II SA/Sz 137/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący : Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2012 r. wniosku J. C. o sprostowania i uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 137/12 odrzucającego wniosek J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem postanawia: 1 ) oddalić wniosek o sprostowanie postanowienia 2) oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek J. C. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SO/Sz 11/11, odrzucającym wniosek J. C. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz możliwością złożenia środka odwoławczego został osobiście doręczony wnioskodawcy w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. J. C. pismem z dnia [...] r. wniósł o sprostowanie i uzupełnienie opisanego wyżej postanowienia Sądu w trybie art.6, art. 166, art. 159 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając swój wniosek J. C. wskazał na pozbawienia go możności obrony swoich praw stosownie do art. 183 § 2 ust. 5 powołanej ustawy oraz zarzucił brak rozpoznania jego wniosku z dnia [...] r. złożonego do sprawy Ko 104/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak wynika z powyższego przepisu przesłanką sprostowania jest zaistnienie w rozstrzygnięciu sądu błędów lub niedokładności pisarskich, rachunkowych. Natomiast w niniejszej sprawie skarżący domaga się sprostowania z uwagi na niemożność obrony swoich praw i nierozpoznanie wniosku złożonego w sprawie KO 104/10. Należy podkreślić, iż zarzuty co do prowadzonego postępowania, tj. niemożność działania jak i nierozpoznanie wniesionego pisma nie stanowią podstawy do zastosowania sprostowania postanowienia. Wniesienie zarzutów ma bowiem na celu doprowadzenie do zmiany rozstrzygnięcia, co nie mieści się w zakresie instytucji, o której mowa w art. 156 ustawy. Niezależnie od powyższego, należy stwierdzić, że analiza postanowienia Sądu z dnia [...] r. doprowadziła do stwierdzenia jednoznaczności jego treści oraz brak błędów pisarskich lub rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek wymagających sprostowania. Z tych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o sprostowanie orzeczenia i orzekł na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z 166 P.p.s.a., jak w pkt I postanowienia. Stosownie zaś do art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd na wniosek strony uzupełnia postanowienie, jeśli nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy winien był zamieścić z urzędu. Z konstrukcji ww. przepisu wynika, że nie można żądać - jak to czyni skarżący- uzupełnienia postanowienia o rozpatrzenie kolejnych zarzutów czy też okoliczności w sytuacji, gdy Sąd rozpoznał już skargę. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt II postanowienia