II SA/Sz 140/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stypendium rektora I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego M. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 6 października 2021 r. M. W. (dalej: "skarżący", "strona", "student") złożył wniosek do Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Szczecińskiego o przyznanie stypendium rektora w roku akademickim 2021/2022. Komisja Stypendialna Uniwersytetu Szczecińskiego decyzją z dnia 19 listopada 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.- dalej "k.p.a.") oraz art. 86 ust. 2 oraz art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2021 r., poz. 478 ze zm.), § 23 ust. 1-4 zarządzenia nr 142/2021 Rektora Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 2 sierpnia 2021 r. w sprawie ustalenia Regulaminu zasad i trybu przyznawania świadczeń dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Szczecińskiego w roku akademickim 2021/2022 ze zm., dalej: "Regulamin" oraz § 2 ust. 1 i § 4 ust.1-2 zarządzenia nr 143/2021 Rektora Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 2 sierpnia 2021 r. w sprawie ustalenia Zasad przyznawania stypendium rektora dla studentów Uniwersytetu Szczecińskiego w roku akademickim 2021/2022, dalej: "Zasady", odmówiła przyznania skarżącemu wnioskowanego stypendium. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na § 4 ust. 2 Zasad wskazał, że skarżący nie spełnił przesłanek umożliwiających otrzymanie świadczenia, gdyż nie uzyskał wymaganego minimum jednego punktu w ramach jednej z czterech kategorii pozwalających na wpisanie na listę rankingową. Skarżący złożył do Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Szczecińskiego odwołanie podnosząc, że decyzja organu I instancji jest oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, gdyż w protokole strony, będącym podstawą wyliczenia średniej, widniała ocena 2.0 za egzamin z przedmiotu "postępowanie karne". Zamiast tego powinna być uwzględniona ocena z egzaminu poprawkowego – 3,5, która nie widnieje na protokole na platformie e-prodziekan. Jako dowód skarżący wysłał zdjęcie uzupełniającego wpisu dokonanego przez Dziekanat WPIA, na prośbę strony, jako załącznik do odwołania. Skarżący zwrócił się do Komisji Odwoławczej o ponowne wyliczenie jego średniej i uwzględnienie skarżącego na miejscu na liście rankingowej na jakim by się znalazł, gdyby nie, jego zdaniem, fałszywy stan protokołu, a także ewentualnie uwzględnienie skarżącego w postępowaniu uzupełniającym przyznawania stypendium rektora dla 1% osób, które nie złożyły podania lub nie otrzymały stypendium. Decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r., nr [...], Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Szczecińskiego utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 19 listopada 2021 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Odwoławcza Komisja stwierdziła, że przy wyliczaniu średniej ocen uwzględnione zostały wszystkie przedmioty realizowane przez skarżącego w poprzednim roku studiów i wymieniła przedmioty w semestrze zimowym i letnim wraz z ocenami i punktami ECTS, w tym postępowanie karne z oceną 3,5 i 7 punktami ECTS. Według Komisji strona uzyskała średnią ocen (średnia ważona) 3.942. Organ wyższego stopnia po stwierdzeniu, że przeprowadził postępowanie wyjaśniające nie zgodził się z przedstawionym przez skarżącego zarzutem, że średnia ocen została wyliczona na podstawie fałszywego stanu protokołu. Organ odwoławczy stwierdził, że do wyliczenia średniej ocen została wzięta pod uwagę ocena z przedmiotu Postępowanie karne 3,5, a nie jak sugeruje strona w odwołaniu ocena 2,0, a w związku z tym, że we wniosku o przyznanie stypendium skarżący nie wykazał żadnych innych osiągnięć: naukowych, artystycznych lub sportowych, Odwoławcza Komisja Stypendialna orzekła o nieprzyznaniu wnioskodawcy stypendium rektora z uwagi na brak punktowanych osiągnięć. Skarżący złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, z powodów dalej przytoczonych oraz uchylenie decyzji wydanej przez organ I i II