II SA/Sz 138/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na czynność Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania karty parkingowej postanawia: odrzucić skargę. Z.B. wystąpił bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na czynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...], nr [...] odmawiającą przyznania karty parkingowej. Powyższa skarga została wpisana do rejestru korespondencji ogólnej pod numerem II Ko 1/17, a następnie przekazana według właściwości ww. organowi celem nadania biegu skardze. W dniu 31 stycznia 2017 r. (data nadania przesyłki) organ zwrócił Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Szczecinie, skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem tej skargi do sądu administracyjnego, wyczerpał środek zaskarżenia, poprzez skierowanie do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a także do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 lutego 2017 r. (dowód: k. 13 akt sądowych). W dniu 15 lutego 2017 r. (data złożenia pisma w sądowym biurze podawczym), skarżący przedłożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane do organu w dniu 15 lutego 2017 r. Jednocześnie skarżący zwrócił się do Sądu o odroczenie rygoru 7 dni wynikającego z ww. wezwania sądowego, o kolejne 7 dni, co – zdaniem skarżącego – pozwoli wyjaśnić ewentualną skuteczność wezwania do usunięcia naruszenia prawa i cofnąć skargę lub w przypadku odmowy, kontynuować przedmiotowe postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwaną dalej: "P.p.s.a."), przedmiot postępowania przed sądami administracyjnymi obejmuje m. in. kontrolę innych niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Niesporna jest kwestia właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawach dotyczących żądania wydania karty parkingowej, będącej sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. Skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a.,w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na czynność organu wydaną w przedmiocie wydania karty parkingowej powinno zostać poprzedzone skierowanym do organu wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Brak przedmiotowego wezwania oznacza, że nie zostały w sprawie wyczerpane środki zaskarżenia, co czyni skargę niedopuszczalną. Wymogu wyczerpania środków zaskarżenia nie sanuje skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa już po wniesieniu skargi, w takim przypadku skarga także jest niedopuszczalna. Przenosząc ww. rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że skarżący został wezwany do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed jej wniesieniem, skierował do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego czynnością tego organu z dnia [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący przedłożył Sądowi odpis wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które skierował do organu w dniu 15 lutego 2017 r. Sąd stwierdza, że przedmiotowe wezwanie skarżący skierował do organu już po wniesieniu skargi, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną, skoro skargę można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia przed organem właściwym w sprawie. Wobec wnioskowanego przez skarżącego "odroczenia terminu" siedmiodniowego wynikającego z wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd wyjaśnia, że w świetle art. 84 P.p.s.a., z ważnej przyczyny można przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu. Należy jednakże podkreślić, że w niniejszej sprawie rzecz dotyczy wykazania zachowania terminu ustawowego do wniesienia skargi, powiązanego z trybem uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Termin ustawowe nie podlegają regulacji przewidującej możliwość przedłużenia lub skrócenia terminu sądowego, o którym mowa w art. 84 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarżący nie został pouczony przez organ o konieczności skierowania w odpowiednim czasie przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co nie otwiera jednak drogi do wnoszenia skargi bez wyczerpania trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu Sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2016 r., sygn. akt I FPS 1/16 (opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl), przepis z art. 53 § 2 P.p.s.a, należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, skargę można wnieść najwcześniej następnego dnia, po dniu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie czekając na doręczenie odpowiedzi organu na to wezwanie. Okoliczności sprawy nie pozwalają Sądowi na skorzystanie na gruncie tej sprawy, z dobrodziejstwa przewidzianego w art. 52 § 3 in fine P.p.s.a. i rozpoznania skargi pomimo przekroczenia przewidzianego w tym przepisie terminu, gdyż uniemożliwia to okoliczność braku uprzedniego, tj. jeszcze przed wniesieniem skargi, skutecznego wezwania przez skarżącego organu do usunięcia naruszenia prawa. Czynnością niezbędną z punktu widzenia skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jest bowiem skorzystanie wcześniej ze środka zaskarżenia zwykłego albo nadzwyczajnego, wprowadzonego do P.p.s.a. w celu stworzenia organowi możliwości autorewizji swojego działania i ograniczenia obciążania sądu sprawami, które mogą być załatwione przez organy administracji (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I FPS 5/10, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji uznać należy, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. W myśl bowiem art. 57 § 1 pkt 4 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., dowód , że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie skarżący winien oczywiście skierować do organu przed wniesieniem skargi. Przedłożony przez skarżącego dowód nie odpowiada ww. wymogowi formalnemu, skutecznego wniesienia skargi z zachowaniem trybu zaskarżenia wynikającego z art. 52 § 3 P.p.s.a. Niepouczenie strony o terminie i sposobie wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do uznania, że skarżący uchybił terminowi do dokonania tej czynności bez własnej winy. W takiej sytuacji, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, skarżącemu służy prawo złożenia do Sądu, za pośrednictwem organu, kolejnej skargi w tym samym przedmiocie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia prawa w związku czynnością tego organu z dnia 6 grudnia 2016 r. ze wskazaniem przyczyn, z powodu których uchybienie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nastąpiło bez winy skarżącego. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.