II SA/Sz 1347/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. , znak [...] Prezydent Miasta , na podstawie art. 104 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137) z późniejszymi zmianami) oraz z § 2 ust. 1, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2014 r., poz. 1522), po rozpoznaniu wniosku Z. L. z dnia [...] r. o rejestrację pojazdu marki [...] o numerze [...] , oznaczonego tablicami rejestracyjnymi o wyróżniku [...] - odmówił rejestracji na rzecz strony opisanego wyżej pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona złożyła wniosek o rejestrację pojazdu w dniu [...] r., dołączając do niego kserokopie dokumentów, tj.: dowodu rejestracyjnego seria i numer [...] wydanego na rzecz E. G., umowy użyczenia, na podstawie której E. G. upoważnia M. K. do m.in. zawierania umów dotyczących sprzedaży przedmiotowego pojazdu, umowy sprzedaży samochodu z dnia 1 maja 2014 r., na podstawie której M. K. (działająca z ww. upoważnienia) sprzedała przedmiotowy pojazd stronie oraz dokumentu z dnia 1 czerwca 2014 r. zawierającego informację, że M. K. działając na podstawie umowy użyczenia przenosi własność przedmiotowego pojazdu na swoją córkę, Z. L.. Organ wyjaśnił, że przedmiotowy pojazd zarejestrowany jest na E. G., która złożyła w tutejszym organie pisma dotyczące odwołania udzielonego M. K. pełnomocnictwa i zastrzegła dokonywanie wszelkich czynności cywilnoprawnych dotyczących tego pojazdu. Ponadto, w dniu 10 grudnia 2014 r. do organu wpłynęło oświadczenie E. G., w którym informuje ona, że nie wyraża zgody na przerejestrowanie pojazdu na stronę gdyż M. K. wykorzystała jej chorobę i nakłoniła ją do podpisania umowy sprzedaży tego pojazdu. Zdaniem organu przepisy prawa oraz orzeczenia sądów w sprawie rejestracji pojazdów są jednoznaczne. Osoba wnioskująca o rejestrację pojazdu na swoją rzecz musi udowodnić (udokumentować), że jest jego właścicielem. Wobec zastrzeżeń E. G., dotyczących przeniesienia prawa własności przedmiotowego pojazdu na rzecz strony, załączone przez stronę dokumenty nie potwierdzają jej prawa własności do ww. pojazdu. Organ podkreślił, że spór stron dotyczący tego, kto jest właścicielem przedmiotowego pojazdu należy rozstrzygać na drodze postępowania sądowego. Organy administracji publicznej dokonujące rejestracji pojazdów nie są uprawnione do rozstrzygania kwestii prawa własności. Z. L. reprezentowana przez M. K. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, że w świetle złożonych dokumentów (ksero, które w każdej chwili może być złożone w oryginale) w sprawie "nie ma i nie powinno być jakichkolwiek wątpliwości". W jej ocenie organ bezprawnie odmówił jej rejestracji pojazdu gdyż przywołane orzecznictwo nijak się ma do przedmiotu postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] , na podstawie art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ może dokonać rejestracji pojazdu na podstawie ustalonego niespornego stanu prawnego pojazdu, sprowadzającego się do ustalenia prawa własności pojazdu. Ustalenie tego stanu własnościowego może być dokonane z wykorzystaniem różnych środków dowodowych, ale efekt ustaleń winien być bezsporny. Powzięcie uzasadnionych wątpliwości, czy złożone dokumenty mają ww. cechy obliguje organ do wydania decyzji o odmowie rejestracji. Organ nie może bowiem prowadzić działań zastrzeżonych do kompetencji innych organów oraz sądów. Dokumenty winny potwierdzać własność pojazdu w sposób niesporny i nie wymagający przeprowadzenia dodatkowych analiz i ocen, zwłaszcza w sferze stosunków własnościowych, gdyż uprawnionym do orzekania i rozstrzygania sporów w tym zakresie jest wyłącznie sąd powszechny w postępowaniu cywilnym. Organ odwoławczy zaznaczył, że w niniejszej sprawie, jeszcze przed złożeniem wniosku o rejestrację pojazdu do organu wpłynęły dokumenty poddające w wątpliwość, czy złożone przez wnioskodawczynię dokumenty, w tym umowa kupna – sprzedaży pojazdu, mogą stanowić bezsporny dowód nabycia własności pojazdu. E. G., na którą obecnie zarejestrowany jest przedmiotowy pojazd, złożyła bowiem pisemne oświadczenie o braku zgody na przerejestrowanie pojazdu na stronę. Podała, że