II SA/Sz 1357/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. O. i R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2015 r. P. M. i R. O. (dalej przywoływani jako: "Skarżący"), wnieśli o odstąpienie od ustalania opłaty za pobyt dziecka - M. O. w placówce opiekuńczo - wychowawczej, znajdującej się w strukturze Centrum Opieki nad Dzieckiem im. K. M. w S., z uwagi na złą sytuację finansową rodziny, połączoną z trudnościami związanymi z wychowywaniem córki M. , wymagającej specjalistycznej opieki zdrowotnej, zajęć rehabilitacyjno- terapeutycznych oraz zajęć psychoterapii. 2. Decyzją znak [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. odmówił odstąpienia od ustalenia opłaty. W uzasadnieniu wskazano, iż w okresie od [...] r. (z wyjątkiem [...] r.), dochód na osobę w rodzinie przekraczał 250% kryterium dochodowego ([...] zł miesięcznie na osobę w rodzinie), w związku z czym względem Skarżących nie można odstąpić od ustalenia opłaty za pobyt dziecka - M. O. w placówce opiekuńczo - wychowawczej. 3. Pismem z dnia 8 sierpnia 2017 r. Skarżący wnieśli odwołanie od ww. decyzji wskazując, iż przepisy prawa lokalnego nie wspierają rodziny i są sprzeczne z art. 18 Konstytucji, który nakazuje organom państwa chronić małżeństwo i rodzinę. Sprzeczność ta miałaby wynikać z faktu, iż możliwość odstąpienia od ustalenia opłaty jest uzależniona wyłącznie od dochodu. Skarżący zarzucili także organowi pominięcie wydatków rodziny przy ustalaniu dochodu (zobowiązania kredytowe i zajęcia wychowawcze, dodatkowe dla córki). 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 poz. 1257, dalej przywoływana jako: "K.p.a.") w zw. z art. 193 ust. 1, la, 2 i 6, art. 194 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz.U. z 2017 poz. 697, dalej przywoływana jako: "u.w.r.") oraz art. 8 ust. 1 pkt 2, ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 930, dalej przywoływana jako: "u.p.s."), a także § 2 pkt 1, § 3 ust. 1, ust. 2 pkt 2 Uchwały Nr XIV/338/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, w rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej, rodzinnym domu dziecka, w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej i interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym (dalej przywoływana jako: "Uchwała"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wskazał, że dziecko - M. O. został umieszczony w placówce opiekuńczo wychowawczej na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] [...]. Podniósł także, że możliwość podjęcia decyzji uznaniowej o odstąpieniu od ustalenia opłaty jest ograniczona warunkiem spełnienia określonego kryterium dochodowego - w sprawie będzie to kwota [...]zł na osobę w rodzinie (250% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie - art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s.). Organ przypomniał, że Skarżący nie kwestionowali w ogóle sposobu obliczenia i przeliczenia ich dochodów, a jedynie podnosili, że od dochodów wyliczonych przez Organ I instancji nie odliczono kosztów utrzymania rodziny oraz kosztów opłacanych kredytów. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przy obliczaniu dochodu kwot takich się nie odlicza, a katalog pomniejszeń jest zamknięty i nie zalicza się do nich kosztów utrzymania rodziny czy też należności z tytułu spłacanych kredytów. Dochód rodziny Skarżących, wyliczony na [...] r. (miesiąc poprzedzający miesiąc złożenia wniosku - [...] r.), został ustalony w wysokości [...] zł i przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł [...] zł. Oznacza to, że Skarżący przekroczyli kryterium dochodowe uprawiające do odstąpienia od ustalenia opłaty, a określone zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 Uchwały. Organ I instancji nie mógł więc odstąpić od ustalania opłaty za pobyt dziecka - M. O. w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Inne zarzuty podnoszone przez Skarżących Organ ocenił jako bezpodstawne na gruncie postępowania administracyjnego. Przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny, nie ma więc, jak wskazał Organ, możliwości powoływania się na ich sprzeczność z Konstytucją w postępowaniu administracyjnym. Organy administracji publicznej nie posiadają kompetencji do badania zgodności obowiązujących przepisów prawa z Konstytucją. Jeśli konkretne przepisy prawa funkcjonują w obecnym porządku prawnym, to organy administracji publicznej zobowiązane są do ich stosowania - organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.). 