II SA/Sz 1397/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia kary pieniężnej z tytułu urządzania bez zezwolenia gier hazardowych i określenie jej przybliżonej kwoty p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania Spółki T., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] rozstrzygającą o zabezpieczeniu na majątku ww. Spółki zobowiązania wynikającego z kary pieniężnej z tytułu urządzania bez zezwolenia gier hazardowych (zakładów wzajemnych) w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. w punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych Spółki znajdującym się w [...] oraz określającą przybliżoną kwotę kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Spółka T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 2 lipca 2014 r. wyznaczono w sprawie termin rozprawy na dzień 4 września 2014 r., o czym zawiadomiono pełnomocnika strony skarżącej i organ. W dniu 16 lipca 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe Dyrektora Izby Celnej, informujące o wydaniu przez ww. organ w dniu 15 lipca 2014 r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzji nr [...] uchylającej w pkt I w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] r., a w pkt II stwierdzającą, że działanie polegające na wydaniu ww. decyzji nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, ani też bez podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. uwzględnił w całości skargę T. – na decyzję z dnia [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku T. zobowiązania wynikającego z kary pieniężnej z tytułu urządzania bez zezwolenia gier hazardowych (zakładów wzajemnych), w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] w punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych, znajdującym się w [...] oraz określenia przybliżonej wysokości kary pieniężnej na kwotę [...] zł - i w dniu [...] r., a więc przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd na rozprawie, wydał zgodnie z wnioskiem skargi decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję. W takiej sytuacji, postępowanie przed sądem administracyjnym należy umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., ponieważ na skutek wydania decyzji w trybie autokontroli organu, postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W kwestii zasądzenia kosztów postępowania, Sąd miał na względzie, iż stosownie do art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przed adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe, niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 P.p.s.a.). Sąd uznał, że na koszty postępowania sądowego, złożyły się w przedmiotowej sprawie uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w kwocie 200 zł, kwota 240 zł z tytułu zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, ustalona na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu w wysokości 17 zł, wpis w wysokości 100 zł poniesiony od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, uwzględnionego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt II GZ 113/14 oraz koszty zastępstwa procesowego w tym postępowaniu zażaleniowym w wysokości 120 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit d ww. rozporządzenia. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I postanowienia. O kosztach Sąd orzekł, jak w pkt II postanowienia, na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.