II SA/Sz 1349/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2010r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III przyznaje od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata J. Ł. kwotę [...] obejmującą należny podatek od towarów i usług tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] działając z upoważnienia Starosty [...], decyzją z dnia[...], na podstawie art. 106 ust. 5 i art. 155 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.), art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zmienił decyzję nr [...] r. w sprawie skierowania B.K. do Domu Pomocy Społecznej w [...] w części dotyczącej określenia rodzaju domu pomocy społecznej w ten sposób, że skierował B.K. do Domu Pomocy Społecznej w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją Wojewody - Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] skierowano B.K., na jego wniosek, do Domu Pomocy Społecznej w [...] na czas nieokreślony. Jednakże w związku z licznymi sygnałami odnośnie nasilających się agresywnych zachowań B.K. wobec mieszkańców i personelu DPS wszczęto z urzędu postępowanie w przedmiocie zmiany powyższej decyzji. Organ podał, że w toku prowadzonego postępowania uzyskano opinię lekarza psychiatry z dnia [...] r., stwierdzającą u B.K. zaburzenia psychiczne spowodowane przebytym w przeszłości urazem [...] oraz przeprowadzono wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że z uwagi na nasilające się przejawy agresji fizycznej i werbalnej mieszkaniec stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia pensjonariuszy oraz pracowników. O agresywnym zachowaniu świadczą również: okoliczność złożenia przez pracownice DPS w [...] doniesienia o popełnieniu przez B.K. wobec nich przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej i znieważenia, liczne interwencje Policji z uwagi na zachowanie się podopiecznego oraz uczestniczenie w/w w incydencie, którego efektem współlokator B.K. znalazł się w szpitalu. Organ ustalił, że główną przyczyną takich zachowań B.K. jest nadmierne spożywanie przez niego alkoholu. Postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...], orzeczono wobec B.K. obowiązek leczenia odwykowego w Poradni Odwykowej w [...], jednakże orzeczenia tego strona nie wykonała. Wobec tego Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów [...] skierowała sprawę do Sądu wnioskując o leczenie zamknięte. Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] mając na uwadze okoliczność, że Dom Pomocy Społecznej w [...] przeznaczony jest wyłącznie dla osób przewlekle somatycznie chorych i nie jest dostosowany dla osób z zaburzeniami psychicznymi i nadużywającymi alkoholu wywiódł, że w zaistniałej sytuacji nie jest domem właściwym dla strony. Ponadto organ wskazał, że w uzasadnianiu postanowienia z dnia [...] Sądu Rejonowego w [...], oddalającego wniosek o umieszczenie B.K., bez jego zgody, w domu pomocy społecznej dla osób z zaburzeniami psychicznymi, stwierdzono, że zainteresowany, co do zasady, wyraził uprzednio zgodę na umieszczenie go w domu pomocy społecznej, zaś określenie konkretnego rodzaju domu pomocy społecznej należy do zakresu uprawnień organów pomocy społecznej i trybu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, mając na względzie zmianę sytuacji osobistej B.K., związanej z jego pogarszającym się stanem psychicznym oraz stanem uzależnienia od alkoholu jak również dobro zainteresowanego związane z koniecznością udzielenia mu adekwatnych form terapii i prawidłowej opieki, organ postanowił o przeniesieniu B.K. do Domu Pomocy Społecznej w [...], który prowadzony jest dla osób z zaburzeniami psychicznymi i nadużywającymi alkoholu. Nie zgadzając się z powyższą decyzją B.K. wniósł odwołanie wskazując, że rozstrzygnięcie wydano na podstawie dowodów, które zostały sfałszowane przez pracowników Domu Pomocy Społecznej, albowiem zamiarem Dyrektora Domu Pomocy Społecznej oraz Starosty jest pozbycie się go z Domu Pomocy Społecznej, aby nie informował już Prokuratury w [...] o popełnianych przestępstwach w Starostwie i w Domu Pomocy Społecznej w [...]