II SA/Sz 142/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z Jego skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 8 maja 1997 r. sygn. akt SA/Sz 516/96 p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy Wyrokiem z dnia 8 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 516/96, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w S. oddalił skargę M. G. na decyzję Wojewody S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki rozbudowanej części budynku rodzinnego w zabudowie szeregowej. Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. M. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyżej wymienionym, prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 8 maja 1997 r. W skardze sformułowano również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata. Jednakże, stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym, stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 278 ww. ustawy po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Termin przewidziany w wyżej wymienionym przepisie jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Biegnie niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 i art. 277 ww. ustawy. W niniejszej sprawie pięcioletni okres, o jakim mowa w art. 278 powyższej ustawy, od uprawomocnienia się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 8 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 516/96, upłynął w dniu 8 maja 2002 r. Przyjąć zatem należy, że skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego po upływie terminu przewidzianego w powyższym przepisie. Ponadto, skarżący nie wykazał, aby w sprawie wystąpiły okoliczności świadczące o pozbawieniu skarżącego możliwości działania lub wskazujące, że był on nienależycie reprezentowany. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.