II SA/Sz 1370/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnosząc skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry K. M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wydanie zaskarżonej decyzji spowodowało, że skarżący jest zobowiązany zapłacić wysoką karę. Na chwilę obecną wobec niego toczy się kilkadziesiąt postępowań w sprawach o wymierzenie kary pieniężnej, ponadto w sprawach tego typu skarżący wniósł już 100 skarg na decyzje wymierzające kary pieniężne. Wobec skarżącego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne w sprawie należności na łączną kwotę [...] zł. W konsekwencji w ocenie skarżącego, wykonanie decyzji, przed jej rozpatrzeniem przez Sąd, wpłynie negatywnie na kondycję prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Podkreślono, że już sama utrata płynności finansowej, możliwa w związku z egzekwowaniem wykonalnych decyzji ostatecznych, w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie grozi jej upadłością. Wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania dla niego i rodziny. Zdaniem skarżącego, późniejsze uwzględnienie skargi bez uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji spowoduje, że nie będzie można naprawić zaistniałej szkody ani odwrócić jej skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał we wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczający sam przedstawiony we wniosku wywód strony, w tym przedstawione twierdzenia odnoszące się jedynie do ilości prowadzonych wobec skarżącego postępowań, czy wydanych decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, czy wreszcie wysokości egzekwowanej od niego należności. Skarżący powinien poprzeć – czego nie uczynił - swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., o sygn. akt GZ 120/04, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący wskazał ponadto, że wykonanie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w dalszej konsekwencji utratą źródła utrzymania. W ocenie Sądu nie wiadomo jednak, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący, poza wspomnianą argumentacją, nie przedstawił bowiem żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jego aktualną sytuację finansową, np. wyciągów z rachunków bankowych, i tym samym dać wyobrażenie o możliwościach realizacji bieżących zobowiązań finansowych i prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku stwierdzeń nie może przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest że w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast akcentowana przez skarżącego kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może stanowić przesłanki wstrzymania jej wykonania. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.