II SA/Sz 142/18

Dnia 20 sierpnia 2018 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. T. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 142/18 odrzucającego skargę M. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 8 maja 1997 r. sygn. akt SA/Sz 516/96 p o s t a n a w i a przyznać na rzecz radcy prawnego M. T. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwotę [...](słownie: [...]) złotych, która obejmuje kwotę [...]zł powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 20 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 8 maja 1997 r. sygn. akt SA/Sz 516/96. Jednocześnie postanowieniem z dnia 20 lutego 2018 r. Sąd odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi o wznowienie postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OZ 356/18 uchylił postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy z uwagi na to, że od postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania przysługuje skarga kasacyjna, nie zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OZ 372/18 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie M. G. na postanowienie z dnia 20 lutego 2018 r. odrzucające skargę o wznowienie postępowania sądowego jako niedopuszczalne. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w sprawie i ustanowił radcę prawnego. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. wyznaczył pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego M. T. w dniu 6 lipca 2018 r. W dniu 24 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w wysokości 150 % stawki minimalnej. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wyjaśnił, że sprawa wymagała dużego nakładu pracy i czasu, analizy szeregu dokumentów znajdujących się w dwóch tomach akt, a także analizy przepisów i orzecznictwa sądowego w celu ustalenia, czy w sprawie zachodzą podstawy do wniesienia skargi kasacyjnej. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa – mające zastosowanie w sprawie z mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia, opłata w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi 75 % opłaty określonej (w niniejszej sprawie) w oparciu o § 21 ust. 1 pkt 1 lit c na kwotę 240 zł, czyli wynosi 180 zł, jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego został wyznaczony po odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego. Mając na względzie powyższe, należało przyznać pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej - za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - w kwocie 180 złotych powiększone o stawkę należnego podatku VAT, na podstawie oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia oraz art. 250 i 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Odnośnie wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % opłaty minimalnej należało stwierdzić, że nie uzasadniał tego charakter sprawy, stopień jej zawiłości, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, podjęte czynności wartość przedmiotu sprawy, wkład radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie.