II SA/Sz 1405/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B., A. Z., J. S. i H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej granice nieruchomości p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe A. B., A. Z., J. S. i H. K., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej granice nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r. nr[...] , doręczoną pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło nieważność ww. decyzji z dnia [...] r., z uwagi na to, że w dniu wydania tej decyzji jedna ze stron postępowania, tj. Z. S., nie żyła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzenia uzasadniające umorzenie postępowania muszą być przeszkodami o charakterze trwałym, powodującym niemożność dalszego toku postępowania (por. postanowienie NSA z 27.5.2008 r., II FSK 487/07, Legalis). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] , po wniesieniu skargi, stwierdziło nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. Tym samym utracił byt substrat zaskarżenia, czyli przedmiot, o zgodności z prawem którego orzekać miał sąd administracyjny. Stanowisko powyższe potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym inne przypadki bezprzedmiotowości objęte dyspozycją art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zachodzą m.in. wtedy, gdy w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Gdańsku z 26.8.2015 r., II SA/GD 250/15, Legalis; postanowienie WSA w Gliwicach z 5.2.2007 r., IV SA/GL 927/06, Legalis). Skuteczne wyeliminowanie z porządku prawnego zaskarżonej decyzji jest zdarzeniem prawnym, które uniemożliwia osiągnięcie celu postępowania, albo powoduje, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu staje się zbędne, a nawet niedopuszczalne. Nie można bowiem oceniać merytorycznie zarzutów skargi, kiedy w momencie orzekania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zaistniała sytuacja, iż nie ma w obiegu prawnym decyzji, która została zaskarżona w niniejszym postępowaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1988/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe