II SA/Sz 1388/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody Z z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie : Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Z utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] odmawiającą K. C. umorzenia nienależnie pobranego świadczenia za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...]zł brutto. K. C. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o jej wstrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu, mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania aktu polega zatem na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praobowiązków strony postępowania. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 295). Nie każdy więc akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia nie podlega tak rozumianemu wykonaniu. Jest to bowiem negatywne rozstrzygnięcie organów administracji publicznej wydane w sprawie wniosku o umorzenie wskazanej należności. W szczególności postanowienie to nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji, ani też nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się domagać. Tym samym nie stwarza zagrożeń, dających podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.