II SA/Sz 1350/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi L. A. F. na uchwałę Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014 r. nr LX/611/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy Mielno w obrębie ewidencyjnym Mielno w obszarze przyległym do ulicy Chrobrego oddala skargę. Uchwałą z dnia 30 października 2014 r. Nr LX/611/14 Rada Gminy Mielno -przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części Gminy Mielno dla obszaru przyległego do ul. Chrobrego. Wezwaniem wniesionym do organu w dniu 10 sierpnia 2016 r. L. A. F. zwrócił się o usunięcie naruszenia prawa wywołanego § 12 i 82 ust. 4 wymienionej uchwały. Wskazał, że kwestionowane zapisy dotyczą należącej do niego działki nr [...] - uniemożliwiając jej zabudowę obiektami tymczasowymi, w tym obiektami handlu sezonowego lokalizowanymi na czas nie dłuższy niż 120 dni. Stanowi to nieuzasadnione przekroczenie przez Gminę granic władztwa planistycznego i w sposób bezprawny godzi w prawo własności nieruchomości. Uchwałą Nr XXVII/291/16 z dnia 2 września 2016 r. (doręczoną pełnomocnikowi strony w dniu 9 września 2016 r.) Rada Gminy Mielno odmówiła uwzględnienia wezwania. W dniu 6 października 2016 r. L. A. F., właściciel działki oznaczonej geodezyjnie numerem [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zaskarżając uchwałę Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014 r. nr LX/611/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania części Gminy Mielno w obrębie ewidencyjnym Mielno w obszarze przyległym do ulicy Chrobrego - w zakresie § 12. Skarżonej uchwale zarzucił naruszenie: 1) art. 21 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ograniczenie prawa własności w sposób naruszający zasadę proporcjonalności, 2) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego wskutek dowolnego i nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności w sposób istotny. Skarżący podał w uzasadnieniu skargi, że nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu uchwały Rady Gminy Mielno i jego zarzuty zmierzają do obalenia zakazu określonego w § 12 miejscowego planu zagospodarowania, który uniemożliwia mu w ogóle zabudowę, zagospodarowanie, urządzanie i użytkowanie jego własnej nieruchomości – w formie stosowanej dotychczas tj. tymczasowego zagospodarowania terenów oraz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (w tym obiektów handlu sezonowego lokalizowanych na czas nie dłuższy niż 120 dni), poza dopuszczeniem lokalizacji ogródków gastronomicznych na czas nie dłuższy niż 120 dni, integralnie związanych z działalnością gastronomiczną prowadzoną w zabudowie trwałej o powierzchni nie większej niż 50 % powierzchni dostępnej dla klientów w zabudowie trwałej. Nieruchomość od 1997 r. do 2015 r., w sezonie letnim, zawsze była wykorzystywana pod usługi i handel w obiektach tymczasowych wobec tego, iż nieruchomość zlokalizowana jest w ścisłym centrum Mielna w rejonie o intensywnym wykorzystaniu handlowo-usługowym. Specyfika Mielna wyklucza w istocie całoroczne użytkowanie nieruchomości na cele określone dla terenu elementarnego [...] bowiem sezon turystyczny trwa od połowy czerwca do końca sierpnia każdego roku. Z tych przyczyn zabudowa tymczasowa do 120 dni ma racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie i była dotychczas rokrocznie realizowana. Skarżący oświadczył, że ma zamiar w dalszym ciągu realizować taką zabudowę uznając, iż budowa obiektów trwałych całorocznych bez możliwości zabudowy tymczasowej jest ekonomicznie nieuzasadniona, bowiem przez znaczną część roku kalendarzowego obiekty całoroczne w założeniu są nieużytkowane, jedynie generując znaczne koszty ich utrzymania przez miesiące, w którym nie ma sezonu. Wymuszanie w planie miejscowym budowy wyłącznie obiektów całorocznych w sytuacji braku zapotrzebowania na takie obiekty i usługi z nimi związane jest nieuzasadnionym przekroczeniem władztwa planistycznego godzącego w sposób bezprawny w prawo własności. Art. 31 ust. 1 Konstytucji dopuszcza możliwość ingerencji w konstytucyjne prawa jednostki jedynie w sytuacji, w której występuje funkcjonalny związek ograniczenia praw jednostki z