II SA/Sz 1368/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją Nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), Lp. nr 927 załącznika do uchwały nr 621/2000 Zarządu Miasta S. z dnia [...] w sprawie ustalenia przebiegu dróg gminnych w Mieście S., § 4 pkt 4 uchwały nr XXVIII/567/04 Rady Miasta S. z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek za zajęcie pasa drogowego (Dz.Urz.Woj.Zach. nr 85, poz. 1592) oraz art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. B., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] znak [...] w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] (działka nr [...], obręb[...]) w S. o powierzchni [...] w okresie od dnia [...] do czasu zapotrzebowania terenu na cele zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S., ale nie dłużej niż od dnia [...], w celu umieszczenia tymczasowego obiektu budowlanego – garażu blaszanego i ustalenia z tego tytułu opłaty w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podało, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 dotyczy m.in. umieszczenia w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt. 3). Obiektem takim jest zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, garaż blaszany. Organ wskazał, że ustalenia opłaty dokonuje zarządca drogi na podstawie art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, przy zastosowaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogowego ustalonych uchwałą Rady Miasta S. z dnia 8 listopada 2004r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. W myśl § 4 tej uchwały stawka opłaty dla drogi gminnej wynosi 0,20 zł za każdy dzień zajęcia pasa drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że co prawda organ I instancji nie przeprowadził oględzin miejsca wnioskowanego do zajęcia, lecz uprawniony geodeta dokonał pomiarów rzeczywistej powierzchni zajęcia pasa drogowego, zaś stronie umożliwiono zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów w trybie art. 10 kpa. Wskazało również, że zalecenia wydane przez organ odwoławczy wiążą organ I instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich zawartych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ocena uzyskanych dowodów należą do wyłącznej kompetencji tego organu. Odnosząc się do zarzutu, że teren podlegający zajęciu nie stanowi pasa drogowego, a jedynie teren przeznaczony pod drogę organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowy teren jest pasem drogowym w myśl definicji tego pojęcia, zaś z mapy z oznaczonymi granicami pasa drogowego sporządzonej przez uprawnionego geodetę wynika, że garaż znajduje się w granicach pasa drogowego. Organ stwierdził też, że wbrew twierdzeniom strony, była ona informowana o zmianie wysokości opłaty w piśmie z dnia [...], natomiast wskazana przez stronę stawka w wysokości 5% określonej w § 7 ust. 2 powołanej uchwały Rady Miasta S., nie znajduje uzasadnienia, albowiem przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do zajęcia pasa drogowego w celach innych niż w § 2,3,4,5 i 6 uchwały. W ocenie SKO w niniejszej sprawie ma zastosowanie jej § 4, gdyż garaż blaszany jest tymczasowym obiektem budowlanym, niezwiązanym z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Organ wyjaśnił ponadto pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego, odniósł się do nieuprawnionych zarzutów wydania decyzji z mocą wsteczną oraz niezastosowania art. 673 kodeksu cywilnego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W. B. zarzucił jej błędną wykładnię art. 40 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 4 pkt 1,2 i 3 powołanej ustawy oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu stanu przyszłego wynikającego z planu zagospodarowania za stan faktyczny. Wskazując na powyższe wniósł o jej uchylenie oraz w miarę potrzeby o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...], a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powtórzył w zasadzie argumentację zawartą w odwołaniu podnosząc w szczególności, że nie został dostatecznie poinformowany o zmianie stawek za zajęcie pasa drogowego, gdyż udzielona mu informacja nie zawierała danych dotyczących wysokości podwyżki. Zarzucił pominięcie przez organ I instancji wskazań organu odwoławczego co do przeprowadzenia wizji lokalnej na miejscu, co potwierdziłoby, iż droga publiczna faktycznie nie istnieje i może powstać dopiero w przyszłości. Skarżący podniósł też, że w sprawie winny mieć w związku z tym przepisy dotyczące opłat i podatków lokalnych. Przeprowadził ponadto wywód zmierzający do wykazania, iż przedmiotowy