M. K. wykorzystała jej chorobę i nakłoniła ją do podpisania umowy sprzedaży pojazdu. Jednocześnie wymieniona wycofała upoważnienie udzielone M. K. do zawierania umów kupna – sprzedaży tego pojazdu. Organowi I instancji zostały przedłożone co najmniej trzy dokumenty, których celem było przeniesienie prawa własności pojazdu na rzecz Z. L. tj. umowa z dnia 1 maja 2014 r., oświadczenie E. G. z dnia [...] r. o przeniesieniu prawa własności pojazdu na rzecz Z. L. oraz umowa sprzedaży pojazdu zawarta w dniu [...] r. Kolegium zaznaczyło, że nie jest rolą organów administracji rozstrzyganie sporów dotyczących stanu prawnego pojazdu. Jakakolwiek nawet powierzchowna analiza przedłożonych przez wnioskodawczynię dokumentów prowadzi do wniosku, że "dla oceny, która z przedłożonych umów lub czynności skutecznie i czy w ogóle przeniosła prawo własności na stronę niezbędnie jest ustalenie, jakie okoliczności towarzyszyły zawarciu tych umów, ważności udzielonych przez E. G. pełnomocnictw w zakresie przeniesienia własności pojazdu, czy wreszcie uchylenia się przez tę ostatnią od skutków złożonych oświadczeń woli". W sytuacji gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu bądź wszystkich dokumentów potwierdzających fakt przeniesienia prawa własności pojazdu organy obowiązane są odmówić zarejestrowania. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. L. zarzuciła jej rażące naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na treść wydanej decyzji: 1. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. na skutek niezawieszenia postępowania w niniejszej sprawie podczas gdy rozstrzygnięcie sprawy uzależnione było od uprzedniego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową pod sygn. akt [...]m 2. art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a. poprzez niedokonanie wnikliwej oceny zgormadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że przedłożone przez M. K. dokumenty nie stanowią bezspornych dowodów nabycia przez skarżącą własności pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnych [...] Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, a także zasądzenie na rzecz skarżącej koszów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej organ posiadał informację o toczącym się postępowaniu karnym oraz o jego zakresie wobec czego obowiązany był zawiesić postępowanie w przedmiocie rejestracji przedmiotowego samochodu. Skarżąca podniosła, że E. G. dotychczas nie podjęła żadnych kroków prawnych mających na celu uchylenie się od skutków prawnych swoich oświadczeń związanych z wyrażeniem zgody na zawarcie umowy kupna sprzedaży przedmiotowego samochodu. Poza tym E. G. nie udało się wykazać w postępowaniu karnym, że nie podpisała upoważnienia dla M. K. do sprzedaży ww. samochodu. W toku tego postępowania został przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu badania pisma, z którego jednoznacznie wynikało, że E. G. podpisała pełnomocnictwo udzielone M. K. Z tego względu E. G. należy uznać za osobę niewiarygodną, a jej wyjaśnienia nie powinny być materiałem dowodowym stanowiącym podstawę do kwestionowania autentyczności dokumentów przedłożonych przez M. . W ocenie skarżącej, z przedłożonych przez M. K. dokumentów w sposób jednoznaczny wynika, że własność samochodu osobowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] przeszła na skarżącą, dlatego organ I instancji winien zarejestrować pojazd. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Wskazując podstawę, z której skarżąca wywodzi własność pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] , pełnomocnik początkowo podał, że jest nią umowa z dnia 20 lipca 2014 r., jednak ostatecznie sprostował powyższe stanowisko i podał, że jest to umowa z dnia 1 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod względem zgodności z prawem nie dała podstaw do uznania, że wydana została ona z naruszeniem prawa. Jak wynika z akt administracyjnych, Z. L. w dniu [...] r. złożyła wniosek o zarejestrowanie pojazdu Marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...] dołączając do niego kserokopie następujących dokumentów: dowodu rejestracyjnego seria i numer [...] wydanego