realizacją wskazanych w art. 31 ust. 3 wartości (bezpieczeństwo państwa, porządek publiczny, ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, wolności praw innych osób). Przepis ten stawia przed prawodawcą każdorazowo wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania ingerencji w danym stanie faktycznym w zakres prawa bądź wolności jednostki (konieczności). Ingerencja w sferę statusu jednostki musi więc pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie. W ocenie skarżącego uchwalony w § 12 zakaz zabudowy tymczasowej, bez wskazania w uzasadnieniu do uchwały jakichkolwiek wartości chronionych wprowadzonymi a kwestionowanymi ograniczeniami przesądza, iż dokonana ingerencja w prawo własności jest bezprawna i winna zostać uchylona. Rada Gminy Mielno uchybiła zasadzie proporcjonalności, w całości pomijając badanie rozmiaru i uciążliwości ingerencji postanowień planu zagospodarowania w prawo własności nieruchomości znajdujących się na terenie objętym planem. Działania Rady są sprzeczne z dotychczasowym sposobem użytkowania tych nieruchomości oraz przekraczają zakres władztwa planistycznego w istotny sposób naruszając konstytucyjne prawo własności. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Mielno, reprezentowana przez pełnomocnika, wskazała, że Gmina może, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Przykładem tego jest właśnie uchwała Rady Gminy Mielno nr LX/611/2014. Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Mielno zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Mielno nr XXXI/224/97, zmienionym uchwałą Rady Gminy Mielno nr XLIV/459/10 z dnia 27 kwietnia 2010 r., należy uporządkować funkcjonalnie i estetycznie oraz podnieść jakość przestrzeni ulicy Chrobrego. Konsekwencją tego są zapisy planu, które na całym obszarze wprowadzają zakaz tymczasowego zagospodarowania terenów oraz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (vide: §12 uchwały). Podkreślenia wymaga też fakt, iż zgodnie z uzasadnieniem do uchwały inicjującej procedurę sporządzania przedmiotowego planu miejscowego przyczynami uzasadniającymi konieczność przystąpienia do sporządzenia planu były m.in. brak wpływu gminy na niekontrolowany rozrost handlu sezonowego, w szczególności lokalizację obiektów tymczasowych wzdłuż najważniejszych ulic miejscowości; potrzeba ustalenia zasad lokalizacji obiektów tymczasowych handlu sezonowego w najważniejszych obszarach miejscowości Mielno; brak wpływu na postępowanie administracji budowlanej w kwestii wyrażania zgody na lokalizowanie obiektów tymczasowych; konieczność ochrony ekspozycji walorów krajobrazowych jeziora [...]. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż niemal cały obszar objęty planem, również działka nr [...], zawiera się w planie w strefie "B" ochrony konserwatorskiej, obszar nadmorskiego układu przestrzennego. Zdaniem Rady Gminy Mielno prawidłowo zinterpretowała przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż podjęła stosowną uchwałę zgodną z zapisami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a procedura została przeprowadzona zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony przez odpowiednie organy. Zakwestionowany przez skarżących § 12 uchwały porządkuje przestrzeń publiczną centrum miejscowości Mielno. Jak słusznie zauważył skarżący – jego nieruchomość położona jest w ścisłym centrum Mielna, w rejonie o intensywnym wykorzystaniu handlowo – usługowym, przy drodze prowadzącej do głównego zejścia na plażę, a zatem uzasadnionym jest przeznaczenie tej nieruchomości na cele zabudowy usługowej – w tym handlu i gastronomii – jak ma to miejsce w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania (teren elementarny [...]). Działka nr [...] stanowi nieruchomość zabudowaną budynkiem (całorocznym) w zabudowie szeregowej. Tym bardziej zasadne jest więc dbanie w tym obszarze o ład przestrzenny i wprowadzenie zapisów zakazujących lokalizowania tymczasowych obiektów substandardowych. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, iż specyfika Mielna wyklucza w istocie całoroczne użytkowanie nieruchomości na cele zabudowy usługowej. Na terenie Mielna i Gminy Mielno powstaje coraz więcej obiektów usługowych całorocznych i tym samym nieuzasadnione jest stwierdzenie o sytuacji braku zapotrzebowania na całoroczne obiekty i usługi z nimi związane. Należy także podkreślić, że obszar objęty planem jest położony w centrum miejscowości przy jej głównej ulicy. Przy ulicy Chrobrego umiejscowione są budynki użyteczności publicznej między innymi Urząd Gminy. Ulica Chrobrego jest jedynym traktem drogowym dla samochodów z wschodu na zachód. Chodniki położone w pasie drogowym pełnia rolę głównego ciągu spacerowego i komunikacyjnego dla turystów i mieszkańców. Powyższa droga znajduję się w zarządzie powiatu [...] a więc możliwości oddziaływania Gminy Mielno na ten obszar metodami poza planistycznymi są mocno ograniczone. Dodatkowym, za to bardzo ważnym argumentem przemawiającym za przyjętymi zapisami planu jest to, że od dnia 1 stycznia 2017 r. na mocy rozporządzenia Rady Ministrów miejscowość Mielno wraz z U. stanie się miastem Mielno. Biorąc pod uwagę powyższe, jednoznacznie można stwierdzić, iż działania Rady nie przekraczają zakresu władztwa planistycznego, a więc skargę jako bezzasadną należy oddalić. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zawiesił niniejsze postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 768/16, w którym Sąd oddalił skargę na uchwałę Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014 r. nr LX/611/2014 wniesioną przez A. C. także w zakresie § 12 uchwały. Postępowanie kasacyjne wywołane skargą kasacyjną od ww. wyroku zostało umorzone wobec cofnięcia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2019 r. Sąd podjął zawieszone postepowanie w sprawie II SA/Sz 1350/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem skargi L. A. F. jest § 12 uchwały Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014 r. Nr LX/611/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Mielno w obrębie ewidencyjnym Mielno w obszarze przyległym do ulicy Chrobrego. Wymogi formalne do wniesienia skargi zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wystosowanym przez skarżącego do Rady Gminy Mielno i następnie wniesiona do Sądu w przepisanym do tego terminie. Materialnoprawną podstawę rozpoznawanej skargi stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego z tym, że stosownie do treści art. 101 ust. 2 ww. ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Wyjaśnić należy, że treść art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, nie przesądza o tym, że każde oddalenie przez sąd administracyjny skargi na uchwałę podjętą przez organ gminy skutkować będzie niedopuszczalnością wniesienia skargi przez inny podmiot na tę samą uchwałę. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 26 czerwca 1992 r., sygn. akt: II ARN 30/92, przepis art. 101 ust. 2 pow. ustawy rozumieć należy w ten sposób, że nie jest możliwym rozpoznanie skargi w sprawie, w której orzekał już uprzednio sąd administracyjny i skargę oddalił, z tym zastrzeżeniem, iż sąd orzekł merytorycznie w sprawie konkretnych interesów lub uprawnień naruszonych przez uchwałę, nie zaś orzekł "w sprawie uchwały". Zróżnicowany charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego powoduje bowiem, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów. To oznacza, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu strony skarżącej. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych konkretnego skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 181/09). Skarżony obecnie zapis uchwały (§ 12) był już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – w kontekście indywidualnego interesu prawnego innego podmiotu, właściciela działki nr [...] położonej w obrębie Mielno w granicach planu – który wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 768/16, oddalił skargę. W tej sytuacji, wobec faktu, że skarżona uchwała jest ważna i pozostaje w obrocie prawnym, Sąd w obecnym składzie zobligowany był rozpoznać skargę merytorycznie w zakresie konkretnych uprawnień L. A. F., niewątpliwie wynikających z prawa własności działki nr [...] położonej w granicach terenu objętego spornym planem zagospodarowania, a naruszonych – jak wywodzi w ramach swojego interesu prawnego skarżący – ww. uchwałą na skutek zapisu § 12 tej uchwały. Zgodnie z tym zapisem, "Sposoby i terminy tymczasowego zagospodarowania urządzania i użytkowania terenów – na całym obszarze planu zakazuje się tymczasowego zagospodarowania terenów oraz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (w tym obiektów handlu sezonowego lokalizowanych na czas nie dłuższy niż 120 dni), poza zagospodarowaniem i zabudową tymczasową dopuszczoną w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. Ustalenia szczegółowe dla tego terenu to zapis § 44 uchwały". Jak słusznie wskazał skarżący skarżony zapis planu oznacza, że w stosunku do jego działki nr [...], położonej na terenie oznaczonym w planie symbolem [...] ograniczone zostało prawo do jej swobodnego zagospodarowania, w zakresie możliwości lokalizowania, jak dotychczas, obiektów budowlanych tymczasowych, w tym obiektów handlu sezonowego na czas nie dłuższy niż 120 dni (z dopuszczeniem jedynie formy ogródków gastronomicznych). Niewątpliwie zatem można mówić w odniesieniu do skarżącego o naruszeniu jego interesu prawnego, ponieważ wyłączenie możliwości lokalizacji na jego działce innych, poza ogródkami gastronomicznymi, obiektów tymczasowych ogranicza władztwo nad nieruchomością, jednakże, w ocenie Sądu, nie można stwierdzić, aby ograniczenie to było niezgodne z prawem, czyli naruszało obowiązujące normy powszechnie obowiązującego prawa. Podkreślenia wymaga, że samo naruszenie interesu prawnego o jakim mowa powyżej daje stronie prawo do zaskarżenia aktu prawa miejscowego, co nie oznacza jeszcze konieczności uwzględnienia skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi przez Sąd powstaje dopiero wówczas, gdy Sąd stwierdzi, iż naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane jednocześnie z naruszeniem przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Inaczej mówiąc Sąd musi ocenić czy owa ingerencja uchwałą w prawo własności skarżącego pozostaje w zgodzie z prawem, a wiec nie przekracza granic władztwa planistycznego i jest uzasadniona obiektywnymi potrzebami i innymi wartościami do takiej właśnie ingerencji w zakresie zagospodarowania terenu. Rację ma skarżący, że prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1), jednakże nie jest to prawo absolutne, ponieważ doznaje ograniczeń w określonych sytuacjach. Dopuszcza je sama Konstytucja stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności. Oznacza to zakaz nadmiernej, w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane zgodnie z przepisami ustawowymi. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których ustalane jest przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 i art. 20 ww. ustawy), w konsekwencji określając sposób wykonywania prawa własności danej nieruchomości. Zgodnie z koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w przepisie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. W pojęciu władztwa planistycznego mieszczą się zatem wprowadzone przez plany miejscowe ograniczenia prawa własności. Zainteresowane podmioty nie mogą więc oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a jedynie dostosuje się do żądań właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995 r., sygn. IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). Do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na prawo do korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na prawo do rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na prawo do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, oraz z 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania lub rozporządzania rzeczą – nie oznacza ingerencji w istotę jego prawa własności. Zaskarżony plan – w omawianym zakresie – w istocie nie zmienia przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem [...], na którym znajduje się nieruchomość stanowiąca własność skarżącego, albowiem teren ten zachowuje przeznaczenie pod zabudowę usługową, w tym pod handel i gastronomię, dopuszczając lokalizację lokalu mieszkalnego oraz zabudowy tymczasowej związanej z lokalizacją ogródka gastronomicznego, spełniającego