. Zdaniem B.K., okoliczność umieszczenia go w DPS w [...] [...] lat temu, uniemożliwia dokonanie zmiany decyzji o skierowaniu na podstawie dowodów zebranych w sprawie. Odwołujący się podniósł, iż wbrew sugestiom organu, nie jest on osobą chorą psychiczne, co potwierdzili biegli sądowi, psychiatrzy dr K.F. oraz dr P.T.. Zarzucił, że zaświadczenia znajdujące się w aktach sprawy wystawione przez lekarza psychiatrę pracującego w DPS K.B. oraz lek. ginekologa-położnika-cytologa W.G sporządzono niezgodnie z prawdą, z uwzględnieniem sugestii dyrektora DPS. Według B.K. nieuzasadnione są również twierdzenia organu o częstych interwencjach policji w DPS z uwagi na rzekome wszczynanie przez niego awantur pod wpływem alkoholu, skoro nie poparto ich żadnymi dowodami. Kwestionując treść notatek i kserokopii raportów B.K. wyjaśnił, iż w związku z [...] bywa osłabiony z uwagi na wahania poziomu [...], a pielęgniarki widząc go w takim stanie niesłusznie zapisały w raporcie, że jest pod wpływem alkoholu. Ponadto zaznaczył, że wskazane przez organ orzeczenie Sądu również nie stanowi dowodu potwierdzającego nadużywanie alkoholu, skoro sam wystąpił do sądu z wnioskiem o skierowanie go na leczenie ambulatoryjne odwykowe, żeby "zadowolić dyrektora DPS". Dodatkowo odwołujący się wyjaśnił, że nie chce opuszczać Domu Pomocy Społecznej w [...] gdyż w miejscowości tej ma znajomych oraz wykupioną kwaterę na cmentarzu. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 106 ust. 5 w związku z art. 56, art. 59 ust. 2 oraz art. 155 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia organ przytoczył brzmienie art. 160 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust.5. Według organu, w sprawie wystąpiła zmiana sytuacji osobistej B.K. uniemożliwiająca dalsze jego przebywanie w Domu Pomocy Społecznej w [...] prowadzonego dla osób przewlekle somatycznie chorych, która uzasadnia zmianę decyzji z dnia [...]r. w części dotyczącej określenia typu domu pomocy społecznej. Za niewzruszeniem w/w decyzji ostatecznej nie może przemawiać, zdaniem Kolegium, powołanie się przez stronę na fakt przebywania od [...] lat w DPS w [...]. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Kolegium ustaliło, iż B.K. nadużywa alkoholu, pod wpływem którego staje się niebezpieczny zarówno dla współmieszkańców jak i personelu Domu Pomocy Społecznej. O nadużywaniu alkoholu świadczy prawomocne postanowienie z dnia [...] Sądu Rejonowego w [...], orzekające wobec B.K. obowiązek leczenia odwykowego w Poradni Odwykowej w [...] oraz prowadzone postępowanie o zobowiązanie strony do leczenia odwykowego w zakładzie zamkniętym. Według Kolegium, dla realizacji w/w postanowienia Sądu Rejonowego, niezbędna jest zmiana środowiska w którym dotychczas przebywa strona, gdyż w [...] ma dużo przyjaciół i kolegów z którymi urządza libację. Organ ponadto podał, że z zaświadczenia z [...] r. specjalisty psychiatry wynika, iż B.K. ma zaburzenia psychiczne. Nie stosuje się do zaleceń lekarskich i od wielu lat nadużywa alkoholu, pije ciągami i będąc w stanie upojenia jest agresywny wobec innych mieszkańców DPS i wobec personelu. W opinii lekarza specjalisty, strona winna przebywać w domu pomocy społecznej dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Kolegium stwierdziło, że fakt nadużywania alkoholu, który powoduje u strony działania niepożądane (m.in. agresywność, wulgarność i zakłócanie spokojnego zamieszkiwania pozostałych współmieszkańców DPS w [...]), stanowi przesłankę obligującą organ do wskazania B.K. miejsca w domu pomocy społecznej o innym typie niż dotychczasowy. Stosownie bowiem do art. 56 ustawy domy pomocy społecznej, w zależności od tego, dla kogo są przeznaczone, dzielą się na domy dla: 1) osób w podeszłym wieku; 2) osób przewlekle somatycznie chorych; 3) osób przewlekle psychicznie chorych; 4) dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie; 5) dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie; 6) osób niepełnosprawnych fizycznie. Mając na uwadze powyższe ustalenia Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo dokonał zmiany decyzji z dnia [...] r. wskazując B.K. miejsce w Domu Pomocy Społecznej w [...] przeznaczonym dla osób z zaburzeniami psychicznymi i nadużywającymi alkoholu, który prowadzony jest przez ten sam Powiat, co Dom Pomocy Społecznej, w którym obecnie przebywa B.K., tj. przez Powiat [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie B.K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji podnosząc, iż rozstrzygnięcie w sprawie wydano na podstawie sfałszowanych dowodów. Skarżący zaznaczył, że biegli sądowi badając go nie stwierdzili u niego żadnej choroby psychicznej, wobec tego skierowanie do DPS dla osób upośledzonych umysłowo jest niezasadne. Podkreślił, że nie jest alkoholikiem, a wniosek do sądu o skierowanie do poradni odwykowej złożył tylko po to, aby dyrektor DPS "dał mu spokój". Poza tym zastosował się do orzeczenia sądu, gdyż uczęszcza systematycznie do poradni, co może potwierdzić J.L. kierownik Poradni Leczenia Uzależnień. Podniósł, że z uwagi na swoją chorobę nie może spożywać alkoholu, bowiem przy [...] grozi to śpiączką. Zaznaczył, że objawy zbyt niskiego lub wysokiego poziomu cukru są podobne do stanu upojenia alkoholowego