II SA/Sz 1395/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi W. E. S. następcy prawnego H. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], nr rejestru [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W. E. S. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania H. S., decyzją z dnia [...]r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 28 ust. 33 ust. 1 , art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106, poz. 1126 t.j. z 2000 r. z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., nr [...], nr rejestru [...]. Opisaną decyzją organ I instancji zatwierdził projekty budowlane i wydał E. T. i U. R. – współwłaścicielkom firmy "M." S.C. pozwolenie na budowę dwóch budynków o czterech lokalach mieszkalnych każdy z usługami biurowymi na poddaszach i urządzeniami technicznymi związanymi z budynkami na nieruchomościach stanowiących ich własność, przy ul. W. i przy ul. M. w S. Kwestionując opisane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta S., H. S. wniósł o jego uchylenie, podnosząc, że zaprojektowany budynek jest [...], co w rażący sposób narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz, że wysokość budynku [...] m przekracza ustaloną w decyzji z [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o około [...] m. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisem w planie przestrzennego zagospodarowania miasta S. oraz z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwartał zabudowy na którym inwestycja ma być realizowana ma charakterystyczne położenie, na styku zwartej zabudowy wielorodzinnej usytuowanej szczytami budynków do ulicy W. poprzez budynek jednorodzinny i wysokim dachem usytuowany u zbiegu ulic W. i J., przechodzi w układ budynków jednorodzinnych wzdłuż ulicy J.. Odległości projektowanego budynku od opisanej zabudowy są zbliżone, a sam budynek został tak zaprojektowany, że swoim wyglądem, wielkością nawiązuje do zabudowy istniejącej. Odnośnie samego budynku, organ podał, że budynki mieszkalne wielorodzinne mieszczą się pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej, która w rozumieniu § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15, poz. 140 z 1999 r. z późn. zm.) odnosi się również do budynków, w których liczba mieszkań nie przekracza [...] lub zespołu takich budynków. Z powyższego wynika zatem, że zabudowa jednorodzinna ograniczona jest ilością lokali mieszkalnych i nie dotyczy lokali użytkowych, a w związku z tym nie można sumować lokali mieszkalnych z użytkowymi i podnosić, że sporny budynek jest [...]. Lokale użytkowe zlokalizowane są na poddaszu w przestrzeni dachowej zgodnie z zapisem w II edycji planu ogólnego z dnia [...] r. Według planu wysokość zabudowy mierzona jest od poziomu terenu po stronie ulicy (placu) do górnej płaszczyzny stropu nad ostatnia kondygnacją z tym, że poddasze użytkowe nie jest kondygnacją w rozumieniu planu. Zapisy w planie ogólnym zagospodarowania terenu stanowią prawo miejscowe i normy w nim zawarte obowiązują inwestora i organ właściwy w sprawach o pozwolenie na budowę. Definicja wysokości budynku zawarta w § 7 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie jest tożsama z definicją wysokości zabudowy określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem zarzuty podnoszone przez skarżącego nie znajdują uzasadnienia. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu H. S. wniósł skargę do ówczesnego Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie ustaleń decyzji nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz naruszenie przepisów prawa budowlanego i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Rady Miasta nr XL III/542/98 z dnia 23.02.1998 r.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W dniu [...] r. skarżący H. S. zmarł. Następcą prawnym zmarłego został syn W. E. S. (postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] r., sygn. akt [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta sprawowana jest poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty oraz na bezczynność organów. Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza prawo w stopniu wymagającym ich uchylenie. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę, budynku o czterech lokalach mieszkalnych z usługami biurowymi na poddaszu i urządzeniami technicznymi związanymi z budynkiem na nieruchomości przy ul. W. w S. W uzasadnieniu organ wskazał, iż dla przedmiotowej inwestycji, decyzją nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przewidziano na jej terenie możliwość realizowania nowej zabudowy o maksymalnej wysokości [...] m. Z przepisów ogólnych planu wynika, że wysokość obiektu budowlanego mierzona jest od poziomu terenu po stronie ulicy (placu) do górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją zawierającą pomieszczenia na stały pobyt ludzi oraz służącą celom technologicznym, magazynowym i innym związanym z działalnością podstawową wykonywaną w budynku. Poddasze użytkowe nie jest kondygnacją w rozumieniu planu. Tak mierzona wysokość zaprojektowanego budynku wynosi [...]m, a zatem jest zgodna z decyzją. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że w kwestii wysokości budynków w dacie wydawania zaskarżonego aktu, miał znaczenie § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r. nr 10, poz. 46 ze zm.), zgodnie z którym wysokość budynku lub jego części jest liczona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, nie będącym wyłącznie wejściem do pomieszczeń gospodarczych lub technicznych, do górnej płaszczyzny stropu lub stropodachu nad najwyższa kondygnacją użytkową łącznie z grubością izolacji cieplnej bez uwzględnienia wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Wyżej opisany przepis stanowi wykonanie delegacji z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Żaden natomiast przepis prawa obowiązującego (rangi ustawy) nie dał takich kompetencji organom gminy, aby w ramach przepisów prawa miejscowego ustalały sobie dowolnie, a następnie stosowały własne przepisy definiujące, jak należy dokonywać pomiaru wysokości budynku, gdyż wynika to z opisanego przepisu rozporządzenia (źródła prawa powszechnie obowiązującego). Jest to jeden z podstawowych elementów konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. Organy gminy nie mają kompetencji, do ustalania w ramach przepisów prawa miejscowego, a następnie stosowania własnych przepisów definiujących wysokość budynków, gdyż to, jak już wskazano, wynika ze źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Analiza materiałów przedmiotowej sprawy, w tym projektu budynku mieszkalnego, wznoszonego na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. wskazuje, że może mieć on wysokość przekraczającą [...]m, co stanowi naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza decyzji z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której ustalenia wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Tak też orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2005 r., w sprawie 7 IV SA 3559/03, zobacz też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego II SA/Sz 785/09, a także wyrok NSA z dnia 7 maja 2010r. sygn. II OSK-397/10. W zawiązku z tym Sąd stwierdził, że istnieją podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i dlatego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 200 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.