instancji, jak i nakazanie organowi I instancji wydania decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie przepisów materialnych ustawy o szkolnictwie wyższym w szczególności: - dokonanie zgodnej z ustawą interpretacji sylabusa jako dowodu w sprawie na ustalenie faktu że ćwiczenia, w kontekście ustawy o szkolnictwie wyższym i definicji punktów ECTS i pomimo pominięcia w sylabusie, mają wpływ na ocenę z przedmiotu będącą podstawą dla wyliczenia średniej jako dowodu w sprawie przyznania stypendium, gdy kończą się "kolokwium" albo są rozliczane w inny sposób; - wydania decyzji o przyznanie skarżącemu stypendium w oparciu o średnią z ocen 4,09 bądź 4,067, wynikającej z przyjętych przez niego założeń obliczania średniej ważonej, załączonej do skargi, które to spójne są z ustawą o szkolnictwie wyższym, co skarżący wyjaśnił w skardze i załącznikach; - podania w uzasadnieniu decyzji wzoru wyliczenia średniej ważonej, zgodnie z załącznikiem powyższym żądaniem oraz procesu liczenia; - nakazać organowi przyjąć interpretację, że fakt przyznania stypendium na podstawie określonej ilości punktów rankingowych uzyskanych w nowej decyzji po wyroku należy określić w oparciu o okoliczności, w jakich byłoby to oceniane po złożeniu pierwszego wniosku w terminie przewidzianym normalnie przed organem pierwszej instancji, a w razie konieczności następnie zbadać czy składając wniosek w trybie uzupełniającym dla 1% studentów skarżący otrzymałby stypendium; Jednocześnie zarzucił: - naruszenie decyzjami art. 91 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w związku z art. 67 ust. 1-3 tejże ustawy poprzez wypaczenie rzeczywiście osiągniętych efektów w nauce przez nieodpowiednie dostosowanie punków ECTS do nakładu pracy studenta w sylabusie Prawo 2018/2019 dostępnym na stronie wpia.usz.edu.pl. (Zakładka "Kształcenie" -> "Plany studiów i sylabusy" -> "Sylabusy"), a w konsekwencji zastosowanie błędnej metody obliczeń i nieprzyznanie stypendium rektora; - naruszenie zasady informowania strony; - naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ działań dowodowych i sprawdzenia stanu faktycznego i prawnego stwierdzonego w dokumentach na których się oparł, oraz przerzucenie na stronę całości dowodzenia. W ocenie skarżącego przy czynności badania w protokołach podanych średnich należy podjąć wyliczenia metody podanej przez niego w tabeli nr 3, bez uwzględnienia ocen niedostatecznych oraz bez wyliczania średniej arytmetycznej z oceny niedostatecznej i pozytywnej-poprawionej, gdyż nie stanowią one (oceny niedostateczne i średnie arytmetyczne) oceny z przedmiotu, ani jej współwyznacznika, w rozumieniu regulaminu studiów, Zasad oraz ze względu na dotychczasową praktykę Uczelni (co, zdaniem skarżącego, udowadnia w wykazaniu jak obliczono średnie ocen zawarte w protokołach). Skarżący wniósł również o rozstrzygnięcie przez Sąd wątpliwości na jego korzyść, jeżeli takie pozostaną w sprawie metody liczenia średniej (kwestia zaokrąglania do pełnej oceny), tzn. jeżeli wystąpią niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego lub prawnego, jak należy liczyć średnią do stypendium rektora. Skarżący wniósł o nakazanie przez sąd organowi takiego działania, z uwagi na art. 81a k.p.a. i 7a k.p.a. Skarżący dodał, że ustawa o szkolnictwie wyższym w art. 67 jasno stwierdza, czym jest punkt ECTS i czemu odpowiada. Jest to miernik pracy studenta. Skoro wiec student połowę pracy poświęca na zaliczenie ćwiczeń, a zaliczenie to podlega ocenie, to obliczenia do średniej nie mogą ich pomijać przy ustalaniu wymogów w nauce, bo to prowadzi do ustalenia średniej tylko w oparciu o zaliczenie końcowe, na które poświęca się drugą połowę godzin, czyli drugą połowę ECTS. W ocenie skarżącego z uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy sprawdził wysokość średniej za semestr 6, w którym to wystąpił problem z brakiem oceny. Okazało się, że organ I instancji brał już pod uwagę ocenę poprawioną, która to była powodem odwołania się. Natomiast, zdaniem skarżącego, nie otrzymał wzoru liczenia z przebiegiem obliczeń