II SA/Sz 1373/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi B. W. – F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r., Nr [...], znak: [...], po rozpoznaniu wniosku M. i D. P. dnia [...] r., ustalił na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie dawnego budynku gospodarczego na jednorodzinny, wolnostojący budynek mieszkalny z garażem na terenie położonym przy ul. [...] stanowiącym działkę Nr [...] z obrębu [...], określając między innymi: - linię zabudowy - dla zasadniczej bryły budynku mieszkalnego - na linii istniejącej zabudowy na działce inwestycyjnej i jako przedłużenie tej linii - wg oznaczenia na załączniku graficznym do decyzji; - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki: maksymalnie 34 %; - szerokość elewacji frontowej – w przedziale 9,0 – 16,0 m; - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego (od spodu okapu): maksymalnie 4,0 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej garażu: maksymalnie 3,20 m; - geometrię dachu dla budynku mieszkalnego: dach stromy, dwuspadowy, wysokość głównej kalenicy – maksymalnie 9,5 m; kąt nachylenia głównych połaci dachowych w przedziale 45 – 55 stopni, kierunek głównej kalenicy dachu prostopadły w stosunku do frontu działki, dla części garażowej dopuszczono dach płaski. W uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent wskazał, że w sprawie przeprowadzono stosowną analizę zgodnie z art. 53 ust. 3, art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zbadano stan prawny terenu inwestycji i sąsiedztwa, uznając za strony wnioskodawców będących współwłaścicielami nieruchomości oraz właścicieli i użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości. Przeanalizowano funkcję oraz cechy zabudowy i zagospodarowania działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej. Ustalono, że teren ma pośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]), nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Następnie w wyznaczonym obszarze analizowanym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyniki analizy zapisano w załączniku opisowym do niniejszej decyzji. Od powyższej decyzji odwołała się B. W. – F., podnosząc, że ustalone warunki zabudowy nie biorą pod uwagę stanu technicznego obiektu, który ma być przedmiotem rozbudowy i przebudowy jak również, tego, że obiekt ten, tj. stara, przedwojenna, rozpadająca się stodoła, jedną ścianą posadowiona jest na granicy z jej działką, zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Zdaniem skarżącej, organ całkowicie pominął fakt, że proces inwestycyjny zmierzający do wykonania projektowanego obiektu wymagał będzie najpierw robót rozbiórkowych "dawnego budynku gospodarczego", a to już nie będzie ani jego rozbudowa, ani przebudowa. Będzie to klasyczna rozbiórka oraz budowa domu jednorodzinnego z wykorzystaniem prawnego wybiegu pod pozorem przebudowy i rozbudowy, celem obejścia zakazu wynikającego z przepisów szczególnych, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, niedopuszczalne jest sytuowanie budynków mieszkalnych w granicy nieruchomości. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. Dokonując ponownej oceny materiału dowodowego Kolegium stwierdziło, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne oraz zgromadzone w jego przebiegu dowody pozwalają na wydanie zgodnej z wnioskiem inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Kolegium zaznaczyło, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa osób trzecich, gdyż dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę badaniu podlegają określone we wniosku o wydanie wspomnianego pozwolenia na budowę oraz wynikające z projektu budowlanego konkretne parametry planowanej inwestycji. Zdaniem Kolegium, określone warunki nowej zabudowy odpowiadają ustaleniom poczynionym w analizie urbanistycznej sporządzonej zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 2 cytowanego powyżej rozporządzenia. Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez skarżącą, organ odwoławczy wyjaśnił, że w obszarze analizy znajdują się obiekty zlokalizowane na granicy z sąsiednią działką, przy czym dwa z nich to domy w zabudowie bliźniaczej (działki nr [...] ), natomiast jeden stanowi obiekt wolnostojący (działka nr [...] ). W całym obszarze porównawczym znajdują się także budynki gospodarcze sytuowane na granicy z sąsiednimi nieruchomościami. W sytuacji więc złożenia przez inwestora wniosku o budowę budynku mieszkalnego obiekty te stanowiłyby materiał porównawczy dla analizy możliwości sytuowania nowej zabudowy na granicy z działką sąsiednią. Pod uwagę brana byłaby również zabudowa istniejąca na przedmiotowej działce także sytuowana na granicy nieruchomości. Opisaną wyżej decyzję ostateczną zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. W. – F., zarzucając jej: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez pominięcie okoliczności, że projektowany do rozbudowy i przebudowy budynek jest budynkiem gospodarczym, zaś finalnie ma to być budynek mieszkalny, a zatem inwestycja wiąże się ze zmianą sposobu użytkowania obiektu stojącego w granicy działki, - naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77, art. 80, art. 10 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi B. W. – F. podniosła, że przedmiotowy budynek gospodarczy posadowiony w granicy z działką sąsiednią, to w istocie rozlatująca się, przedwojenna stodoła, pozbawiona dachu. Poprzedni właściciel stodoły miał nakaz jej rozbiórki, którego nie wykonał. Ta ostatnia okoliczność nie była przedmiotem ustaleń organów obu instancji. Zdaniem skarżącej, organy obu instancji