II SA/Sz 1414/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., znak [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości [...] na wykonanie robót budowlanych związanych z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania oraz węzła cieplnego w budynku przy ul [...] (działka nr [...] W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania w sprawie, z którego wynika, że budynek położony przy ul. [...] jest wpisany pod nr [...] do rejestru zabytków woj. [...] wobec czego, postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku w terminie do 10 marca 2015 r. o decyzję – pozwolenie M. W dniu 10 marca 2015 r. pełnomocnik Wspólnoty wystąpił o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego w związku z tym, że wyznaczonym przez organ terminie nie uzyskał wspomnianego pozwolenia. Przychylając się do powyższego wniosku, organ zawiesił postępowanie, jednak postanowieniem z dnia 6 maja 2015 r. Wojewoda[...] , po rozpoznaniu zażalenia K. Ł., uchylił zaskarżone postanowienie i odmówił zawieszenia postępowania przed organem I instancji. W dniu 20 maja 2015 r. pełnomocnik inwestora dostarczył, żądaną postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r., decyzję M. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 19 grudnia 2014 r. Zgodnie z art. 35 ust. 1 wspomnianej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzono zgodność projektu z ustaleniami z obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania uchwalonego uchwałą Nr XVI/494/99 Rady Miasta Szczecina z dnia 22 listopada 1999 r. (Dz.Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 47, poz. 723), kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwych izb samorządu zawodowego. Na prowadzenie robót budowlanych w obiekcie wpisanym do rejestru zabytków, zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, inwestor uzyskał pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków (decyzja z dnia 30 kwietnia 2015 r.). Od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta odwołanie (pismem z dnia 17 sierpnia 2015 r.) złożyła K. Ł., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z tą decyzją gdyż zostało naruszone jej prawo własności lokalu mieszkalnego nr [...], , doszło do obniżenia jego wartości i estetyki oraz zwiększenia nieuzasadnionych wydatków. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w trakcie remontu kapitalnego w roku 1970 założono instalację centralnego ogrzewania ogrzewającą również części wspólne – ściany zewnętrzne, działowe, drewniane stropy międzykondygnacyjne oraz klatki schodowe. W budynku istnieje jednolity system ogrzewania, zaś istniejąca instalacja c.o. jest jej współwłasnością w związku z kupnem mieszkania nr 2. Stan techniczny budynku nie jest przystosowany do indywidualnego systemu ogrzewania i założenia liczników. K. Ł. oświadczyła, że nie wyrażała i nie wyraża zgody na zmianę systemu ogrzewania, rozbiórkę istniejącej instalacji centralnego ogrzewania jednolitego systemu ogrzewania będącej jej współwłasnością, a tym samym pozbawienia jej prawa współwłasności, za którą zapłaciła w czasie kupna mieszkania. W jej ocenie uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nr 3/2012 z dnia 27 kwietnia 2012 r. "z mocy prawa nie jest ważna". Projektant J. G. nie przeprowadził żadnej inwentaryzacji w jej mieszkaniu, a potwierdzeniem powyższego jest zapis na stronie 2 projektu budowlano-wykonawczego branża sanitarna, gdzie podał on, że projekt rozwiąże na etapie wykonania instalacji, przy czym w części graficznej arkusz nr S3 rzut I piętra, projektant w granicach zewnętrznych jej mieszkania wkreślił przebieg projektowanej instalacji c.o. z otuliną PE pod sufitem oraz rozmieszczenie i wielkość kaloryferów bez jej zgody i wiedzy. Strona podniosła, że w uchwale nr 11/2012 Wspólnota Mieszkaniowa wyraziła zgodę na modernizację instalacji c.o. i wprowadzenie sytemu c.o. z indywidualnym opomiarowaniem (licznik w każdym lokalu), tymczasem projektant w kwietniu 2014 r. opracował projekt budowlano wykonawczy przebudowy instalacji centralnego ogrzewania oraz budowy węzła cieplnego w przedmiotowym budynku, z którego wynika, że zaprojektował instalację centralnego ogrzewania nieopomiarowaną – bez ciepłomierzy. Nikt nie udzielił projektantowi upoważnienia do sporządzenia takiego projektu, a zatem został on opracowany bezprawnie. Zdaniem strony, M. C. – F. składając dnia 19 grudnia 2014 r. