II SA/Sz 138/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Włodarczak – Siuda po rozpatrzeniu w dniu 22 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...]r. Nr [...] w części dotyczącej nałożenia na M. C. kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie przepisów w zakresie wykonywania przewozu drogowego i jednocześnie utrzymał w mocy powyższą decyzję w pozostałym zakresie nakładającym karę pieniężną w kwocie [...] złotych. M. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję organu drugiej instancji. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w zakresie, w którym decyzja to została utrzymana w mocy, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków egzekucji niezasadnie na skarżącego nałożonej kary pieniężnej. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że wysokość zobowiązania przekracza możliwości płatnicze skarżącego. Wykonanie zaś decyzji w postępowaniu egzekucyjnym przed wydaniem wyroku przez Sąd doprowadzi do skutków nieodwracalnych, w szczególności do utraty środków utrzymania po stronie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że skoro przedmiotem wniosku skarżącego stanowi zarówno decyzja organu drugiej jak i pierwszej instancji w zakresie utrzymanym w mocy, w tej sytuacji należało przyjąć, że wniosek o wstrzymanie należy odnieść do decyzji organu drugiej instancji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 j.t.) zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy w myśl, którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie zostało wyrażone stanowisko, zgodnie z którym w art. 61 § 3 ustawy chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt I OZ 786/07, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Tymczasem wnioskodawca, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, oświadczył, że wykonanie zobowiązania przekracza jego możliwości płatnicze, wykonanie zaś decyzji przed wydaniem wyroku doprowadzi do utraty środków utrzymania. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie z którym wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). W tej sytuacji należy stwierdzić, że strona skarżąca nie uargumentowała dostatecznie swojego wniosku. W świetle oświadczenia strony, nie można ustalić okoliczności uzasadniających wniosek, bowiem nie odwołano się do materiałów źródłowych oraz nie przedstawiono danych obrazujących sytuację finansową strony prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: "[...] M. C.". W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.