określone w § 44 planu parametry. Ustanowienie w planie ograniczenia w postaci zakazu lokalizacji innych tymczasowych obiektów budowlanych w realiach niniejszej sprawy nie może być oceniane jako niezgodne z prawem, skoro plan dopuszcza lokalizację tymczasowych ogródków gastronomicznych. Należy też mieć na uwadze, iż zapisy planu, które na całym obszarze wprowadzają zakaz tymczasowego zagospodarowania terenów oraz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych, są konsekwencją przyjętych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mielno zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Mielno nr XXXI/224/97 z dnia 7 listopada 1997 r., zmienionym uchwałą Rady Gminy Mielno nr XLIV/459/10 z dnia 27 kwietnia 2010 r., głównych kierunków zmian i przekształceń zabudowy m.in. dla centrum Mielna – ulicy Chrobrego. Zgodnie z zapisami zawartymi w tym studium, należy uporządkować funkcjonalnie i estetycznie oraz podnieść jakość przestrzeni, m.in. ulicy Chrobrego w Mielnie, poprzez harmonijne uzupełnienie zabudowy wzdłuż ulic i placów stanowiących główne elementy reprezentacyjne i ciągi wielofunkcyjne, obiektami usługowymi i mieszkaniowymi, kształtować nową zabudowę wzdłuż wyszczególnionych ulic i skrzyżowań (w tym. ul. Chrobrego) w sposób tworzący spójną kompozycję przestrzenną, podkreślającą charakter miejsca, w tym poprzez wysokiej jakości rozwiązania architektoniczne i materiałowe, indywidualne, atrakcyjne i spójne urządzanie przestrzeni o charakterze reprezentacyjnym, w szczególności poprzez wprowadzanie małej architektury, zieleni, oświetlenia, a także staranności komponowania posadzek placów i chodników, modernizację jezdni. Sąd nie podziela zaprezentowanego w skardze poglądu, że wyłączenie możliwości lokalizowania tymczasowej zabudowy nastąpiło bez wykazania potrzeby ingerencji w zakres praw do swobodnego zagospodarowania nieruchomości. Jak wyżej wyjaśniono wprowadzone uchwałą nowe zasady zagospodarowania i zabudowy nieruchomości podyktowane były koniecznością uporządkowania objętej planem przestrzeni celem podniesienia walorów funkcjonalnych i estetycznych w reprezentatywnym dla Mielna rejonie centrum. Z pewnością nieuporządkowane lokalizowanie obiektów tymczasowych w punktach centrum Mielna, na którą to lokalizację Gmina dotychczas nie miała w istocie znaczącego wpływu, w żadnym razie nie służyło opisanym wyżej celom kształtowania zabudowy na tym terenie. Nie sposób przy tym zgodzić się ze skarżącym, że wprowadzone dla jego terenu ograniczenia całkowicie uniemożliwiają mu zabudowę, zagospodarowanie, urządzanie i użytkowanie jego nieruchomości w dotychczasowy sposób. Istniejący na jego działce budynek w kwestionowanym planie w całości przeznaczony został pod zabudowę usługową, w tym pod handel i gastronomię, z dopuszczeniem lokalizacji mieszkania. Odpowiada to dotychczasowej funkcji tego terenu. Wprowadzone ograniczenie polega jedynie na braku możliwości wykorzystywania nieruchomości pod handel i usługi w obiektach tymczasowych (z wyłączeniem ogródków gastronomicznych). Dbałość o ład przestrzenny uzasadniała wprowadzony zakaz zabudowy tymczasowej (poza ogródkami gastronomicznymi) w analizowanym obszarze i nie ograniczyła prawa własności nieruchomości w sposób istotny i nadmierny. Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego uważa, że specyfika Mielna wyklucza całoroczne użytkowanie nieruchomości na cele zabudowy usługowej, w sytuacji gdy nieruchomość taką posiada i wykorzystuje na ten cel. Skarżący nadal może prowadzić na terenie swojej nieruchomości działalność handlową i usługową, w tym w formie ogródków gastronomicznych. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżony zapis miejscowego planu nie narusza obowiązujących w dacie podjęcia uchwały przepisów prawa, a Gmina nie nadużyła przyznanego jej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego. Wprowadzone w uchwale rozwiązania są obiektywnie uzasadnione potrzebami kształtowania ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ww. ustawy). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga jest niezasadna i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.