II SA/Sz 135/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej o d d a l a skargę Komendant Miejski Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...] działając na podstawie art. 133 ust. 1 i art. 135j ust. 1 pkt 2, art. 135j ust.5, ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz .U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) , uznał nadkom. A. S. eksperta Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w [...] za winnego popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że: W dniach [...]r.. w [...] będąc odpowiedzialnym za dokładne i staranne realizowanie zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie czynności i poleceń przełożonego, nie wykazał należytej staranności w realizacji poleceń przełożonych tj. Komendanta Miejskiego Policji w [...] insp. mgr Z. F. i I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...] podinsp. mgr W. T., w zakresie zleconych czynności związanych z ustaleniem możliwości podjęcia wspólnych działań funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w [...] z funkcjonariuszami Izby Celnej w [...], w wyniku czego wykonał je w sposób nieprawidłowy - tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z § 13 ust. 1 Zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że Komendant Miejski Policji w [...] postanowieniem z dnia [...]r. wszczął postępowania dyscyplinarne przeciwko nadkom. A. S., gdyż zaistniało podejrzenie naruszenia dyscypliny służbowej. Organ ustalił, że w dniu [...]r. I Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w [...] podinsp. W.T. wydał ekspertowi Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w [...] nadkom. A. S. pełniącemu jednocześnie obowiązki naczelnika sekcji ustne polecenie ustalenia możliwości podjęcia wspólnych działań z Izbą Celną w [...] dotyczących ujawnienia i zabezpieczenia pojazdów samochodowych sprowadzonych na polski obszar celny bez opłaty celnej. Realizację powyższego polecenia nadkom. A. S. zlecił specjaliście Zespołu nieetatowemu kierownikowi nadkom. A. K., który w dalszej kolejności przekazał polecenie specjaliście sekcji dw. z PG KMP w [...] podkom. D. S. Nadkom. A. K. polecił podkom. D. S. przeprowadzenie rozmowy telefonicznej na nr [...] z panem S. T. co do którego był przekonany, że w dalszym ciągu jest pracownikiem Izby Celnej w [...], z którym w przeszłości współpracowano przy planowaniu i realizacji wspólnych działań. W toku przeprowadzonej rozmowy podkom. D. S. działając w przeświadczeniu, iż rozmawia z kompetentną osobą ustalił, że komórka organizacyjna reprezentowana przez rozmówcę nie jest przygotowana organizacyjnie do wspólnych działań dotyczących zabezpieczenia samochodów - "bezcłówek". S. T. nie poinformował o zmianie macierzystej komórki organizacyjnej i zmianach strukturalno - kadrowych dokonanych w Izbie Celnej i Urzędzie Kontroli Skarbowej. O swoich ustaleniach podkom. D. S. poinformował nadkom. A. K., a ten z kolei nadkom. A. S. Jeszcze tego samego dnia tj. [...] r. nadkom. A. S. nie weryfikując otrzymanej wiadomości przekazał ją I Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w [...] podinsp. W. T., który celem udokumentowania prób podjęcia wspólnych działań polecił sporządzenie pisma do Izby Celnej w [...]. Napisanie pisma w końcowej fazie zostało scedowane na st. post. L. T. W dniu [...]r. na odprawie z naczelnikami Sekcji KMP w [...], Komendant Miejski Policji w [...], insp. mgr Z. F. wydal identyczne polecenie dotyczące nawiązania kontaktu z Izbą Celną w [...], celem podjęcia wspólnych działań. W związku z otrzymanymi w dniu poprzednim informacjami od nadkom. A. K., nadkom. A. S. poinformował Komendanta Miejskiego Policji o treści rozmowy z - jak domniemywał - przedstawicielem Izby Celnej. Komendant polecił sporządzenie z powyższych ustaleń notatki służbowej. Zgodnie z wydanym poleceniem, opracowane wcześniej pismo do Izby Celnej w [...] w sprawie podjęcia wspólnych działań nie zostało wysłane, natomiast notatki służbowe z realizacji czynności przez funkcjonariuszy biorących udział w sprawie sporządzono w dniu [...]r. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że obwiniony A. S. nie przyznał się do zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej wyjaśniając, iż uchybienie powstało z nieświadomego działania w błędzie zarówno jego osoby jak i podległych funkcjonariuszy. Przedstawiając Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] sytuację w zakresie możliwości współpracy z Izbą Celną był w pełni przekonany o słuszności przekazywanych informacji, a jego działanie nie miało na celu wprowadzenia w błąd przełożonych. W dniu [...]r. Komendant Miejski Policji w [...], wydał orzeczenie nr [...] uznając nadkom. A. S. za winnego przewinienia dyscyplinarnego i odstępując od wymierzenia kary. Orzeczenie to zostało uchylone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu [...]r. a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Następnie opisane zostały w uzasadnieniu decyzji podjęte w sprawie czynności procesowe dotyczące: zmiany postanowienia o postawieniu zarzutu, zawieszenia postępowania na czas trwania przeszkody, jaką był pobyt obwinionego na urlopie, sposobu oraz powodów nieuwzględnienia wniosku obwinionego z dnia [...] r. o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego. W konkluzji Komendant Miejski Policji w [...] stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że nadk. A. S. dopuścił się naruszania dyscypliny służbowej w sposób opisany w zarzucie. Oceniając działanie obwinionego organ I instancji stwierdził, że w głównej mierze działanie to było następstwem niewłaściwego nadzoru służbowego nad podległymi funkcjonariuszami, a polegającego na bezkrytycznym przyjmowaniu informacji z poczynionych ustaleń. Zdaniem Komendanta w przypadkach kluczowych dla działalności podległej komórki organizacyjnej czynności te należało wykonać osobiście lub przekazać do realizacji w taki sposób by mieć możliwość pełnej weryfikacji uzyskanych informacji przed ich przekazaniem przełożonemu. Otrzymując informację od podwładnego o niemożności przeprowadzenia wspólnych działań z Izbą Celną w [...], nadkom. A. S. winien dokonać weryfikacji, poprzez ustalenie od kogo ona pochodzi i czy osoba jej udzielająca była uprawniona do podjęcia takiej decyzji. Z akt sprawy wynika, że takie sprawdzenie nie nastąpiło. Wskazując treść art. 132a ustawy o Policji organ I instancji stwierdził, że czyn obwinionego w świetle tego przepisu i zebranego materiału dowodowego miał charakter nieumyślny. Powołując się natomiast na art. 135j ust.1 pkt 2 i ust. 5, którego brzmienie zacytował, Komendant uzasadnił odstąpienie od wymierzenia kary i wyraził przekonanie, że takie rozstrzygnięcie jest współmierne do stopnia zawinienia sprawcy przewinienia i przyniesie pożądany skutek wychowawczy. W odwołaniu od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego nadk. A.S., domagając się uniewinnienia podniósł, że z treści § 13 ust.1 zarządzenia nr 21 KGP wynika, iż "wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie czynności i poleceń przełożonego", natomiast w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym nie wykazano aby taki termin realizacji plecenia został określony, a więc należy przyjąć, że polecenie trwa nadal. Poza tym odwołujący się zarzucił brak ustalenia i wskazania przez organ powodów wydania polecenia, które w jego ocenie było zbędne oraz zakwestionował ustalenie, że nie dokonano weryfikacji informacji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 133 ust 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tj. Dz .U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu swego orzeczenia organ odwoławczy opisał dotychczasowy tok sprawy oraz ustalił stan faktyczny w sposób zbieżny z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji, a dodatkowo wskazał, że S. T. nie był funkcjonariuszem Izby Celnej, a pracownikiem Urzędu Kontroli Skarbowej. Organ II instancji wyjaśnił, że stan faktyczny sprawy ustalił na podstawie przesłuchań świadków – osób biorących udział w przekazywaniu informacji tj. podkom. D. S. i nadkom. A. K., którzy potwierdzili wyjaśnienia nadkom. A. S. Odnosząc się do zarzutu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji podzielił stanowisko organu I instancji, że obwiniony winien wykonać polecenie ustalenia wspólnych działań z Izbą Celną albo w taki sposób nadzorować realizację zleconego podwładnym zadania, by mieć możliwość dokonania pełnej weryfikacji uzyskanych informacji, tj. sprawdzenia z jakiej komórki organizacyjnej Izby Celnej uzyskano informację oraz czy osoba, z którą nawiązano kontakt ma odpowiednie kompetencje decyzyjne w zakresie bieżącej współpracy z Policją. Obwiniony dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego wskutek niezachowania wymaganej w tych okolicznościach staranności i ostrożności, mimo że mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia błędnych ustaleń, czy też przekazania nieprawidłowych informacji przez podległych policjantów. Zaufanie do ich działalności nie poparte jakimikolwiek instrumentami kontroli może bowiem – zdaniem organu - w przyszłości doprowadzić do poważniejszych konsekwencji, niż powstałe nieporozumienie. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie zgodził się z zarzutem, że polecenie trwa nadal, skoro nie wskazano terminu jego wykonania i wyjaśnił, że polecenie wydane przez przełożonego bez wskazania konkretnego terminu jego realizacji należy zrealizować bez zbędnej zwłoki, w możliwie najkrótszym czasie. W ocenie organu obwiniony wykonał przedmiotowe polecenie w możliwie najkrótszym czasie, chociaż nie prowadził należytego nadzoru nad działaniem swoich podwładnych. Zdaniem organu odwoławczego, badanie konieczności i prawidłowości wydania przedmiotowego plecenia nie ma znaczenia dla rozpatrzenia niniejszej sprawy. Na winę nadkom. A. S. ma wpływ to, w jaki sposób zrealizował polecenie, chociażby jego wykonanie miało okazać się zbędne. Odnosząc się do twierdzeń odwołania, że obwiniony informację o braku możliwości współpracy z Izbą Celną zweryfikował poprzez rozmowę z mł. asp. L. T., Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że z zeznań L. T. wynika, iż w dniu [...]r. otrzymał od nadkomisarza A. K. polecenie sporządzenia pisma do Izby Celnej celem udokumentowania prób podjęcia wspólnych działań w zakresie ujawniania i zabezpieczania pojazdów sprowadzanych na teren Polski bez opłat celnych. W dniu [...]r. świadek uczestniczył w szkoleniu, podczas którego dowiedział się o braku możliwości podjęcia współpracy z Izbą Celną i taką informację przekazał nadkom. A.i K. Zdaniem organu, "weryfikacja", o której wspomina obwiniony, nastąpiła zatem już po przekazaniu przez niego niesprawdzonej informacji wyższemu przełożonemu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że potwierdzenie informacji powinno nastąpić w formie uzyskania przez nadkom. A. S. danych o źródle informacji, tj. osobie, z którą przeprowadzono rozmowę, zajmowanym przez nią stanowisku oraz instytucji, w której pracuje. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej wskazano dalej, że zgodnie z § 6 pkt 2 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, przełożony jest zobowiązany do kontrolowania sposobu wykonania zleconych działań i uzyskanych rezultatów, a w odniesieniu do spraw pilnych lub szczególnie ważnych - również terminowości rozpoczęcia działań. Przekazanie polecenia podwładnemu nie zwalnia zatem przełożonego od odpowiedzialności za jego wykonanie. Ponadto, zgodnie z § 13 pkt 1 cytowanego zarządzenia, obwiniony powinien wykonywać czynności podwładnego określone w indywidualnym zakresie czynności oraz polecenia przełożonych terminowo, dokładnie i sumiennie. Reasumując, organ odwoławczy podzielił stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w [...] o zasadności uznania policjanta winnym i odstąpienia od ukarania, ponieważ działanie obwinionego nosiło znamiona czynu zawinionego, choć nie łączyło się z negatywnymi konsekwencjami dla służby. Uwzględniono zatem charakter przewinienia dyscyplinarnego oraz właściwości osobiste i dotychczasowy przebieg służby obwinionego, które wpłynęły na odstąpienie od jego ukarania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] A. S. wyżej opisanej decyzji ostatecznej zarzucił: 1/ przekroczenie terminu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego ponad 30 dni tj. od momentu wydania orzeczenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]r. winno ono zostać zakończone do dnia [...]r. lub powinna zostać wydana decyzja o zawieszeniu lub przedłużeniu postępowania. Decyzja o zawieszeniu została wprawdzie wydana, ale po terminie tj. [...]. 2/ Nie uwzględniono wniosku obwinionego z dnia [...]r. o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego oraz zażalenia z dnia [...]r. na postanowienie o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego, czym uniemożliwiono dokonanie ustaleń obiektywnych i rzetelnych w sprawie. Skarżący wniósł o uniewinnienie ze względów formalnych i merytorycznych. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym orzeczeniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że termin wskazany w art. 135h ust. 1 ustawy Policji ma charakter instrukcyjny, na co wskazuje użyte przez ustawodawcę sformułowanie "czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie miesiąca". Brak jest również konsekwencji przewidzianych w przypadku przekroczenia tego terminu. W szczególności jego przekroczenie nie skutkuje nieważnością wykonywanych czynności termin ten dotyczy jedynie prowadzenia czynności dowodowych. W przedmiotowej sprawie czynności te zostały zakończone w dniu [...]r.. Jedyną czynnością jaka pozostała do wykonania było zaznajomienie obwinionego z materiałami postępowania dyscyplinarnego. Z uwagi na nieobecność obwinionego zaistniała konieczność zawieszenia postępownia. Zdaniem organu, wydanie postanowienia w tym przedmiocie w dniu [...]r., a nie [...]r. nie stanowiło rażącego naruszenia terminu wskazanego w art. 135h ust.1 ustawy o Policji i nie miało żadnego wpływu na dalszy bieg postępowania oraz podjętą decyzję. Organ za niezasadny uznał również zarzut nieuwzględnienia wniosku o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego, a następnie zażalenia na postanowienie