choćby w uzasadnieniu, a jedynie spis części ocen i przypisane im punkty ECTS. Według strony w wyniku tego sprawdzenia organ doszedł do wniosku, że średnia jest mimo to poprawna, czyli w protokole brak oceny był widoczny, natomiast przy obliczaniu średniej system brał pod uwagę ocenę poprawkową. W uzasadnieniu jest jeszcze podana średnia ocen, jaka według organu, wychodzi skarżącemu z uzyskanych stopni w roku [...] na kierunku prawo. Średnia ta wynosić ma 3,942. Jak dowodzi skarżący w obliczeniach dołączonych do skargi, które przeprowadził, średnia jest obliczona metodą niezgodną z przepisami ustawy. W takim wypadku, według skarżącego, organ powinien zachować czujność przy korzystaniu z dokumentów urzędowych tego rodzaju w tej sprawie i sprawdzić zarówno jeden protokół jak i drugi oraz podstawy i dane, na jakich oparto ich treść (w tym podstawy prawne). W podanym w skardze przykładzie z podziału godzin na wykład i ćwiczenia wynika, że ocena z ćwiczeń powinna mieć przypisane 3 punkty ECTS, oraz tyle samo ocena z egzaminu, a ocena z przedmiotu, o której mowa w regulaminie studiów tej Uczelni (par. 51) powinna być sumą wagi ocen cząstkowych podzielonych przez sumę ich punktów ECTS. W ocenie skarżącego inne wyliczenie jest krzywdzące i stanowi niezgodne z ustawą rozwiązanie, gdyż odmawia uwzględnienia pracy studenta wykonanej przez większość roku. Podsumowując skarżący wypowiadając się co do metody liczenia wskazał, że w efekcie podziału ECTS, który wynika z art. 67 ust 3, na ćwiczenia i wykład/zaliczenie końcowe, obie oceny byłyby przy obliczaniu ocen z przedmiotu wliczane do średniej ważonej, ale dopiero po wyliczeniu średniej arytmetycznej, gdyż potrzeba jest najpierw wyciągnąć "ocenę z przedmiotu" jak to stanowi regulamin studiów. Według skarżącego obecnie sylabus zakłamuje rzeczywistość przez takie zagospodarowanie punktami ECTS. Wypowiadając się odnośnie naruszenia zasady informowania strony skarżący wskazał, że szczegółowe wytyczne co do liczenia i uwzględnienia poszczególnych stopni powinny być stronom znane dla zachowania prawidłowości postępowania. Jeśli w aktach Uczelni nie są dość jasno wyłuszczone, to organ ma obowiązek zebrać wszystkie ważniejsze przepisy, dające podstawę dla przyjętych założeń oraz wskazać, że sylabus w dużej mierze współdecyduje o ocenie. Podanie w decyzji listy z przedmiotami i punktami ECTS nie wyjaśnia stronie, że ćwiczenia się nie liczą. Według skarżącego brak jest wśród opublikowanych aktów prawa wewnętrznego, i powszechnego, takich aktów, które mają w swojej treści wskazówki wystarczająco precyzyjne co do stosowania określonej metody obliczania średniej ocen. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma organ odwoławczy odniósł się do kwestii naruszenia przepisów postępowania art. 7 i art. 77 k.p.a. wskazując, że ich bezzasadność wynika wprost z akt postępowania, w których znajdują się dokumenty, w tym karty okresowych osiągnięć studenta, wydruki z systemu informatycznego uczelni, z których jednoznacznie wynika jakie przedmioty i jakie oceny uzyskane przez skarżącego w poprzednim roku akademickim czyli w semestrze 5 i 6 studiów roku akademickiego 2020/2021 były wzięte pod uwagę do wyliczenia średniej ważonej. Wypowiadając się odnośnie zarzutu liczenia średniej ważonej w sposób sprzeczny z ustawą organ II instancji wyjaśnił, że został podniesiony przez skarżącego dopiero w skardze do Sądu i podkreślił, że zarówno sposób liczenia średniej ważonej jak i jej minimalna wysokość, aby możliwe było uzyskanie stypendium rektora, zostały ustalone we właściwym trybie w porozumieniu z samorządem studenckim Uniwersytetu Szczecińskiego i w ramach autonomii uczelni. Na poparcie argumentacji organ odwoławczy powołał poglądy orzecznictwa sądowego wskazujące, że delegacji ustawowej zawartej w art. 95 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie można w drodze wykładni ograniczać w oparciu o treść art. 91 ust. 1 i 3 tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z przyjętymi w Uniwersytecie Szczecińskim zasadami (tu organ przytoczył treść § 1 ust. 3, § 5 ust 1, § 1 ust. 6 i § 1 ust. 7 Zasad) wyróżniające wyniki w nauce oznaczają średnią ważoną nie niższą niż 4,001. Skoro średnia ważona skarżącego wyliczona zgodnie z Zasadami wynosi 3,942 to oznacza, że jest za niska a organ w sposób prawidłowy odmówił skarżącemu prawa do stypendium rektora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy (art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.