5. Niezadowoleni z treści rozstrzygnięcia, Skarżący wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając decyzji: 1) naruszenie art. 194 ust. 2 i 3 w zw. z art. 2 ust. 1 u.w.r. w zw. z art. 18 Konstytucji RP polegające na oparciu decyzji obu instancji na przepisach prawa lokalnego, a to Uchwale Nr XIV/338/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 grudnia 2011 roku w sytuacji, której wydanie aktu prawa miejscowego na jakim się oparto, miało miejsce z naruszeniem delegacji ustawowej, albowiem akt wydano z jej przekroczeniem, gdyż jego treść, wobec zawężającego charakteru możliwości odstąpienia od ustalenia opłaty nie czyni zadość konstytucyjnym zasadom ochrony małżeństwa i rodziny, zasadzie równego traktowania z art. 32 ust 1 Konstytucji, w sytuacji w której różne gminy przewidują całkowicie różne przesłanki do odstąpienia od wymierzenia opłaty 2) naruszenie art. 6, 7, 7a § 1, 9, 10, 11 i 77 § 1 K.p.a., polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w niniejszej sprawie w sposób pobieżny, przy pominięciu przez organ szczególnych okoliczności niniejszej sprawy, w których dziecko znalazło się w placówce opiekuńczej po próbie zamordowania swojej przysposobionej mamy. Jednocześnie Skarżący wnieśli o zwrócenie się przez WSA do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym celem weryfikacji Uchwały Nr XIV/338/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 grudnia 2011 roku z Konstytucją, oraz art. 194 ust. 2 i 3 w zw. z art. 2 ust. 1 u.w.r. w sytuacji, w której przesłanki do odstąpienia od naliczenia opłaty ustalone przez Radę Miasta Szczecina są zbyt wąskie i nie przewidują żadnych szczególnych okoliczności poza nie zawsze miarodajnym kryterium majątkowym a nadto o zweryfikowanie przez Trybunał Konstytucyjny zgodności art. 194 ust. 2 u.w.r. z Konstytucją, a zwłaszcza jej art. 32 ust. 1 oraz art. 18 w sytuacji, w której delegacja ustawowa do wydania aktu prawa miejscowego nie przewiduje żadnego minimum przesłanek, cedując kompetencję do określenia przesłanek, jakie powinny być zawarte w akcie rangi ustawowej, na władze lokalne, co prowadzi do zasadniczych rozbieżności pomiędzy przesłankami, stanowiącymi o prawach osób, których ustawa dotyczy, pomiędzy poszczególnymi powiatami. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że poza jakimkolwiek sporem pozostaje, że Organ I instancji wydając decyzję oparł się na przepisach prawa lokalnego, a to Uchwale Nr XIX/338/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części odroczenia terminu, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, w rodzinie zastępczej zawodowej, w rodzinie zastępczej niezawodowej, rodzinnym domu dziecka, w placówce opiekuńczo - wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo - terapeutycznej i interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Organ II instancji, bez dogłębnej analizy odwołania oddalił je, aprobując ustalenia Organu I instancji, co w ocenie Skarżących, nie może się ostać. Skarżący zauważyli, że przepisy lokalne w wyżej wskazanym zakresie wydawane są na podstawie delegacji ustawowej z art. 194 pkt. 2 u.w.r., stanowiącego, że "Rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1". Treść uchwały powiatu, co logiczne, nie może jednak przekraczać delegacji ustawowej jednej strony, a z drugiej strony nie może być sprzeczna z normami ustawy i Konstytucji. Normy wskazanej ustawy klarownie wskazują na to, że rolą organów państwa jest wspieranie rodziny, a nie jej niszczenie. Analogicznie Konstytucja w art. 18 nakazuje organom Państwa chronić małżeństwo i rodzinę. W ocenie Skarżących szczeciński akt prawa miejscowego, na którym oparł się organ, nie czyni zadość tym przesłankom. Skarżący uwypuklili, że władze lokale uzależniły możliwość odstąpienia od wymierzenia opłaty jedynie od dochodu rodziny. Wedle wykładni dokonanej przez Organ I instancji, nie wzięto pod uwagę w ogóle wydatków rodziny, które mają charakter znaczny, choćby przez wzgląd na znaczne obciążenie kredytowe Skarżących, celem realizacji potrzeb mieszkaniowych rodziny oraz zajęć wychowawczych i dodatkowych, realizowanych na rzecz córki. Wskazali, że pobieżna analiza uchwał rad miast/powiatów z całej Polski wskazuje, że uchwały te, w zakresie możliwości odstąpienia od wymierzenia opłaty różnią się od siebie diametralnie. Brak jednolitości prawodawstwa w tak ważnym zakresie jak sprawy bytowe rodziny, w ocenie Skarżących godzi w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skarżący poddali w wątpliwość, dlaczego wnioskujący w jednym województwie państwa unitarnego, jakim jest Rzeczypospolita Polska ma mieć większą szansę na odstąpienie od wymierzenia opłaty od osoby o identycznej sytuacji w innej części Polski? Ich wątpliwość dotyczy także konstytucyjności delegacji