nie poddały właściwej analizie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr [...] i całkowicie pominęły okoliczność, że wniosek dotyczy w istocie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. Organy te zajmowały się tylko możliwością realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego mającego powstać w wyniku przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczego posadowionego w granicy, a zatem przesądziły o usytuowaniu budynku mieszkalnego w granicy działki. Skarżąca podkreśliła, że na obszarze analizowanym w granicach działek znajdują się wyłącznie budynki gospodarcze, a nie budynki mieszkalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony akt prawa nie narusza ani w sposób zarzucany skargą, ani w żaden inny sposób uzasadniający wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiot sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej ostatecznie zaskarżoną decyzją administracyjną, stanowi ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na terenie, dla którego nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasady ustalenia warunków zabudowy określone zostały w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołany przepis statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Wobec tego wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące na konkretnym obszarze, który jest obszarem analizowanym pod kątem wymogów wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu został określony, stosownie do delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 cytowanej ustawy, w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z uregulowań zawartych w tym akcie wykonawczym wynika z kolei, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1). Analiza ta musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w formie pisemnej i graficznej, zaś waga analizy jest istotna, gdyż wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2). Część pisemna analizy powinna tworzyć spójną całość z jej częścią graficzną, zaś warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, powinny wynikać z załączonej analizy. Stwierdzenie, że planowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej funkcji, jest podstawą do dokonania przez organ ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników zabudowy, co następuje w oparciu o przepisy wskazanego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że spełnione zostały warunki tzw. dobrego sąsiedztwa, wbrew odmiennym wywodom skargi, jest w pełni uzasadnione wynikami analizy. Przedmiotowa inwestycja polega na przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego w celu zmiany jego sposobu użytkowania na jednorodzinny, wolno stojący budynek mieszkalny przy ul. [...] (na działce nr [...] ). W celu ustalenia wymagań dla opisanej zabudowy wyznaczono obszar analizowany wokół terenu inwestycyjnego (działka nr [...] ), na którym planowana jest inwestycja, w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu działki, tj. w odległości około 66 m. W celu objęcia zwartego obszaru analizowanego stanowiącego pewną całość, obszar analizowany powiększono o [...] działek znajdujących się u zbiegu ul.[...] . Wspomniany obszar obejmuje zarówno działki zabudowane jak i niezabudowane oraz działki drogowe. Występuje w nim zabudowa o zróżnicowanej funkcji i formie obiektów. Obejmuje ona budynki jednorodzinne wolnostojące i w zabudowie bliźniaczej oraz budynki wielorodzinne, zrealizowane w różnych okresach ubiegłego wieku, a także współcześnie. Posiadają dachy płaskie i dachy strome o różnych kątach nachylenia połaci dachowych i różnych układach kalenic w stosunku do frontu działki. Budynki z dachami płaskimi są dwukondygnacyjne, natomiast z dachami stromymi są dwu- i trzykondygnacyjne. Garaże i budynki gospodarcze uzupełniające zabudowę mieszkaniową są parterowe z dachami płaskimi. W oparciu o wynik analizy zostały określone funkcje zabudowy, warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, przy czym należy zgodzić się z Kolegium, że określone przez organ I instancji wartości są prawidłowe. Nie ulega też wątpliwości, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej – ul. [...] poprzez działkę drogową nr [...] z obrębu [...] jak również posiada pełne uzbrojenie w sieci infrastruktury technicznej. Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W myśl art. 64 tej ustawy cytowany powyżej przepis stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Słusznie zatem Kolegium stwierdziło, że organ prowadzący postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy jest zobowiązany do wydania pozytywnej decyzji, jeżeli planowanej inwestycji nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Jak już wskazano powyżej, planowana inwestycja polega na przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego na jednorodzinny, wolnostojący budynek mieszkalny z garażem, a zatem niewątpliwie stanowi kontynuację funkcji zabudowy znajdującej się bezpośrednio przy działce, na której ma powstać wspomniana inwestycja. Na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] , bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną znajduje się bowiem jednorodzinny, wolno stojący budynek mieszkalny. Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając, że planowanej inwestycji nie sprzeciwiają się przepisy odrębne, brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. Za nietrafny należy uznać argument skarżącej zawarty w odwołaniu od decyzji z dnia 30 kwietnia 2014 r., jakoby przedmiotowa inwestycja miała polegać na "klasycznej rozbiórce oraz budowie domu jednorodzinnego z wykorzystaniem prawnego wybiegu pod pozorem przebudowy i rozbudowy, celem obejścia zakazu wynikającego z przepisów szczególnych tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Z treści wniosku ani też ze zgromadzonych dowodów nie wynika, by aktualnie zamiarem inwestora była całkowita rozbiórka istniejącego budynku gospodarczego i budowa w tym miejscu domu jednorodzinnego. Wniosek jednoznacznie dotyczy "przebudowy, rozbudowy budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na cele mieszkaniowe (jednorodzinny budynek mieszkalny) z niezbędną infrastrukturą". W tej sytuacji, wbrew sugestiom skarżącej, nie może mieć zastosowania § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanego powyżej rozporządzenia bowiem uregulowania te dotyczą obiektów nowobudowanych. Natomiast § 12 ust. 3 pkt 3 dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 tego przepisu od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że znajdująca się na granicy działki ściana jest ścianą istniejącego budynku gospodarczego, w której takich otworów okiennych lub drzwiowych nie ma i nie przewiduje się ich w projekcie. Na uwzględnienie nie zasługuje także prezentowany przez skarżącą pogląd, że organy nie poczyniły stosownych ustaleń co do stanu technicznego przedmiotowego budynku gospodarczego oraz ewentualnego prowadzenie postępowania dotyczącego działki nr [...], obręb [...] przy ul. [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Z uzyskanego przez organ pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., adresowanego do skarżącej, wynika, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego zobowiązano właściciela nieruchomości D. P. do zabezpieczenia obiektu i usunięcia stwierdzonych zagrożeń. W dniu 10 grudnia 2013 r. wymieniony przedłożył w inspektoracie ocenę techniczną robót zabezpieczających wykonanych w budynku gospodarczym przy ul. [...] , sporządzoną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. We wnioskach opracowania stwierdzono, że wszystkie prace zabezpieczające zostały wykonane prawidłowo i nie stwarzają zagrożenia dla osób przebywających na działkach sąsiednich. Dokonane oględziny potwierdziły jego zabezpieczenie. Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie ma podstaw do prowadzenia dalszego postępowania. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że kwestie związane z zabezpieczeniem budynku były przedmiotem postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jednak zostały wyjaśnione wobec czego postępowanie to zostało zakończone. Za niejasny należy natomiast uznać argument skarżącej dotyczący pominięcia przez organy okoliczności, że wniosek dotyczy w istocie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. Jak wynika z zapisów decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r., dotyczy ona ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego na jednorodzinny, wolno stojący budynek mieszkalny z garażem. Rolą organu było zatem określenie, na podstawie parametrów istniejącej zabudowy w obszarze obejmującym sąsiednie nieruchomości, możliwości inwestycyjnych na działce stanowiącej przedmiot wniosku. Jak słusznie wskazało Kolegium, decyzja o warunkach zabudowy wskazuje potencjalnemu inwestorowi czy planowana przez niego zabudowa jest możliwa na danej nieruchomości oraz jakie warunki powinna spełniać. W niniejszej sprawie, zważywszy na treść wniosku, decyzja wskazuje zatem jedynie na możliwość opisanej wyżej przebudowy i rozbudowy, w efekcie której ma powstać dom jednorodzinny wolno stojący. Natomiast kwestie techniczne dotyczące tego przedsięwzięcia, w tym możliwości przebudowy i rozbudowy obiektu w jego aktualnym stanie będą badane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Należy przy tym dodać, że wbrew stanowisku skarżącej, organ wskazując przykłady obiektów znajdujących się na granicy działek powołał się w decyzji nie tylko na przykład budynku w zabudowie bliźniaczej ale także budynku wolnostojącego – na działce nr 61. Zarzut naruszenia art. 7, 77, 80, 10 § 1 i 107 § 3 K.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w ramach tego zarzutu niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy nie zostało przez skarżącą sprecyzowane w stopniu umożliwiającym odniesienie się do tego rodzaju argumentów. Podkreślenia wymaga raz jeszcze, że jeśli wskazany we wniosku warunek zabudowy znajduje uzasadnienie w wynikach analizy urbanistycznej, a projekt decyzji zostanie uzgodniony z właściwymi wskazanymi w ustawie organami uzgadniającymi, to organ nie może odmówić jego ustalenia tylko dlatego, że jest to niewygodne, czy niekorzystne dla właściciela nieruchomości sąsiedniej ze względu na jego plany, czy z jakichkolwiek innych względów. Kwestie ochrony ewentualnych interesów osób trzecich wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane są bowiem rozstrzygane na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nie uprawnia też do prowadzenia robót budowlanych, nie rozstrzyga kwestii usytuowania projektowanego obiektu na terenie nieruchomości, ani zagadnień techniczno-budowlanych podlegających przepisom prawa budowlanego, lecz nakłada obowiązek wykonania projektu zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Sąd również nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego. Ustalone w zaskarżonej decyzji warunki zabudowy stanowią bowiem logiczną konsekwencję prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowego zastosowania wskazanych na wstępie niniejszych rozważań norm prawa materialnego. W tym stanie sprawy należało uznać skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę tę oddalić.