II SA/Sz 14/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na pismo Wojewody w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...] r. K. M. złożyła do Wojewody wniosek w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Z. M. nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda uznał, że spełnione zostały wymogi określone w przepisach ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej i wezwał wnioskodawczynię do wskazania w terminie 6 miesięcy formy realizacji prawa do rekompensaty, numeru bankowego w razie wyboru świadczenia pieniężnego oraz przedłożenia operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości pozostawionej poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie, poinformowano wnioskodawczynię, że dokonanie ww. czynności jest niezbędnym warunkiem zakończenia przedmiotowej sprawy w drodze decyzji administracyjnej i że na ww. postanowienie nie służy zażalenie, ale można je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Pismem z dnia [...] r. K. M. wniosła o zmianę postanowienia z dnia [...] r. i wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Wojewoda , pismami z [...] r. i [...] r., ponownie wezwał wnioskodawczynię do przedłożenia operatu szacunkowego oraz poinformował, że wniosek o wznowienie postępowania składa się po jego ostatecznym zakończeniu, tj. po wydaniu decyzji orzekającej. Pismem z dnia [ ..] r. K.M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na pismo Wojewody w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w ww. przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kognicji tutejszego Sądu nie podlega m.in. zaskarżone do tutejszego Sądu pismo Wojewody [...] z dnia [..] r., będące odpowiedzią tegoż organu na wniosek skarżącej o zmianę postanowienia ww. organu z dnia [...] r., jak również kolejne pisma Wojewody wydane w przedmiotowej sprawie, informujące skarżącą o konieczności uzupełnienia jej wniosku w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty o wskazane w ww. postanowieniu dokumenty oraz samo postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. Podkreślić należy, że ww. postanowienie zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Z uwagi na brak odmiennego uregulowania w powyższej ustawie do postanowień wydawanych w toku postępowania w sprawach dotyczących potwierdzenia prawa do tejże rekompensaty, w tym postanowień wydawanych w trybie art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z zasadą wyrażoną w art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko w tym przypadku, kiedy z przepisów kodeksu wprost wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Jeżeli zatem kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawa o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w przepisie będącym materialnoprawną podstawą ww. rozstrzygnięcia, nie przewidują samoistnego środka zaskarżenia do tego typu postanowień incydentalnych w postaci zażalenia, to środek ten stronie nie przysługuje (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1527/09). Wskazać również należy, że przedmiotowe postanowienie nie kończy postępowania w sprawie, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a zatem nie może ono zostać objęte zakresem działania sądów administracyjnych w oparciu o art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Skoro zatem ww. postanowienie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to również pisma organu administracji publicznej, odmawiające zmiany takiego postanowienia, nie mogą zostać poddane skutecznej kontroli takiego sądu. W świetle powyższych okoliczności uznać należało, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego - w myśl art. 58 § 1 pkt 1 ppsa – skarga K. M. podlega odrzuceniu.