- dalej "p.p.s.a."). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, w granicach kompetencji przysługujących na podstawie wskazanych przepisów sądowi administracyjnemu, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. Przedmiotem skargi jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Szczecińskiego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu stypendium rektora z powodu nie wykazania przez skarżącego żadnych innych osiągnięć np. naukowych, artystycznych lub sportowych oraz ze względu na uzyskanie przez organ odwoławczy wyniku wyliczenia średniej ważonej poniżej poziomu uprawniającego skarżącego do otrzymania stypendium. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (dalej "ustawa"). W myśl art. 86 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy student może ubiegać się o stypendium rektora, zaś przyznanie świadczenia oraz odmowa jego przyznania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. Podkreślić przy tym należy, że w toczącej się na podstawie przepisów postępowania sprawie organy orzekające muszą respektować zasady ogólne postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy działają na podstawie przepisów prawa (zasada praworządności). Stosownie do art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest jego rozpatrzenie. Obowiązek ten jest ściśle związany z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Z kolei zasada swobodnej oceny dowodów, obowiązująca w postępowaniu administracyjnym, nie oznacza dowolności oceny mocy i wiarygodności dowodu, lecz jego ocenę wraz z całym materiałem dowodowym sprawy. Obowiązek zebrania całokształtu materiału dowodowego, z którego będzie wynikać dowodzona okoliczność, spoczywa na organie. Organ może przy tym posiłkować się wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi w k.p.a. Zgodnie z przywoływaną już wyżej, a unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Działając w myśl tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja w zakresie ustalenia stanu faktycznego nie poddaje się kontroli sądowej. W rozpoznawanej sprawie przedstawione Sądowi akta administracyjne nie zawierają dowodów, mających potwierdzać ustaloną przez organ odwoławczy przesłankę zgodności wyliczenia średniej ważonej studenta z § 1 ust. 6 Regulaminu. W aktach sprawy niezawierających spisu dokumentów nie ma takiego dokumentu. Znajduje się w nich jedynie karta nr 31 kserokopia odręcznie sporządzonego wyliczenia z wzorem i punktami. Obok braku wskazania w ramach jakiego postępowania powstało wyliczenie i kogo dotyczy, nie wiadomo też kto je sporządził, a zatem czy zostało wytworzone przez organ. Do tego karta została opatrzona w prawym dolnym rogu datą 14 lutego 2022 r., a więc datą wskazującą na sporządzenie po wydaniu zaskarżonej decyzji. W tym względzie należy wymienić również kartę nr 24, opatrzoną dla odmiany pieczęcią organu potwierdzającą zgodność podpisu/kserokopii z oryginałem, z której co prawda wynika powiązanie średniej ocen wymienionej w decyzji - 3.942 z osobą skarżącego, jednak karta ta i tak nie pozwala zweryfikować wyniku wyliczenia. Oznacza to, że organ odwoławczy nie dołączył do akt administracyjnych przekazanych sądowi podstawowego dla sprawy dokumentu, który rozstrzyga najistotniejsze kwestię. W ocenie sądu z powyższego wynika, że skoro organ II instancji nie załączył do akt sprawy wspomnianego dokumentu, to również sam z niego nie korzystał wydając zaskarżoną decyzję. Bowiem obowiązkiem organu administracji wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. jest przekazanie do sądu kompletnych akt administracyjnych, co oznacza, że muszą być one w