II SA/Sz 1419/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Maria Rosochacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. i R. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynków o d d a l a skargę Starosta Powiatowy w [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku S. J., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie z przebudową i zmianą sposobu użytkowania dwóch budynków: mieszkalno-usługowego i jednorodzinnego, na funkcję mieszkalno-usługową oraz nadbudowę kondygnacji nad obiektem wraz z kotłownią gazową i wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi, elektrycznymi, gazowymi oraz wentylacją, na nieruchomości nr [...] położonej przy ul. [...], w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że wnioskowanej rozbudowie z przebudową i zmianą sposobu użytkowania sprzeciwiają się właściciele sąsiedniej nieruchomości M. i R. B. W sprzeciwie podnieśli, że przedmiotowe zamierzenie budowlane radykalnie pogorszy ich warunki zamieszkania, spowoduje ograniczenie dopływu światła, co nie zostało uwzględnione w decyzji Wójta Gminy [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Ustosunkowując się do tych argumentów organ pierwszej instancji wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej, a przedłożony projekt zgody jest z tą decyzją oraz wymaganiami ochrony środowiska, a także z przepisami, dlatego organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Od ww. decyzji odwołanie złożyli, działając przez pełnomocnika, M. i R. B. zarzucają decyzji bezprawność i żądając zmiany lub uchylenia przedmiotowej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że dla zmierzenia objętego projektem Wójt Gminy [...] wydał decyzję o warunkach zabudowy znak: [...], z dnia [...] r., zmienioną w części dotyczącej pkt IIa decyzją z dnia [...] r., w których wysokość zabudowy m.in. określono "do 4 kondygnacji nadziemnych, dopuszcza się wykonanie piątej kondygnacji w obrysie klatki schodowej, szybu dźwigu osobowego i wyjścia na taras widokowy". Projekt budowlany załączony do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] r. jest zgodny z ww. decyzjami o warunkach zabudowy, został zaopiniowany pozytywnie pod względem zgodności z przepisami BHP oraz wymaganiami ergonomii, zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, pozytywnie zaopiniowano budowę zjazdów, uzyskano warunki przyłączenia do sieci gazowej, sieci wodociągowej i instalacji elektroenergetycznej, załączono opinię ZUDP nr [...] z dnia [...] r. Projektowana inwestycja nie jest zaliczona do inwestycji oddziaływujących lub mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Organ odwoławczy stwierdził również zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Dalej Wojewoda podał, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor uzupełnił złożony wniosek o analizę w zakresie oświetlenia naturalnego i czasu nasłonecznienia i wpływu tej budowy na pomieszczenia w sąsiednim budynku mieszkalnym przy ul. [...] (dz. nr [...]). Z powyższej analizy wynika, że: "rozbudowa z przebudową i zmianą sposobu użytkowania dwóch budynków, oraz nadbudowa kondygnacji nad obiektem na działce nr [...] w [...] przy ul. [...] i [...] nie ma wpływu na: a) prawidłowy dopływ światła naturalnego do pomieszczeń budynku mieszkalnego przy ul. [...] (dz. nr [...]) b) prawidłowe nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych w tym budynku". Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do dokonania analizy zgodności przedmiotowej inwestycji z nieobowiązującym już planem zagospodarowania przestrzennego dla m. [...]. Dalej wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), do którego odwołuje się ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80 poz. 717) - art. 2 pkt 5. Stwierdził również, że dokumentacja geotechniczna załączona do złożonego wniosku ma na celu rozpoznanie i udokumentowanie warunków gruntowo-wodnych dla projektu rozbudowy budynków na działkach nr [...] (po scaleniu część działki [...]) stanowiących postawę do określenia nośności gruntów poszczególnych warstw i ich przydatności do posadowienia projektowanej rozbudowy przez projektanta o specjalności konstrukcyjnej po przeprowadzeniu obliczeń statycznych. Nie odnosi się natomiast do ustawy Prawo ochrony środowiska. Końcowo Wojewoda podkreślił, że przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na rozbudowę z przebudową budynków i zmianą sposobu użytkowania są obiekty zlokalizowane na działce nr [...] (przed scaleniem [...]) nie dotyczą więc przywołanych w odwołaniu działek nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] M. i R. B., działając przez pełnomocnika, żądają uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem zamierzenie budowlane zlokalizowano na osiedlu domków jednorodzinnych o warunkach zabudowy tylko dwukondygnacyjnych; - art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, c oraz pkt 9 ustawy Prawo budowlane, ponieważ tak duży projekt inwestycyjny wymaga szczególnego rodzaju zgody wszystkich właścicieli sąsiadujących; - § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, 5, 6, § 12 i § 13 w związku z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w zakresie przesłonięcia budynku skarżących; budynek, na którego budowę wydano pozwolenie ma być budowany