II SA/Sz 1357/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu opieki społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W. F., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, ustalającą skarżącemu opłatę w wysokości [...] zł miesięcznie za pobyt matki skarżącego w domu pomocy społecznej. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że decyzja ta podlega już wykonaniu (zgodnie z art. 108 k.p.a.), co wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w jego majątku. Według skarżącego, wnoszenie opłaty w wysokości [...] zł miesięcznie jest bardzo dużym obciążeniem dla jego budżetu domowego. Zdaniem skarżącego, brak wstrzymania decyzji może też spowodować trudne do odwrócenia skutki w jego majątku, w przypadku wszczęcia egzekucji, mającej na celu przymusowe wyegzekwowanie nałożonej przez organ opłaty. W dalszej części skargi, wnioskodawca podniósł, okoliczność wykonywania pracy na terenie N. Wskazał, że boryka się z problemami finansowymi, z uwagi na drastyczne pogorszenie warunków jego wynagradzania. Podkreślił fakt utrzymania dwóch domów, jednego na terenie N. (w którym mieszka skarżący), drugiego w P., w którym mieszka jego bezrobotna żona (stara się o uzyskanie pracy) oraz studiujący syn. Skarżący podniósł, że organ nie uprawdopodobnił w żaden sposób rzekomego wyjątkowo ważnego interesu strony, uzasadniającego nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem strony, taki zabieg organu godzi w interes skarżącego i na podstawie przytoczonych na wstępie skargi podstaw prawnych, za w pełni uzasadniony, skarżący uważa wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W aktach administracyjnych znajduje się zestawienie ponoszonych przez skarżącego wydatków (opatrzone datą – 15 czerwca 2016 r.), które nie uwzględnia kosztów wyżywienia, środków czystości, ubrań, obuwia, podręczników na syna, kosztów przejazdów. Skarżący wskazał, że po przeliczeniu kursu EUR, kwota jego miesięcznych zarobków wynosi [...] zł, zaś wydatki za ten okres wynoszą w [...] zł, natomiast w [...] zł (łącznie [..] zł). W piśmie tym skarżący podnosił, że od kilku miesięcy kwota wydatków przekracza kwotę zarobków i sam zmuszony został do korzystania z pomocy finansowej swojego syna, nie jest więc w stanie sprostać dodatkowym wydatkom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przesłankami zastosowania powołanego wyżej przepisu jest możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z wykonania danego aktu lub czynności. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające zastosowanie powołanej instytucji, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie opłaty za pobyt w domu opieki społecznej w wysokości [...] zł miesięcznie. Sąd stwierdza, że skarżący w przedmiotowym wniosku, obrazując swoją sytuację finansową, ograniczył się do wskazania wynagrodzenia uzyskiwanego za granicą w wysokości [...] EUR, którego nie można zaliczyć do niskiego. Wnioskodawca stwierdził przy tym, że jest jedynym żywicielem rodziny, jego sytuacja finansowa drastycznie się pogorszyła, a utrzymuje dwa domy, ma bezrobotną żonę i studiującego syna. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo skarżącego obrazujące co miesięcznie jego wydatki na konieczne utrzymanie siebie w N. i rodziny w P. Wynika z nich, że skarżący zarabia, w przeliczeniu na polskiego złotego, miesięcznie około [...] zł, wydaje [...] zł. Wynika z powyższego, że kwota wydatków przekracza kwotę zarobków o [...] zł. Skarżący nie przedstawił natomiast pełnej informacji o posiadanym przez niego majątku i środkach finansowych, informacji o rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych (stan bieżący konta, dane o wpływach i wypłatach z kont), ewentualnym aktualnym zadłużeniu skarżącego. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę, która wszystkich koniecznych danych nie przedstawiła na poparcie wniosku. Sąd stwierdza, że przedmiotowy wniosek skarżącego nie jest pełny, co uniemożliwiło Sądowi sprawdzenie wiarygodności podnoszonych przez stronę twierdzeń i zweryfikowanie, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Sąd podkreśla przy tym, że możliwość wyegzekwowania należnej kwoty czy posiadanie zadłużenia, same w sobie nie stanowią wystarczającej przyczyny wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, opubl. w Lex nr 1467667). Tego rodzaju okoliczności nadzwyczajne nie wynikają ani z wniosku skarżącego, ani z akt sprawy. Ponadto Sąd zauważa, że stanowisko skarżącego nie dość, że nie zawiera pełnego obrazu o sytuacji materialnej wnioskodawcy, to nasuwa wątpliwości co do wiarygodności podnoszonych okoliczności, skoro z jednej strony skarżący podnosi, że jest jedynym żywicielem rodziny (żona nie pracuje, syn studiuje), a z drugiej strony w innym piśmie (kierowanym do organu) skarżący wyjaśnia, że aktualnie zmuszony jest korzystać z pomocy finansowej syna, a przy tym skarżący podnosi wydatki na utrzymanie syna. Należy jednocześnie podkreślić, że badając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd administracyjny nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji, w aspekcie jej zgodności z prawem, ale jedynie bada czy występuje prawdopodobieństwo wystąpienia następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie może wywołać wykonanie danego aktu lub czynności. Stąd wywody skarżącego co do słuszności nadania klauzuli wykonalności decyzji organu pierwszej instancji i zasadności samej skargi, nie mogły mieć wpływu na sposób rozpoznania wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Kierując się powyższym, Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jako nienależycie uzasadniony, nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.