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznaczoną działkami nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oświadczyła nieprawdę. Wspólnota Mieszkaniowa [...] nie jest współwłaścicielem przedmiotowych działek, współwłaścicielami działek w udziałach są właściciele lokali co wynika z zapisów ewidencji gruntów i ksiąg wieczystych. Przywołane w oświadczeniu dokumenty – akt notarialny z [...] r. o powołaniu zarządu w osobie M. C. – F. oraz uchwała nr 11/2012 z dnia 13 listopada 2012 r. o wyrażeniu przez Wspólnotę Mieszkaniową zgody na modernizację instalacji c.o. i wprowadzenie systemu c.o. z indywidualnym opomiarowaniem również nie stanowią podstawy do złożenia takiego oświadczenia gdyż w żaden sposób nie przenoszą prawa własności na rzecz tej Wspólnoty. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 22 lipca 2015 r. Organ wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa instalacji c.o. zaś składnikiem tzw. współwłasności przymusowej są i fragmenty instalacji znajdujące się poza poszczególnymi lokalami i elementy znajdujące się w wydzielonych lokalach. Zatem, poza przypadkiem indywidualnych systemów grzewczych w każdym lokalu, cala instalacja centralnego ogrzewania ze względu na swoją specyfikę stanowi część nieruchomości wspólnej. Organ odwoławczy, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 1997 r., sygn. akt III CZP 36/97 wskazał, że właściciel lokalu nie może bez zgody pozostałych właścicieli odłączyć swojego lokalu od zainstalowanej w budynku sieci c.o. i przy jej wykorzystaniu zastosować inny rodzaj ogrzewania. Instalacja grzewcza jest bowiem urządzeniem, które nie służy wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Z urządzeń takich korzystają wszyscy właściciele: zarówno w ten sposób, że ciepło doprowadzane jest do przedmiotu ich własności, jak i tak, że ogrzewane są wspólne części budynku. Wojewoda zaznaczył, że inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawił uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] nr [...] z dnia [...] r. wyrażającą zgodę na wykonanie robót objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Uchwała ta jest ważna. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało złożone przez jednoosobowy zarząd Wspólnoty co potwierdza uchwała Wspólnoty nr [...] w sprawie powołania zarządu Wspólnoty. Uchwała Wspólnoty nr 11/2012 z dnia 13 listopada 2012 r. dotyczy wyrażenia zgody na modernizację instalacji c.o. oraz wprowadzenie systemu c.o. z indywidualnym opomiarowaniem. Inwestor rozdzielił te dwa przedsięwzięcia na etapy. Rozdzielenie prac nie stanowi przeszkody do przeprowadzenia robót budowlanych związanych z przebudową instalacji c.o. na podstawie opisanej wyżej uchwały. W sprawie sporna może być kwestia wymiany w poszczególnych lokalach mieszkalnych grzejników. Wątpliwości budzi bowiem, czy grzejnik w lokalu mieszkalnym stanowi część wspólną instalacji c.o. Jednak wątpliwość ta nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. Projektant ma obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zgodnie ze sztuką i zasadami wiedzy technicznej. Projekt dotyczyć powinien zatem instalacji grzewczej jako całości. Zgodnie z powyższym w projekcie przewidziano, że należy pozostawić grzejniki płytowe stalowe i grzejniki łazienkowe, które są w dobrym stanie technicznym i które zostały zamontowane przez mieszkańców. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zatem na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. należało wspomnianą decyzję utrzymać w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Wojewody K. Ł. wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 32 K.p.a. w zw. z art. 33 § 2 i 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, pomimo że wniosek o udzielenie tego pozwolenia został złożony przez osobę nie legitymującą się pełnomocnictwem inwestora, 2. naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 22 ust. 2 i 3 pkt 5 ustawy o własności lokali poprzez utrzymanie w mocy opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta pomimo, że uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] r. z dnia [...] r. – przyjęta za podstawę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – obejmuje wyłącznie zgodę na modernizację istniejącej instalacji c.o., co nie odpowiada wnioskowi o wydanie pozwolenia na budowę ani wydanej decyzji udzielającej pozwolenia na wykonanie nowej instalacji, o przebiegu i układzie całkowicie odmiennym od instalacji istniejącej, 3. naruszenie 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy ww. decyzji Prezydenta Miasta pomimo, że inwestor nie przedstawił w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – prawa do dysponowania na cele budowlane poszczególnymi nieruchomościami lokalowymi, zaś organ I instancji nie wezwał inwestora do uzupełnienia oświadczenia w tym zakresie, 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta zatwierdzającej projekt budowlany, który nie obejmował całości robót i przewidywał wprost, że w odniesieniu do części prac rozwiązania projektowe zostaną wprowadzone dopiero na etapie wykonania instalacji, w konsekwencji