w odległości 6 m od okna skarżących usytuowanego na pierwszej kondygnacji, a wysokość budynku rozbudowywanego ma wynosić 15,30 m. Ponadto skarżący zarzucają, że decyzja o warunkach zabudowy nie została uzgodniona z marszałkiem województwa, chociaż dotyczy inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim i krajowym. Decyzja ta narusza również te same przepisy, co pozwolenie na budowę i winna zostać uznana za nieważną. Przy czym, zdaniem skarżących, decyzja niezgodna z prawem nie może mieć mocy prawnej – art. 58 kc. Skarżący nie zgadzają się również z analizą uzupełniającą inwestora oraz stanowiskiem organu drugiej instancji, że planowana inwestycja nie ma wpływu na: a) prawidłowy dopływ światła naturalnego do pomieszczeń budynku skarżących, b) prawidłowe nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych w tym budynku. Zdaniem skarżących projekt budowlany nie jest zgodny z warunkami ochrony środowiska, bowiem opinia geologiczna wyraźnie wskazuje, że z analizy gleby wynika istnienie w tym miejscu podłoża w stanie luźnym, konieczność jego dogęszczenia oraz zalecane jest odwodnienie. Końcowo skarżący zarzucili, że w materiale dowodowym brak jest dokumentów dowodowych tj.: decyzji o scaleniu działek nr [...] oraz opinii geologicznej działki nr [...]. Pismem procesowym z dnia [...] r. skarżący uzupełnili skargę przytaczając tą samą argumentację co dotychczas, a ponadto zarzucając, że decyzja sprzeczna jest z rozporządzeniem Wojewody nr [...] z dnia [...] r. o zakazie budowy w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja wynika z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana ocena prawna stanu faktycznego jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w razie spełnienia wymagań określonych w ust.1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że inwestor S. J. spełnił ustawowe wymogi warunkujące wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Złożył on bowiem wszystkie dokumenty wymagane przepisem art. 34 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten nie nakłada obowiązku przedłożenia decyzji o scaleniu działek, ani ekspertyzy geologicznej działki sąsiadującej z terenem objętym wnioskiem. Dlatego zarzuty skargi o brakach w materiale dowodowym należy uznać za nietrafne. Nie trafny jest również zarzut braku zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości na planowane przedsięwzięcie, bowiem przepisy ustawy Prawo budowlane nie uzależniają wydania pozwolenia na budowę od takiej zgody. W rozpoznawanej sprawie wydana została decyzja Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] r. ustalająca możliwość rozbudowy z przebudową i zmianą sposobu użytkowania dwóch budynków: mieszkalno-usługowego i jednorodzinnego, na funkcję mieszkalno-usługową oraz nadbudowę kondygnacji nad obiektem, na nieruchomości nr [...] położonej przy ul. [...], w [...]. Decyzja ta jest ostateczna, a tym samym wiążąca dla organu orzekającego o pozwoleniu na budowę – art. 55 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Ponadto należy wyjaśnić, że skoro plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] stracił ważność i nie uchwalono nowego, to planowana inwestycja nie może pozostawać w sprzeczności z ustaleniami nieobowiązującego planu. Natomiast wydana w sytuacji braku planu decyzja o warunkach zabudowy oparta została na analizie zabudowy sąsiedniej i jak już wyżej podano jest wiążąca dla organu orzekającego w sprawie pozwolenia na budowę. Sąd podziela również stanowisko organów, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 6 ustawy 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. A zatem decyzja o warunkach zabudowy nie wymagała uzgodnienia z marszałkiem województwa. Planowana inwestycja nie narusza treści przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W szczególności nie narusza § 11, 12 i 13 tego rozporządzenia, bowiem planowana rozbudowa usytuowana będzie w zachowaniem odległości uregulowanych w tych przepisach oraz nie spowoduje zacienienia budynku skarżących. Wprawdzie część ściany rozbudowywanego budynku oddalony jest od granicy działki skarżących tylko o 3 m, ale w ścianie tej nie przewiduje się otworów okiennych. Natomiast to, że rozbudowywany budynek znajduje się w odległości około 6 m od okien skarżących wynika z faktu, że to ich budynek z otworami okiennymi znajduje się od granicy działki w odległości mniejszej niż 4 m. Zaskarżona decyzja nie może pozostawać w sprzeczności z rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] r. w sprawie wprowadzenia zakazów na obszarach chronionego krajobrazu położonych na terenie województwa [...], skoro nie dotyczy ono mogole terenu objętego inwestycją. Ponadto można wskazać, że okoliczność, iż po zrealizowaniu rozbudowy powstaną dla skarżących określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości - nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, skoro uciążliwości te same przez się nie mogą prowadzić do wniosku, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa. Należy przy tym mieć na uwadze, że z reguły każda nowa inwestycja prowadzona w niewielkiej odległości powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Z powodu stwierdzenia legalności zaskarżonej decyzji skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).