II SA/Sz 1389/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II 1389/15 odrzucające zażalenie R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/15, odrzucające skargę kasacyjną R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/15, oddalającego skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie R.S. na postanowienie tego Sądu z dnia 4 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/15, odrzucające skargę kasacyjną R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2017 r. oddalającego jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi W. H. w dniu 31 maja 2017 r. W dniu 16 czerwca 2017 r. R.S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie tutejszego Sądu z dnia 26 maja 2017 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Pełnomocnik skarżącego zobowiązany przez Sąd do uzupełnienia ww. wniosku R.S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia poprzez uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, wyjaśnił, że przedmiotowe postanowienie zostało doręczone mu w dniu 31 maja 2017 r., a następnie zgodnie z poleceniem skarżącego przesłane na jego adres zwykłym listem priorytetowym, który według jego oświadczenia został doręczony mu w dniu 8 czerwca 2017 r. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że nie dysponuje numerem telefonu kontaktowego skarżącego i jedyną drogą kontaktu jest korespondowanie zwykłymi listami priorytetowymi. Opisane okoliczności, w ocenie pełnomocnika wskazują na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w jego uchybieniu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Należy wskazać, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się na okoliczność dotrzymania terminu. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wspomniana wyżej pozytywna przesłanka umożliwiająca przywrócenie terminu do złożenia przez skarżącego zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2017 r. nie występuje. Pełnomocnik argumentując, że R.S. nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, wyjaśnił, że z uwagi na brak kontaktu telefonicznego, postanowienie odebrane w dniu 31 maja 2017 r. przesłał skarżącemu listem zwykłym, który według oświadczenia został doręczony mu w dniu 8 czerwca 2017 r., zatem zażalenie R.S. złożone w dniu 16 czerwca 2017 r. należy uznać za złożone z dochowaniem ustawowego terminu. Dokonując oceny podniesionych we wniosku okoliczności Sąd doszedł do wniosku, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił w żaden sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do przedstawionych argumentów podkreślić należy, że stosownie do art. 67 § 5 P.p.s.a. ustanowienie pełnomocnika obliguje Sąd do doręczenia pism bezpośrednio pełnomocnikowi. Osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób jakby sama dokonywała czynności procesowych, w tym odbioru pism tyle, że z wykorzystaniem profesjonalnej pomocy. Bez znaczenia dla skuteczności doręczenia pozostają relacje między pełnomocnikiem a mocodawcą, przyjęty przez nich sposób komunikacji, czy zakres przekazywania informacji (por. B. Dauter w "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", wydanie 1 wyd. Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Sp. z o.o., Warszawa 2007 r., s. 179.). Skuteczność doręczenia postanowienia Sądu pełnomocnikowi spowodowała, iż to od daty, gdy pełnomocnik otrzymał postanowienie Sądu rozpoczął bieg termin do wniesienia na nie zażalenia. Bez wpływu dla sprawy pozostaje okoliczność, że odpis postanowienia Sądu pełnomocnik przesłał skarżącemu. Zastępowanie strony przez profesjonalnego pełnomocnika, do tego ustanowionego z urzędu, w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, służy realizacji prawa do sądu. Podkreślić należy, że adwokat jako profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych, zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo. Pełnomocnik powinien zatem mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych, zaś przy dochowaniu należytej staranności powinien, jako profesjonalista, dopilnować, aby czynność procesowa została dokonana terminowo (post. NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 110/04 i FZ 133/04). Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie, nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a., w związku z czym należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.