takim stanie skompletowania, w jakim organ je posiadał rozpoznając sprawę. W ocenie Sądu również lakoniczne uzasadnienie decyzji organu II instancji nie zawiera argumentacji świadczącej o wyczerpującej analizie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w zakresie badania przesłanki określonej w § 1 ust. 6 Regulaminu. Ponadto, zdaniem Sądu, w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie zostały wyjaśnione należycie wszystkie okoliczności, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, a które zawarto w treści odwołania. Nie wyjaśniono należycie wątpliwości skarżącego co do tego jaką ocenę wzięto pod uwagę z przedmiotu Prawo karne w związku z dołączonym do odwołania wydrukiem z platformy e-prodziekan. Brakuje zatem ustalenia czy ujawniły się okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy, które są nowe jak i ich wpływu bądź jego braku na treść rozstrzygnięcia. W konsekwencji, za przedwczesne należy uznać rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Pamiętać przy tym należy, że sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie - jak już na wstępie nadmieniono, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia wydanego aktu. Inaczej sąd uchyla dane rozstrzygnięcie z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie. WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 28 sierpnia 2014 r., (sygn. akt II SA/Go 441/14) wyraził pogląd, który skład orzekający Sądu w tej sprawie w pełni podziela, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7 – art. 9 i art. 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99). Powyższym obowiązkom w tej sprawie organ II instancji nie uczynił zadość, zatem uzasadnienie decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej nie może prowadzić do wniosku, że organ ten przeprowadził rzetelne merytoryczne postępowanie, ocenił całokształt materiału dowodowego, w sposób rzeczowy przeanalizował wszelkie argumenty i opinie. W konsekwencji tok rozumowania organu wyższego stopnia zaprezentowany w decyzji tego organu, to w części zaakceptowanie rozstrzygnięcia organu I instancji bez wyczerpującej analizy sprawy, skutkujący brakiem wnikliwego odniesienia się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego – co do tych zaś kwestii, które zostały poruszone przez organ II instancji – odniesienie się do nich jest w zasadzie zdawkowe. Tym samym trafne są zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a z urzędu Sąd zauważa również naruszenie art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a., bowiem niedostatki dokumentacji i brak wykazania przeprowadzonych z nich dowodów w istotnych aspektach sprawy oraz brak wyczerpującej analizy zarzutów zażalenia sprawiają, że kwestionowana środkiem zaskarżenia decyzja narusza przepisy prawa procesowego, kształtujące rygory gromadzenia i oceny materiału dowodowego w sprawie w sposób istotny, mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Powoduje to konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, co na obecnym etapie postępowania oraz uwzględniając zasadę szybkości i wzgląd na jego ekonomikę jest, w ocenie Sądu, wystarczające dla załatwienia sprawy zgodnie z wymogami prawa. Podsumowując stwierdzić należy, że organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez pominięcie wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co wymagać będzie korekty w ponownie prowadzonym postępowaniu zgodnie do wskazań normy prawnej wynikającej z art. 153 p.p.s.a. W tym względzie organ w szczególności dokona poddającego się kontroli matematycznego wyliczenia średniej ważonej skarżącego za sporny okres oraz wyjaśni w odpowiedzi na zarzut odwołania w sposób niebudzący wątpliwości kwestię zawartości protokołu na platformie e-prodziekan, na którą wskazywał skarżący. Przy tym Sąd uznał za przedwczesne wypowiedzenie się co do pozostałych zarzutów skargi w tym dotyczących naruszenia przepisów materialnoprawnych wskazywanych w skardze, jak i dokonanych przez skarżącego wyliczeń. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.