i można te zdarzenia pomylić, czego świadkiem jest H.K.. Skarżący zarzucił, iż dowody w postaci kserokopii raportów są spreparowane, ponieważ gdyby rzeczywiście przychodził do DPS po spożyciu alkoholu, to wówczas pielęgniarki nie podawałyby mu insuliny. Ponadto negując twierdzenia organu, że wszczyna awantury będąc pod wpływem alkoholu, w skutek czego wzywana jest Policja, wskazał na brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających te okoliczności. W piśmie z dnia [...] r. zwrócił się Sądu o porównanie zapisów z książek raportów pielęgniarskich z Domu Pomocy Społecznej w [...] z kserokopiami tych zapisów znajdującymi się w aktach administracyjnych sprawy, zaś w piśmie z dnia [...] r. wniósł o skierowanie go przed komisję alkoholową, złożoną z lekarzy psychiatrów sądowych w celu zbadania jego stanu zdrowia psychicznego oraz uzależnienia alkoholowego. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] r., pełnomocnik skarżącego wyznaczony na zasadzie prawa pomocy, podtrzymał skargę B.K. dodatkowo podnosząc, że organy nieprawidłowo zastosowały w sprawie art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Pełnomocnik wniósł również o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w granicach określonych przez art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), tj. według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie stała się decyzja orzekająca o zmianie decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. w sprawie skierowania B.K. do Domu Pomocy Społecznej w [...] w części dotyczącej określenia rodzaju domu pomocy społecznej w ten sposób, że B.K. skierowany został do Domu Pomocy Społecznej w [...]. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji powołany został art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. W myśl tego przepisu, decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Przywołanie cytowanego art. 106 ust. 5 wskazuje, że organy obu instancji uznały, iż w okolicznościach sprawy zachodzi sytuacja uzasadniająca zmianę decyzji z dnia [...]r.,i skierowanie B.K., bez jego zgody, do Domu Pomocy Społecznej w [...]. Aby ocenić prawidłowość zajętego przez organy stanowiska w tym zakresie należy przypomnieć zasady kierowania i umieszczania osób w domach pomocy społecznej. Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.), osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Stosownie do art. 54 ust. 2, osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Z kolei w ust. 4 art. 54 stanowi, że w przypadku gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofają swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej lub dom pomocy społecznej są obowiązane do zawiadomienia o tym właściwego sądu, a jeżeli osoba taka nie ma przedstawiciela ustawowego lub opiekuna - prokuratora. Przytoczone regulacje jednoznacznie wskazują, że umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej wymaga przede wszystkim jej zgody. Zgoda na umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej powinna być wyrażona na piśmie i może wynikać z samego podania o umieszczenie w domu pomocy społecznej. Według art. 56 ustawy o pomocy społecznej, domy pomocy społecznej, w zależności od tego, dla kogo są przeznaczone, dzielą się na domy dla: 1) osób w podeszłym wieku; 2) osób przewlekle somatycznie chorych; 3) osób przewlekle psychicznie chorych; 4) dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie; 5) dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie; 6) osób niepełnosprawnych fizycznie. W myśl art. 59 ust. 1 w/w ustawy, decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Natomiast decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej. W przypadku regionalnych domów pomocy społecznej decyzję wydaje marszałek województwa, z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 59 ust. 2). W aktach sprawy znajduje się wniosek B.K. z dnia [...]. o umieszczenie go w Domu Pomocy Społecznej w [...]. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie, o czym świadczy decyzja Wojewody z dnia [...] r. W toku postępowania zmierzającego do przeniesienia skarżącego do Domu Pomocy Społecznej w [...] organy nie uzyskały w tym zakresie zgody B.K. który zdecydowanie odmówił przeniesienia go do innego domu pomocy społecznej. Organy nie uzyskały też stosownego orzeczenia sądu. Podkreślenia wymaga tu fakt, że w sprawie nie tylko chodziło o przeniesienie strony do innego domu pomocy społecznej, ale do domu pomocy społecznej innego typu – z domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku somatycznie chorych na dom dla osób m.in. przewlekle psychicznie chorych i dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie. Tryb