wydane w tym przedmiocie i powołując się na art. 135 f ust.7 ustawy o Policji wywiódł, że złożone wnioski dowodowe nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, skoro skarżący wniósł o uniewinnienie, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, przez kontrolę administracji publicznej, dokonywaną pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia spraw w zastępstwie właściwych organów administracji publicznej, nie wydaje decyzji, nie przyznaje praw, nie nakłada obowiązku, a zatem - w postępowaniu dyscyplinarnym nie wydaje orzeczeń uniewinniających obwinionego. Stwierdzenie przez Sąd, że zaskarżony akt jest zgodny z prawem prowadzi do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, o. 1270 ze zm./ określonej dalej jako P.p.s.a. Ustalenie natomiast, że decyzja dotknięta jest istotną wadą prawną /naruszone prawo materialne lub przepisy procedury administracyjnej / prowadzi – w zależności od rodzaju i rangi naruszenia - do wydania jednego z rozstrzygnięć wskazanych w art.145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., to jest do uchylenia decyzji lub do stwierdzenia jej nieważności. Wskazać również trzeba, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie ani zarzuty podniesione w skardze, ani kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzone w granicach wskazanych w art. 134 § 1 P.p.s.a nie dostarczyły podstaw do uwzględnienia skargi. Postępowanie dyscyplinarne w sprawie przewinienia dyscyplinarnego popełnionego w dniach [...]r. zostało wszczęte przeciwko nadkomisarzowi A. S. w dniu [...]r. Postępowanie to toczyło się według przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm./. Zgodnie z art. 135h tej ustawy czynności dowodowe, w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Wyższy przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy /ust. 1/. Komendant Główny Policji, w drodze postanowienia może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy /ust.2/. Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania /ust.3 zd.1/. Na kanwie powyższych przepisów regulujących czas trwania czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym oraz przesłanki zawieszenia tego postępowania skarżący oparł zarzut przekroczenia terminu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego ponad 30 dni wywodząc, że od momentu wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] orzeczenia kasacyjnego z dnia [...]r. winno być ono zakończone do dnia [...]r. lub powinna zostać wydana decyzja o zawieszeniu lub przedłużeniu postępowania, a tymczasem postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane zostało "po terminie tj. [...] r.". W związku z powyższym zarzutem należy zauważyć, że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że po wydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] orzeczenia z dnia [...]r. uchylającego orzeczenie organu I instancji i przekazującego temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, akta postępowania dyscyplinarnego przekazane zostały Komendantowi Miejskiemu Policji w dniu [...]r. /[...]/ W tym dniu tj. [...]r. wydane zostało postanowienie o zmianie zarzutu stawianego obwinionemu. W dniu [...]r. /[...]/ zostało ustalone, że od dnia [...]r. obwiniony przebywa na urlopie wypoczynkowym, co uniemożliwiło zapoznanie go z materiałami postępowania dyscyplinarnego. Wniosek rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...]r. o zawieszenie z tej przyczyny postępowania dyscyplinarnego pozytywnie rozpatrzony został przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] postanowieniem z dnia [...]r. /[...]/ Podkreślić trzeba, że ani w art. 135h, ani w żadnym innym przepisie ustawodawca nie przewidział skutków, jakie dla bytu toczącego się postępowania dyscyplinarnego wywołuje naruszenie miesięcznego terminu określonego w ust.1 tego artykułu. Z przewidzianych w art. 135 ujemnych przesłanek procesowych nie wynika, aby naruszenie art. 135h ust.1 stanowiło podstawę umorzenia wszczętego postępowania dyscyplinarnego. Podstawy takiej nie można również wyinterpretować ze wskazanych w art. 135p ust.1 ustawy o Policji, uregulowań Kodeksu postępowania karnego /dotyczących wezwań, terminu, doręczeń i świadka/, którego przepisy stosuje się odpowiednio zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji do postępowania dyscyplinarnego. Wynika z powyższego, też miesięczny termin wskazany w art. 135h ust.1 ma charakter instrukcyjny, a jego naruszenie oceniać należy pod względem wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. W ocenie Sądu, wyżej przedstawiony stan faktyczny dotyczący rozpatrywanej kwestii nie pozwala na uznanie, że wydanie w dniu [...]r. postanowienia o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego wywołało jakikolwiek ujemny wpływ na wynik sprawy. Chybiony okazał się również zarzut, że "uniemożliwiono dokonania ustaleń obiektywnych i rzetelnych w sprawie". Zarzut ten skarżący wywiódł z faktu nieuwzględniania jego wniosku z dnia [...]r. nazwanego wnioskiem "o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego" oraz nieuwzględnienie zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego odmawiające uwzględnienia tego wniosku. Skarżący w przedmiotowym wniosku z dnia [...]r. /[...]