na rzecz E. G., umowy użyczenia, na podstawie której E. G. upoważnia M. K. m.in. do zawierania umów dotyczących sprzedaży przedmiotowego pojazdu, umowy sprzedaży samochodu z dnia [...] r., zawartej pomiędzy działającą z upoważnienie E. G. – M. K. jako sprzedającą oraz Z. L. – jako kupującą oraz dokumentu z dnia [...] r. zawierającego informację, że M. K. działając na podstawie umowy użyczenia przenosi własność przedmiotowego pojazdu na swoją córkę, Z. L. Do akt dołączono także kserokopie: upoważnienia z dnia [...] r. (podpisanego przez E. G.) do dokonywania przez M. K. czynności cywilnoprawnych, reprezentowania E. G. "przed sądem i komornikiem [...], Sądem [...], w sprawie pisma [...] r. związanym ze sprawami pism kierowanych do urzędu", a także umowy sprzedaży samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z dnia [...] r., zawartej pomiędzy E. G. i Z. L. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie m.in. dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 tej ustawy. Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5 (art. 73 ust. 1 cytowanej ustawy). W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 1522 ze zm.) w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza: 1) dowód własności pojazdu; 2) kartę pojazdu, jeżeli była wydana; 3) dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany, oraz 4) tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic rejestracyjnych dołącza stosowne oświadczenie - oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację. Wykaz dokumentów mogących stanowić dowód własności pojazdu zawarto w § 4 wspomnianego rozporządzenia, zgodnie z którym dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1) umowa sprzedaży; 2) umowa zamiany; 3) umowa darowizny; 4) umowa o dożywocie; 5) faktura VAT potwierdzająca nabycie pojazdu; 6) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Jak wynika z powyższego, osoba na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu powinna udokumentować swoje prawo własności tego pojazdu. Zarejestrowany może być jedynie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności. Z uwagi na to, że rejestracja pojazdu odbywa się wyłącznie na podstawie dokumentów, organ administracyjny nie ma możliwości zarejestrowania pojazdu, jeżeli brak jest podstaw do przyjęcia, że dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę są bezsprzecznie prawdziwe, wiarygodne i dają pewność dokonania przeniesienia prawa własności między poszczególnym zbywcami i nabywcami. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie dołączone do wniosku dokumenty, takiej pewności nie dają. Potwierdzeniem powyższego może być chociażby fakt, że na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącej miał trudności ze wskazaniem, na podstawie której umowy Z. L. nabyła prawo własności przedmiotowego pojazdu. Początkowo pełnomocnik wskazał, że taką podstawą jest umowa z dnia 20 lipca 2014 r., jednak ostatecznie zmienił on swoje stanowisko i oświadczył, że skarżąca wywodzi własność pojazdu z umowy z dnia 1 maja 2014 r., zaś pismo z dnia 20 lipca 2014 r. jest jakby potwierdzeniem tej umowy. Zdaniem Sądu zgromadzone w sprawie dokumenty nie pozwalają jednak na jednoznaczne przyjęcie, że E. G. sprzedała przedmiotowy pojazd Z. L. ewentualnie w jakiej dacie to nastąpiło. Należy podkreślić, że umowę z dnia 1 maja 2014 r. została podpisana przez M. K., działającą z upoważnienia sprzedającej – E. G. Jednakże nie sposób stwierdzić, z którego dokumentu owo upoważnienie ma wynikać. Niewątpliwie upoważnienie takie nie wynika z dołączonej do wniosku "umowy użyczenia". Pomijając niejednoznaczną treść tego dokumentu należy podkreślić, że nie zawiera on daty jego sporządzenia, a zatem nie można wykluczyć, że pochodzi z daty późniejszej niż 1 maja 2014 r. Natomiast upoważnienie z dnia 20 lipca 2014 r. udzielone zostało M. K. już po podpisaniu umowy z dnia 1 maja 2014 r., a zatem także nie mogło dotyczyć tej umowy. Z kolei umowa z dnia 20 lipca 2014 r. podpisana została przez E. G. jako sprzedającą oraz Z. L. jako kupującą, jednak nie zawiera podstawowych elementów umowy takich jak np. cena pojazdu. Dodatkowo, wskazany