II SA/Sz 1346/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazania likwidacji ziemnego zbiornika wodnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. [...] stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, II. zasądza od Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz R. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 oraz art 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] utrzymał w mocy decyzję nspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie wydanego R. K. nakazu likwidacji [...], o wymiarach [...] m, wykonanego w [...] r. na rowie [...], na działce nr [...] położonej w [...], poprzez [...], z powodu nie wykonania obowiązku określonego w postanowieniu Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]r., polegającego na dostarczeniu temu organowi w terminie do dnia [...] r. projektu budowlanego i innych dokumentów w celu doprowadzenia wybudowanego samowolnie [...] do stanu zgodnego z prawem i uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Organ II instancji zaznaczył, że przedmiotowy [...] R. K. wybudował bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również nie wykonał obowiązków wynikających z postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [....]r. Organ odmówił wiarygodności oświadczeniom wskazanych przez R. K. świadków, co do okoliczności wybudowania [...]r., uznając, że organ I instancji, na podstawie zebranego materiału dowodowego zasadnie przyjął, że budowa ta miała miejsce w [...] r. Na powyższą decyzję R. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podkreślił, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę oświadczeń osób będących [...] mieszkańcami [...] , ograniczając się w przedmiocie ustalenia daty budowy zbiornika do pisma Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa z [...] r. Wskazał także na okoliczność wydania przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 1 października 2006 r. wyroku, w którym uznał on za niezgodne z Konstytucją przepisy dotyczące nakładania opłat legalizacyjnych wobec osób, które przed 11 lipca 2003 r. spełniały przesłanki uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Zaznaczył, że nie mógł wcześniej wystąpić z wnioskiem o legalizację przedmiotowej budowli, bowiem od [....] r. do [...] r. prowadzone było przez Wójta Gminy [...] postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych, a od [...] roku toczy się postępowanie w sprawie samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne dokonują kontroli decyzji pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na decyzję ostateczną dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego, jak również bada, czy organy administracji, w toku postępowania administracyjnego, nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 P.p.s.a. doprowadziła do uznania, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] swą decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy wydaną na podstawie art. art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]r. orzekającą nakaz likwidacji [...], poprzez jego [...] w wyznaczonym terminie, z uwagi na okoliczność, że skarżący wybudował tenże [...] bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie wykonał obowiązków wynikających z postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]r. wydanego w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W zakresie daty budowy zbiornika, organ II instancji uznał, że zasadnie Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] przyjął, że zbiornik wybudowany został w [...] r. Data ta bowiem figurowała w aktach wcześniej prowadzonych przez inne organy administracyjne postępowań. Okoliczność tę potwierdzało również pismo Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa z [...]r. W związku z powyższym, pisemne oświadczenia [...] przedłożone przez skarżącego, wskazujące na rok [...] r., jako rok wybudowania [....] i złożone w [...] r. były zdaniem organu niewiarygodne. Ustalenie daty wybudowania przedmiotowego [...] ma istotne znaczenie z punktu widzenia regulacji prawnej obowiązującej w tejże dacie, tj. bądź ustawy prawo budowlane z 1974 r. bądź jej odpowiednika z 1994 r. W związku z powyższym, organ II instancji stosownie do art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, ze zm., dalej zwanej k.p.a.), powinien był podjąć wszelkie kroki zmierzające do wyjaśnienia powołanej okoliczności, w tym także mające na celu weryfikację oświadczeń wskazanych przez skarżącego [...] poprzez ich przesłuchanie w trybie at. 83 § 3 k.p.a. Wskazane zaniedbanie organu w zakresie należytego przeprowadzenia czynności dowodowych mogło bowiem skutkować niewłaściwym ustaleniem okoliczności faktycznych sprawy. Poza tym za trafny należy uznać zarzut skargi, że organ II instancji rozstrzygając sprawę w oparciu o powołaną w zaskarżonej decyzji podstawę prawną, a mianowicie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 oraz art 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie uwzględnił okoliczności, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 października 2006 r. (Sygn. akt P 27/05) orzekł o niezgodności z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), jak również art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) w zakresie, w jakim wyłączają one stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, jeśli pięcioletni okres od zakończenia budowy upłynął do dnia [...] r., Reasumując - organy obu instancji poprzez wskazane powyżej uchybienia naruszyły przepisy postępowania (art. 7, art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a.), które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Od powyższych ustaleń zależy też ocena, czy w sprawie nie zachodzi przesłanka mogąca skutkować wznowieniem postępowania, określona w art. 145a k.p.a. W związku z powyższym, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji powinien dokładnie ustalić okoliczność, kiedy przedmiotowy zbiornik wodny został wybudowany, w tym w szczególności poprzez przesłuchanie wskazanych przez skarżącego [...] i w zależności od przyjętych w tym zakresie ustaleń, w razie stosownej konieczności uwzględnić również przy rozstrzyganiu powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a., należało orzec jak w pkt 1 sentencji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku (pkt II) oparte zostało o przepis art. 152 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt III), sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.