postępowania organów w przypadku braku zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub jej cofnięcie określony jest w art. 54 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie Sądu, art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, pomimo, iż niewątpliwie ma charakter przepisu szczególnego - umożliwiającego organom zmianę lub uchylenie decyzji na niekorzyść strony i to bez jej zgody – nie może stanowić podstawy do skierowania i umieszczenia strony w domu pomocy społecznej i tym samym pominięcia faktu braku jej zgody (art. 54 ust. 2 ustawy). Zasadą jest, że pobyt w domu pomocy społecznej jest dobrowolny. Organ administracji publicznej nie może zatem, powołując się na raz udzieloną zgodę, samodzielnie decydować o skierowaniu lub przeniesieniu danej osoby do innego domu pomocy społecznej. Podkreślić jednocześnie należy, że decyzja o skierowaniu i umieszczeniu danej osoby w konkretnym domu pomocy społecznej na czas nieokreślony nie oznacza, że decyzja ta nie może ulec wzruszeniu. Domy pomocy społecznej działają w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej i na zasadach określonych w ustanowionych dlań regulaminach. Nieprzestrzeganie postanowień regulaminu domu pomocy społecznej może w pewnych sytuacjach stanowić podstawę do cofnięcia przyznanej pomocy społecznej w tej postaci. Pobyt i usługi świadczone w domu pomocy społecznej jest jedną z form świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej (art. 36 pkt 2 lit. o ustawy o pomocy społecznej). Marnotrawienie przyznanych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 w/w ustawy, może dotyczyć także świadczeń usługowych, np. w postaci świadomego łamania regulaminu domu pomocy społecznej (por. I. Sierpowska "Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz." wyd. ABC, wyd. II z 2009 r., komentarz do art. 11). Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu "spreparowania" dowodów w postaci kserokopii raportów, Sąd, po przeanalizowaniu oryginałów teczek raportów ze znajdującymi się w aktach sprawy ich kserokopiami, stwierdził, że postawiony organowi I instancji zarzut jest nieuzasadniony. Książki raportów pielęgniarskich zawierają wpisy, których fragmenty, dotyczące zachowania się skarżącego w Domu Pomocy Społecznej, potwierdzają zaobserwowane przez personel stany upojenia alkoholowego i dalece niestosowne zachowania się skarżącego. W kontekście nadużywania alkoholu przez domownika Domu Pomocy Społecznej, ustalenia organów nie budzą wątpliwości zaś działania kierownictwa tegoż Domu, mające na względzie również bezpieczeństwo i dobro samego zainteresowanego, prawidłowo zostały skierowane także na udzielenie mu pomocy w placówkach do tego wyspecjalizowanych. Niezależnie od wskazanego wyżej uchybienia związanego z wydaniem kwestionowanych decyzji pomimo braku zgody strony na umieszczenie w określonym domu pomocy społecznej, zwrócić należy uwagę, że przesądzając o zaburzeniach psychicznych skarżącego, organy nie ustosunkowały się w żaden sposób do powoływanego przez B.K. dowodu w postaci opinii biegłych sądowych dr K.F. oraz dr P.T., mającego podważać stanowisko lekarza psychiatry pracującego w Domu Pomocy Społecznej w [...]. W związku z powoływaniem się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji na postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...], oddalające wniosek o umieszczenie B.K. w domu pomocy społecznej dla osób z zaburzeniami psychicznymi, wyjaśnienia wymaga fakt, że podstawą prawną oddalenia wniosku był art. 514 § 2 kpc. Przepis ten stanowi, iż "nawet w wypadkach, gdy ustawa wymaga przeprowadzenia rozprawy, sąd może, bez wzywania zainteresowanych do udziału w sprawie, oddalić wniosek na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z treści wniosku wynika oczywisty brak uprawnienia wnioskodawcy." Zatem przyczyną oddalenia wniosku było stwierdzenie braku legitymacji Dyrektora Domu Pomocy Społecznej do wystąpienia z w/w wnioskiem, nie zaś brak przesłanek do jego załatwienia zgodnie z żądaniem. Zatem zawarte w uzasadnieniu postanowienia uwagi dotyczące możliwości zmiany, w trybie decyzji administracyjnej, rodzaju domu pomocy społecznej, po pierwsze nie stanowiły podstawy podjętego rozstrzygnięcia, a po drugie nie odnosiły się do możliwości przeniesienia B.K., bez jego zgody, z domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku somatycznie chorych na dom dla osób przewlekle psychicznie chorych i dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie. Reasumując, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 152 oraz art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), orzekł jak w sentencji.