w umowie numer rejestracyjny samochodu ([...]) nie odpowiada numerowi wskazanemu w dowodzie rejestracyjnym ([...] ). W tej sytuacji należy w pełni zgodzić się z Kolegium, że powzięcie uzasadnionych wątpliwości, co do autentyczności dokumentów bądź ich zgodności ze stanem rzeczywistym obliguje organ do wydania decyzji o odmowie rejestracji. Organ nie może bowiem prowadzić działań zastrzeżonych do kompetencji innych organów oraz sądów. Dokumenty winny potwierdzać własność pojazdu w sposób niesporny i nie wymagający przeprowadzenia dodatkowych analiz i ocen, zwłaszcza w sferze stosunków własnościowych, gdyż uprawnionym do orzekania i rozstrzygania sporów w tym zakresie jest wyłącznie sąd powszechny w postępowaniu cywilnym. Należy też w pełni podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 23 stycznia 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1985/06, zgodnie z którym ustalenia w przedmiocie istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych (art. 189 K.p.c.). Organy administracji dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Nie mogą natomiast ani kreować ani korygować tych stosunków. W tej sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu i jego podstawowych elementów, obowiązane są odmówić zarejestrowania zgłoszonego pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r. II SA 1093/98,LEX 41322). W sprawie dotyczącej rejestracji pojazdu, zarówno organy administracji publicznej jak i sąd administracyjny nie mogą zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w przekonaniu, że jest ona czynnością przenoszącą jego własność, gdyż te sprawy należą do właściwości sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2005 r. I OSK 234/05, LEX 188983). Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z Kolegium, że skarżąca nie przedstawiła dokumentów, z których w sposób bezsporny wynikałoby, że jest ona właścicielem przedmiotowego pojazdu. Wobec tego prawidłowo organ I instancji odmówił rejestracji tego pojazdu na rzecz skarżącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w niniejszej sprawie w sytuacji gdy rozstrzygnięcie – zdaniem skarżącej – uzależnione było od uprzedniego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową pod sygn. akt [...] – należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem skarżącej organ posiadał informacje o zakresie postępowania toczącego się w sprawie o sygn. akt [...] , co obligowało ten organ do zawieszenia postępowania w przedmiocie rejestracji przedmiotowego samochodu. Powyższy pogląd nie znajduje jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z pisma Prokuratury z dnia 18 listopada 2014 r. skierowanego do Urzędu Miejskiego– Wydziału Komunikacji (zawierającego prośbę o przesłanie wskazanych w tym piśmie dokumentów) wynika jedynie, że Prokuratura prowadzi postępowanie przygotowawcze dotyczące czynu z art. 286 § 1 K.k. W piśmie nie wskazano jednak przeciwko komu prowadzone jest to postępowanie, ani na czym polegał wspomniany czyn z art. 286 § 1 K.k. Organ dwukrotnie zwracał się do Prokuratury o informacje w tej sprawie jednak nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Tego typu informacji nie przedstawiła także skarżąca. Co więcej nawet w skardze nie wskazała jaki czyn jest przedmiotem togo postępowania i jaki ma związek z rejestracją przedmiotowego samochodu. Wobec tego nie sposób stwierdzić jakiego konkretnie czynu dotyczy to postępowanie, czy ma związek z niniejszym postępowaniem w sprawie rejestracji pojazdu, a także jakie znaczenie miałoby rozstrzygnięcie w tej sprawie dla niniejszego postępowanie. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie m.in. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Należy przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, że strona nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby wskazywać, że rozstrzygnięcie Prokuratora w sprawie o sygn. akt [...] mogłoby stanowić w tym wypadku zagadnienie wstępne o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Z tych względów Sąd ocenił, wydanie decyzji organów obu instancji za zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.