ustawowej z art. 194 pkt. 2 u.w.r. w zakresie, w którym nie wskazuje ona na minimalny katalog przesłanek, jakie winny znaleźć się w akcie prawa miejscowego, co w ocenie Skarżących, prowadzi co niejednolitości prawodawstwa na terenie całego kraju. Końcowo Skarżący podnieśli, że Organ badając sytuację bytową rodziny całkowicie pominął kwestie wydatków na utrzymanie rodziny, jakie Skarżący ponoszą, oraz pominął inne szczególne okoliczności sprawy jak choćby to, że dziecko znalazło się w placówce opiekuńczej nie na skutek działania Skarżących, a na skutek orzeczenia Sądu po tym, jak próbowało zaatakować M. O. nożem w czasie snu. Powyższe, jak uważają Skarżący, prowadzi do wniosku, że Organ nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 6. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy w rozumieniu powołanego artykułu wskazać należy prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś, w: T. Woś red., Postępowanie sądowoadministracyjne Warszawa 2004 s. 240-241). 7. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. odmawiającą odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. 8. Na wstępie należy nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 193 ust. 1a u.w.r. opłatę, o której mowa w ust. 1 (czyli opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej), rodzice ponoszą od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. Za ponoszenie opłaty, o której mowa w ust. 1, rodzice odpowiadają solidarnie (art. 193 ust. 2 u.w.r.). Opłatę, o której mowa w ust. 1, ponoszą także rodzice pozbawieni władzy rodzicielskiej lub którym władza rodzicielska została zawieszona albo ograniczona (art. 193 ust. 6 u.w.r.). Rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 (art. 194 ust. 2 u.w.r.). Starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 (art. 194 ust. 3 u.w.r.). Decyzja dotycząca odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ma więc charakter uznaniowy. W tej sprawie przesłanki odstąpienia od ustalenia opłaty precyzuje Uchwała Nr XIV/33S/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 grudnia 2011 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 Uchwały, odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej następuje na okres określony w decyzji, nie dłużej jednak niż na okres 12 miesięcy. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 Uchwały, odstąpić od ustalenia opłaty można gdy dochód osób lub dochód na osobę w rodzinie, osób zobowiązanych do ponoszenia opłat wynosi nie więcej niż 250% kryterium dochodowego określonego przepisami ustawy o pomocy społecznej, a osoby te wychowują inne dzieci pozostające pod ich opieka, lub ponoszą odpłatność za pobyt innych członków rodziny w jednostkach pomocy społecznej, innych instytucjach zapewniających całodobową opiekę, leczenie, rehabilitację, w pieczy zastępczej lub wystąpiła inna uzasadniona okoliczność, w szczególności długotrwała choroba, bezdomność, niepełnosprawność, znaczne straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych. Możliwość podjęcia decyzji uznaniowej o odstąpieniu od ustalenia opłaty jest w tym przypadku ograniczona warunkiem spełnienia określonego kryterium dochodowego - w tej sprawie będzie to kwota [...]zł na osobę w rodzinie (250% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie - art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s.). Zgodnie z § 2 pkt 1 Uchwały, przez dochód rozumie się dochód w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej. Natomiast art. 8 ust. 3 u.p.s. stanowi, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. 9. W ocenie Sądu, Organ pierwszej instancji podjął ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i w oparciu o ten materiał dokonał oceny, czy dana okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy została udowodniona, a rozstrzygnięcie oparł na przekonujących podstawach (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a.). Wbrew zarzutom skargi, Organ odniósł się do sytuacji bytowej Skarżących i ocenił ją przez pryzmat przesłanek materialnoprawnych, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji prawidłowo ustalony w sprawie stan faktyczny, Sąd przyjmuje za podstawę własnych rozważań prawnych. Jest poza sporem w sprawie, że Skarżący nie kwestionowali sposobu obliczenia i przeliczenia ich dochodów, a jedynie podnosili, że od dochodów wyliczonych przez Organ I instancji nie odliczono kosztów utrzymania rodziny oraz kosztów opłacanych kredytów. Biorąc pod uwagę powyżej przytoczone przepisy prawa Sąd wskazuje, że Organ odwoławczy prawidłowo zwrócił uwagę, że przy obliczaniu dochodu kwot takich się nie odlicza, a katalog