II SA/Sz 136/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, , , po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2005r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 4 ust.1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 42, poz. 371) stwierdził, że W. D. K., syn W., urodzony [...] r., zamieszkały w [...] ul. [...], spełnia warunki, o których mowa w art. 21 ww. ustawy i w związku z tym przyznał W. K. uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w hitlerowskim obozie w miesiącu lipcu 1940 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] odstąpił od uzasadnienia swojej decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zwrócił się z prośba o zmianę daty przyznania uprawnień kombatanckich, podając, że pierwszy raz komplet dokumentów o przyznanie uprawnień złożył [...] r. lecz otrzymał decyzję odmowną. Po ukazaniu się orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wymagane dokumenty złożył ponownie dnia [...] r., w związku z tym wniósł o zmianę decyzji, gdyż obecna jest dla niego krzywdząca. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. o przyznaniu uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ zauważył, że zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy o kombatantach /.../ uprawnienia kombatanckie określone w ustawie przysługują osobie, która uzyskała decyzję potwierdzającą działalność wymienioną w art. 1 ust. 2 i w art. 2, albo o fakty, o których mowa w art. 4. Żaden z przepisów ww. ustawy nie daje podstaw organowi orzekającemu do uznaniowego określenia daty, od której stronie przysługuje prawo do świadczeń. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do przyznania uprawnień kombatanckich z datą złożenia wniosku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] W. K. domaga się uznania za kombatanta od dnia [...] r., to jest od chwili złożenia dokumentów w tej sprawie. W uzasadnieniu podał, że nie jest jego winą, iż wniosek jego został odrzucony, a następnie Trybunał Konstytucyjny sprawę wyjaśnił, na podstawie czego ponownie domagał się przyznania uprawnień kombatanckich. Kierownik Urzędu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia [...]r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na podstawie art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ani ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371). W przepisie art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ustawodawca ustalił podstawowe elementy decyzji administracyjnej, zaliczając do nich: - oznaczenie organu administracji publicznej, który wydał decyzję, - datę wydania decyzji, - oznaczenie stron lub strony, do których adresowana jest decyzja, - powołanie podstawy prawnej, - rozstrzygnięcie sprawy, - faktyczne i prawne uzasadnienie rozstrzygnięcia sprawy, - pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, - podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Ponadto przepis § 2 art. 107 Kpa wskazuje, że przepisy szczególne mogą określać także inne składnika, które powinna zawierać decyzja. Do takich dodatkowych elementów, najczęściej zamieszczanych w decyzji administracyjnej, należą według ustalonego od dawna poglądu: warunek, zlecenie i termin. Termin jako dodatkowy element decyzji zgodnie z poglądami piśmiennictwa może być traktowany wyłącznie jako termin ważności decyzji, to znaczy może ograniczać czasowo uprawnienia lub obowiązki wypływające z decyzji. "Przydanie terminu ogranicza moc wiążącą decyzji w ten sposób, że albo zaczyna ona obowiązywać po upływie określonego czasu (termin początkowy), albo też przestaje wiązać po upływie ustalonego okresu (termin końcowy)" (T. Woś: Termin, warunek i zlecenie w prawie administracyjnym, PiP 1994, nr 6, s. 22 i n.). Przyjmując takie znaczenie analizowanego pojęcia należy stwierdzić, iż nie mieści się w nim określenie daty przyznania uprawnień kombatanckich. Określenie tego terminu nie mieści się także w pozostałych klauzulach dodatkowych decyzji. Tym samym należy dojść do wniosku, iż klauzula określająca termin od którego stronie przysługują uprawnienia kombatanckie na mocy tej decyzji stanowi element osnowy decyzji. Określenie takiej granicznej daty potwierdzenia uprawnień będzie dopuszczalne jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej, będzie przewidywał możliwość określenia w tej decyzji takiej daty. Jeżeli przepisy nie przewidują działania administracji, oznacza to, iż nie może ona działać w sposób legalny. Wynika to z zasady praworządności - art. 6 i 7 kpa. Przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 42, poz. 371), jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie zawierają uregulowań dających podstawę do określenia w decyzji daty, od której przysługują stronie uprawnienia kombatanckie i związane z tym prawo do świadczeń. Oznacza to, że organ, nie posiadając do tego umocowania w przepisach ustawy, nie mógł zawrzeć w zaskarżonej decyzji daty, zamieszczenia której domaga się skarżący. W tej sytuacji należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).