czego doszło do wydania pozwolenia na budowę obejmującego wyłącznie część całego zamierzenia budowlanego, 5. naruszenie przepisu art. 10 K.p.a. poprzez pozbawienie R. S., właściciela lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] , prawa do udziału w postępowaniu, nie doręczając mu decyzji Prezydenta Miasta nie informując o wniesieniu odwołania przez skarżącą ani nie doręczając mu skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda nie znajdując podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania – Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] – w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie w całości. Postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze uznając, że przeprowadzenie dowodu z wydruku z księgi wieczystej nr [...] nie jest niezbędne do wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości, natomiast przeprowadzenie pozostałych dowodów wskazanych przez skarżącą jest zbędne ponieważ są to dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych, a zatem podlegające ocenie Sądu w ramach kontroli zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod względem zgodności z prawem nie dała podstaw do uznania, że wydana została ona z naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy, pismem złożonym w dniu 29 grudnia 2014 r. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] wniosła o pozwolenie na wykonanie instalacji centralnego ogrzewania w budynku oraz węzła cieplnego w budynku przy ul. [...]. Do wniosku załączono niezbędne załączniki: projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w dniu 20 maja 2015 r. także decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 30 kwietnia 2015 r. Jak wynika z treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – w brzmieniu aktualnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowiu, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnieniu budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że w wypadku przedmiotowej inwestycji powyższe wymogi zostały spełnione. Za nietrafne należy uznać stanowisko skarżącej, zgodnie z którym J. G. nie posiadał pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty jako inwestora ponieważ pełnomocnictwo z 29 października 2014 r. upoważniało go do reprezentowania tej Wspólnoty w sprawie inwestycji polegającej na "budowie węzła cieplnego oraz remontu (wymiany) instalacji centralnego ogrzewania wykonanych robót, wraz z niezbędnymi uzgodnieniami dla budynku przy ul. [...]", zaś wniosek złożony przez tego pełnomocnika oraz wydana przez Prezydenta Miasta decyzja obejmowały "wykonanie robót budowlanych związanych z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania oraz węzła cieplnego w budynku przy ul. [...]". Zdaniem skarżącej zakres przedmiotowy obu pełnomocnictw jest odrębny bowiem czym innym jest umocowanie w sprawie inwestycji obejmującej remont – wymianę instalacji, a czym innym wykonanie całkowicie nowej instalacji, niezależnej od instalacji istniejącej – jak to ma miejsce w niniejszym postępowaniu. Z takim poglądem nie sposób się jednak zgodzić bowiem nie można uznać za prawidłowe, odczytywanie treści wniosku w oderwaniu od projektu budowlano-wykonawczego. Okoliczność, że nazwa i rodzaj zamierzenia budowlanego zostały we wniosku określone w dość ogólny sposób (bez sprecyzowania na czym będzie polegać wykonanie robót budowlanych związanych z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania) nie zmienia faktu, że z zapisów zawartych we wspomnianym projekcie jednoznacznie wynika, że chodzi w tym wypadku m.in. o demontaż części grzejników – tj. grzejników żeliwnych w mieszkaniach (z pozostawieniem grzejników płytowych stalowych i grzejników łazienkowych, które są w dobrym stanie technicznym i które zostały zamontowane przez mieszkańców) oraz grzejników na klatkach schodowych i zamontowanie w to miejsce nowych grzejników, zaworów termostatycznych, głowic termostatycznych jak również wykonanie pionów na klatkach schodowych czy odpowietrzenia pionów i instalacji c.o. w mieszkaniach. Powyższe wskazuje w sposób jednoznaczny, że skoro przewiduje się pozostawienie wszystkich grzejników płytowych stalowych jak również grzejników łazienkowych, które są w dobrym stanie zatem nie może tu być mowy o wykonaniu całkowicie nowej instalacji c.o. W tej sytuacji należy uznać udzielone J. G. pełnomocnictwo z dnia 29 października 2014 r. za prawidłowe. Nietrafny okazał się także zarzut braku prawa do dysponowania nieruchomością przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości przy ul. [...] . Skarżąca nie kwestionuje przy tym uprawnienia Wspólnoty do podjęcia stosownej uchwały w tym zakresie a jedynie sugeruje, że uchwała nr 11/2012 z dnia 13 listopada 2012 r. dotyczy zgody na modernizację instalacji c.o. i wprowadzenia systemu c.o. z indywidulanym opomiarowaniem (licznik w każdym lokalu), zaś wniosek z dnia 23 grudnia 2014 r. dotyczy przebudowy instalacji centralnego ogrzewania, a zatem nie są one tożsame. Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić. Fakt, że ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia modernizacji, nie oznacza, że nie może ono zostać skutecznie użyte w treści uchwały. Analizując argumentację skarżącej w omawianym zakresie, Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 maja 2013 r., wydanego w sprawie o uchylenie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. P. z dnia 13 listopada 2012 r. nr. 11/2012 wskazał, że ustawodawca dokonując zmian w Prawie budowlanym, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., zrezygnował z posługiwania się z pojęciem "modernizacja", wprowadzając równocześnie zmianę definicji remontu. Zdaniem tego Sądu, zawarte w ustawie Prawo budowlane definicje "budowy", "robót budowlanych", "remontu" i "przebudowy" umożliwiają rozwiązanie kwestii zakwalifikowania "modernizacji". Pojęcie to mieści się w zakresie pojęciowym "remontu", "przebudowy" albo "rozbudowy". Podzielając powyższe stanowisko, należy wskazać, że prace mające na celu usprawnienie czy ulepszenie istniejącej instalacji centralnego ogrzewania stanowią jej "modernizację", a zatem nie może tu być mowy o braku zgody Wspólnoty na przeprowadzenie tego typu prac, a co za tym idzie o braku prawa do dysponowania nieruchomością. Nieuzasadniony, w ocenie Sądu jest także kolejny zarzut – braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - w zakresie poszczególnych lokali mieszkalnych. Inwestor przedstawił uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. P. nr 11/2012 z dnia 13 listopada 2012 r. wyrażającą zgodę na wykonanie robót objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę, przy czym brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości tej uchwały. K. Ł. wystąpiła do Sądu Okręgowego z pozwem o uchylenie wspomnianej uchwały, jednak wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. (sygn. akt [...]) Sąd ten oddalił powództwo. Należy przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, zawartym w uchwale z dnia 28 sierpnia 1997 r. (III CZP 36/97), w budynku wielomieszkaniowym tzw. wspólnością przymusową objęte będą takie jego części jak klatki schodowe czy windy. Powszechnie przyjmuje się także, że współwłasnością objęte są ściany zewnętrzne, dachy oraz fundamenty. Nasuwa się natomiast pytanie, czy współwłasnością tą objęte są urządzenia służące do ogrzewania poszczególnych lokali oraz całego budynku, jeżeli budynek wyposażony jest w jednolity system ogrzewania. Zdaniem Sądu Najwyższego, na pytanie to należy opowiedzieć twierdząco. Składnikiem tzw. współwłasności przymusowej są zarówno elementy instalacji znajdujące się poza poszczególnymi lokalami, jak i elementy znajdujące się w wydzielonych lokalach. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że w projekcie budowlano-wykonawczym założono jedynie częściową wymianę grzejników z pozostawieniem w mieszkaniach np. grzejników płytowych stalowych, z czego w ocenie Sądu wynika – o ile zajdzie taka potrzeba - techniczna możliwość pozostawienia istniejącej instalacji także w mieszkaniu skarżącej. Za nietrafny należy, zdaniem Sądu, uznać zarzut nieobjęcia projektem całości robót, co doprowadzić miało – w ocenie skarżącej – do wydania pozwolenia na budowę obejmującego wyłącznie część całego zmierzenia budowlanego. Jak słusznie zauważył organ, uchwała Wspólnoty z dnia 13 listopada 2012 r. dotyczy wyrażenia zgody na modernizację instalacji c.o. oraz wprowadzenia systemu c.o. z indywidualnym opomiarowaniem. Inwestor rozdzielił zatem wspomniane dwa przedsięwzięcia na etapy. Rozdzielenie prac nie stanowi jednak przeszkody do przeprowadzenia robót budowlanych związanych z przebudową instalacji c.o. na podstawie wskazanej wyżej uchwały. Jak wynika z pisma projektanta z dnia 20 maja 2015 r. brak jest przeszkód do zamontowania indywidualnego opomiarowania ciepła dostarczanego do mieszkań w następnym etapie. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia M. S. – właściciela lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. – prawa do udziału w postępowaniu, należy wskazać, że z tego rodzaju zarzutem mógłby wystąpić właściciel wspomnianego lokalu. Podkreślenia wymaga, że o ile uzna on, iż zostały naruszone jego prawa będzie miał możliwość skorzystania ze środków prawnych przewidzianych przepisami w tym zakresie, natomiast powyższe nie narusza żadnych uprawnień skarżącej. Mając powyższe na uwadze, należy uznać skargę za niezasadną. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 K.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.