teren nie spełnia kryteriów ustawowych drogi, a więc i pasa drogowego. Z tego względu w jego ocenie organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie ponownie i orzec co do istoty sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie z powołaniem się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl ust. 2 pkt 3 w/w przepisu, zezwolenie o którym mowa w ust. 1 dotyczy umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Stosownie do treści art. 40 ust. 6 powołanej ustawy, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowana pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokości stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego, z tym, że stawki opłaty, o których mowa w ust., 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł (art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych), zaś opłatę ustala w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego stosownie do przepisu art. 40 ust. 11 omawianej ustawy. W rozpatrywanej sprawie wniosek W. B. dotyczył wydania przez Prezydenta Miasta S. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] ([...]) w S. o powierzchni [...] w okresie od [...] do [...] w celu ustawienia w nim garażu blaszanego. Definicję pasa drogowego i drogi zawiera przepis art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Natomiast droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno – użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Wbrew temu co twierdzi skarżący, załącznik [...] do uchwały Zarządu Miasta S. nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia przebiegu dróg gminnych w Mieście S. niezbicie dowodzi, iż teren, na którym umieszczony jest garaż, znajduje się w pasie drogowym drogi gminnej ul. [...]. Także oznaczenie działki nr [...], na której znajduje się garaż, w ewidencji gruntów – [...], obręb [...] – jest tego potwierdzeniem. Ponadto uprawniony geodeta dokonujący pomiaru wielkości zajęcia pasa drogowego przez garaż, przedstawił mapkę sytuacyjną, gdzie zaznaczono linie graniczne gruntu stanowiącego pas drogowy. Należy także zauważyć, że skarżący nie miał wcześniej zastrzeżeń i nie kwestionował faktu umieszczenia garażu w pasie drogowym, kierując wnioski o zajęcie "pasa drogowego" oraz otrzymując decyzje zezwalające na zajęcie tego pasa. Sam zresztą w skardze wskazywał, że jest to "rozjeżdżony teren", co wskazywałoby, iż odbywa się tam ruch pojazdów. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego dotyczący nieprzeprowadzenia oględzin miejsca, gdzie ustawiony jest garaż, co miałoby przekonać organ, że droga publiczna nie istnieje w rzeczywistości, nie jest zasadny. Zasadne jest stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie zajęcie pasa drogowego nastąpiło na cel określony w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. W związku z tym opłatę ustala się w oparciu o ust. 6 w/w przepisu art. 40, z zastosowaniem stawki wynikającej z uchwały Nr XXVIII/567/04 Rady Miasta S. z dnia 8 listopada 2004r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz.Urz.Woj. Zach. z 2004r. nr 85, poz. 1592). Zgodnie z § 4 uchwały, stawka opłat za każdy dzień zajęcie pasa drogowego za 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego drogi gminnej wynosi 0,20 zł. Niewątpliwie przedmiotowy garaż blaszany jest tymczasowym obiektem budowlanym. Co prawa ustawa o drogach publicznych posługując się pojęciem obiektu budowlanego nie zawiera jego definicji, tym niemniej definicja taka znajduje się w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 118 ze zm.) Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, obiekt budowlany to : a/ budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b/ budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c/ obiekt małej architektury. Natomiast stosownie do treści art. 3 pkt 5 tej ustawy, przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak : strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zatem chybiony jest pogląd skarżącego o braku podstaw do zastosowania przez organ § 4 powołanej wyżej uchwały zamiast stosowania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym niewłaściwego poinformowania skarżącego o zmianie stawki opłaty. O powyższym fakcie został on poinformowany pismem z dnia[...]. Ponadto brak jest podstaw, żądania od organu, aby w formie pisma, a nie decyzji określał istotne dla rozstrzygnięcia kwestie. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został rozstrzygnięty przez Sąd w postanowieniu z dnia [...] sygn.akt [...]. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.