pomniejszeń jest zamknięty i nie zalicza się do nich kosztów utrzymania rodziny czy też należności z tytułu spłacanych kredytów. Dochód rodziny Skarżących, wyliczony na [...] r. (miesiąc poprzedzający miesiąc złożenia wniosku - [...] r.), został ustalony w wysokości [...] zł i przeliczeniu na osobę w rodzinie [...] zł. Oznacza to w ocenie Sądu, że Skarżący przekroczyli kryterium dochodowe uprawiające do odstąpienia od ustalenia opłaty, a określone zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 Uchwały. Stąd za prawidłowe, w ocenie Sądu, uznać należy rozstrzygnięcie Organów obu instancji odmawiające odstąpienia od ustalania opłaty za pobyt dziecka - M. O. w placówce opiekuńczo-wychowawczej. 10. Rację mają Skarżący, że Rzeczpospolita Polska jest państwem jednolitym. Wynika to wprost z art. 3 Konstytucji RP. Rzeczpospolita Polska nie jest państwem federacyjnym obejmującym jakieś autonomiczne związki terytorialne lub organizmy terytorialno-narodowościowe z własnymi konstytucjami, ustawami, parlamentami, rządami, własnym obywatelstwem i zdolnością do zawierania umów międzynarodowych por. A. Błaś, w J. Boć (red.) Konstytucje Rzeczypospolitej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 r., Wrocław, 1998 r., s. 20). Jednak we wszystkich państwach Unii Europejskiej, w których proklamowano zasadę państwa prostego, nie federalnego, formule towarzyszy uznanie zwłaszcza samorządu terytorialnego (tak K. Complak, w J. Boć (red.) Konstytucje... op. cit. s. 21). Wspólnoty mieszkańców, tworzące jednostki samorządu terytorialnego mają odrębną od państwa osobowość prawną, co pozwala im działać samodzielnie, we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Działalność ta może być podejmowana jedynie na podstawie prawa i w ramach obowiązującego prawa. Jako źródła powszechnie obowiązującego prawa na obszarze kraju, Konstytucja w art. 87 ust. 2 kwalifikuje akty prawa miejscowego. Akty te, poza tym, że mogą regulować postępowanie wszystkich adresatów, z uwagi na ich lokalne stanowienie i obowiązywanie, mogą się także od siebie różnić, co wynika wprost z kompetencji do samodzielnego (na podstawie i w granicach prawa) kształtowania prawa miejscowego przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Wbrew stanowisku Skarżących, nie stoi to jednak w sprzeczności z zasadą unitaryzmu państwa. Z przeoczenia powyższego prawdopodobnie wynika ta budząca wątpliwości Skarżących różnica w sposobie sformułowania przesłanek do odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, w poszczególnych miastach kraju. Uprawnienie i obowiązek samorządów do kształtowania w na swoim terenie prawa miejscowego wyraża się m.in. we wskazywanej samodzielności i nie oznacza to, jak tego oczekiwaliby Skarżący, że na poziomie lokalnym podobne uchwały będą miały jednakowe brzmienie. Sąd wskazuje także, że przedmiotem skargi Skarżący uczynili decyzję administracyjną w sprawie, stąd Sąd w tej sprawie nie jest władny do oceny legalności, czy konstytucyjności uchwały Rady Miasta Szczecin. 11. Jednak na tle tej sprawy wskazać należy na inne możliwości, z których wobec szczególnych okoliczności i wyjątkowej sytuacji rodziny, Skarżący mogą przecież skorzystać, a prawo, w tym prawo lokalne je przewidują - Organ zaś będzie mógł tę szczególną sytuację uwzględnić. Istnieją bowiem instrumenty prawne, które służą łagodzeniu sytuacji rodziców zobowiązanych do ponoszenia spornej opłaty. Z możliwości takiej mogą skorzystać Skarżący, poprzez wystąpienie do organu z odpowiednio umotywowanym i popartym dowodami wnioskiem na podstawie art. 194 ust. 3 u.w.r., o umorzenie w całości lub w części łącznie z odsetkami (umorzenie w całości jest także obwarowane spełnieniem kryterium dochodowego, ale już umorzenie w części – nie), o odroczenie terminu płatności, o rozłożenie na raty, ustalonej opłaty za pobyt dziecka w placówce. Na skutek wskazanego wniosku Organ byłby zobligowany do oceny podnoszonej przez Skarżących, szczególnej i trudnej sytuacji, w świetle przesłanek określonych w § 4-6 wskazanej uchwały i podjęcia decyzji administracyjnej, w której przedstawiłby konsekwencje prawne swojej oceny. 12. W świetle powyższego Sąd uznał, że zarzuty skargi skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji z uwagi na brak dokonania przez Organ właściwej oceny sytuacji bytowej Skarżących w kontekście ww. przesłanek materialnoprawnych, nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu, Organ nie dopuścił się także innych naruszeń przepisów prawa, które Sąd winien zbadać w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 13. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.