/ domagał się uzupełnienia postępowania dyscyplinarnego o niżej wskazane "ustalenia": "- wskazanie w jaki sposób i w jakim czasie miałem zweryfikować informacje otrzymane od nadkom. A. K., które ten z kolei otrzymał od podkom. D. S., o braku możliwości podjęcia współpracy z Izbą Celną, - ustalenie jakie spowodowało lub mogło spowodować naruszenie dyscypliny służbowej i jaka powstała lub mogła pozostać szkoda w służbie poprzez moje działanie, - ustalenie co było powodem wydania przedmiotowego polecenia i z czego wynika potrzeba takich działań tj. ustalenia możliwości podjęcia wspólnych działań z Izbą Celną w [...], przez kolejno I Zastępcą Komendanta Miejskiego Policji podinsp. W. T., Komendanta Miejskiego Policji w [...] insp. mgr Z. F." Z treści wyżej cytowanego wniosku wynika, że nie był to wniosek dowodowy, skoro nie naprowadzał żadnego dowodu, który zdaniem obwinionego należało przeprowadzić, lecz był to wniosek zawierający sugestię, jakie ustalenia powinien poczynić prowadzący postępowanie dyscyplinarne. Z art. 135f ust.1 pkt 2 ustawy o Policji wynika, że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do zgłoszenia wniosków dowodowych. Zgodnie z art. 135f ust.7 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny odmawia w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku dowodowego jeżeli: 1/ okoliczność, która ma być uwzględniona nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy. 2/ dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się przeprowadzić, 3/ przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo obwinionego do złożenia w terminie 3 dni od zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego, wniosku o ich uzupełnienie, o którym mowa w art. 135i ust.5 ustawy o Policji pozostaje w ścisłym związku z czynnościami dowodowymi, o czym świadczy treść ust.6 tego artykułu, który stanowi, że obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania. W tej sytuacji , nie narusza prawa zastosowanie przez Komendanta Miejskiego Policji – przy rozstrzyganiu zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego - sformułowanych w art. 135f ust.7 ustawy o Policji przesłanek oddalenia wniosku dowodowego. W ocenie Sądu, wskazane w omawianym wniosku skarżącego okoliczności nie mają żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro nie dotyczą znamion zarzucanego i przypisanego A. S. przewinienia dyscyplinarnego lub dotyczą kwestii obowiązków, a więc ocen prawnych, co zostało szczegółowo wykazane w wydanym przez rozpatrującego wniosek rzecznika dyscyplinarnego postanowieniu oraz w postanowieniu Komendanta Miejskiego Policji w [...] wydanym w trybie zażaleniowym. Jak wynika to z opisu przypisanego obwinionemu przewinienia dyscyplinarnego czyn ten ma charakter bezskutkowy, a zatem nie zachodziła potrzeba ustalania jego skutków. Subiektywne przekonanie skarżącego co do celowości wydanych mu pleceń służbowych nie mogą prowadzić do Jego ekskulpacji w sytuacji legalności tych poleceń. Za nieporozumienie uznać trzeba żądania skarżącego domagającego się ustalenia w toku postępowania dyscyplinarnego sposobu, w jaki powinien był wykonać nieskomplikowane polecenie służbowe przełożonego aby uniknąć przekazania polecającemu informacji niesprawdzonych i pochodzących od osoby, która nie posiadała kompetencji do wypowiadania się w imieniu organów Izby Celnej. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów orzekających w niniejszej sprawie zarzucanego naruszenia prawa, które dawałoby podstawy do uwzględnienia skargi. Działając z urzędu Sąd takich naruszeń również nie dostrzegł. Przypisane A. S. nieumyślne przewinienie dyscyplinarne znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo dokonanych ustaleniach faktycznych,a ocena prawna, będąca logiczną konsekwencją tych ustaleń, mieści się w przepisach prawa materialnego wskazanych w zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie o odstąpieniu od ukarania stanowi przejaw faktycznego, a nie wyłącznie deklarowanego, wyłożenia i uwzględnienia przez organ na korzyść skarżącego wszystkich okoliczności przedmiotowo – podmiotowych – w rozumieniu art. 134h ust.1-3 ustawy o Policji, które za Nim przemawiały. Z tych wszystkich względów należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić skargę.