II SA/Sz 1377/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o przedłużenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 1377/11 odmawiające Z. B. przywrócenia terminu do uzupełnienia wpisu sądowego w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego postanawia odrzucić wniosek o przedłużenie terminu do wniesienia zażalenia Uzasadnienie : Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 grudnia 2012 r. odmówił Z. B. przywrócenia terminu do uzupełnienia wpisu sądowego w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydaną w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego. Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia zażalenia, doręczono skarżącemu w dniu [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (karta nr 198). W dniu [...] Z. B. nadał w urzędzie pocztowym pismo do Sądu, w którym wniósł o przedłużenie terminu na założenie zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że wniosek wniesiony do sądu administracyjnego w toku rozpoznania sprawy, podlega rozpatrzeniu tylko wówczas, gdy jest dopuszczalny. Stwierdzenie braku dopuszczalności wniosku skutkuje bowiem koniecznością jego odrzucenia, bez dokonania oceny merytorycznej zawartego w nim żądania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", przewiduje dwojakiego rodzaju terminy procesowe odnoszące się do stron postępowania, tj. terminy sądowe i ustawowe. Te pierwsze wyznaczane są przez przewodniczącego lub Sąd, natomiast te drugie przewidziane są wprost w ustawie. Ustawodawca możliwość przedłużenia i skrócenia terminu przewidział jedynie w stosunku do terminów sądowych. Przesądza o tym brzmienie art. 84 P.p.s.a., stosownie do którego przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. W stosunku do terminów ustawowych brak jest w ustawie podstawy prawnej do ich przedłużenia lub skrócenia. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 376, postanowienie WSA z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 244/08, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek do Sądu o przedłużenie terminu do wniesienia zażalenia. Podkreślić należy, że termin ten został wyznaczony przepisem, tak więc jest terminem ustawowym. W myśl art. 194 § 2 P.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Skoro termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym, zatem niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o jego przedłużenie. W tych okolicznościach, na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a., postanowiono jak na wstępie .