II SA/Sz 142/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Koszalinie z dnia 13 stycznia 2025 r. nr 1/2025 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Pismem z dnia 26 września 2024 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Komendanta Policji o wydanie notatki urzędowej lub informacji z notatników policjantów interweniujących w dniu 1 września 2024 r. ok. godz. 9.30 przy ulicy [...] w K.. W piśmie tym pełnomocnik wskazał, że w trakcie interwencji policjanci nie podali danych osobowych sprawcy, stąd konieczność ich uzyskania w drodze tego wniosku. Uzyskanie danych osobowych sprawcy jest konieczna celem wszczęcia postępowania prywatnoskargowego z art. 216 § 1 K.k. Na podstawie art. 217 K.p.a. Komisariat Policji I w K. pismem z dnia 17 października 2024 r. udzielił odpowiedzi, w której zaświadczył, że w dniach 9 czerwca 2024 r. oraz 1 września 2024 r. miały miejsce interwencje policji w K. przy ul. [...] dotyczące nieporozumień pomiędzy właścicielem ww. posesji a osobami korzystającymi z pobliskiego boiska sportowego. Poinformował jednocześnie, że dysponuje danymi osób uczestniczących w interwencjach i udostępni je na żądanie Sądu lub innego uprawnionego organu na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 14 ust. 2 Ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. Na powyższe zaświadczenie pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 23 października 2024 r. wniósł skargę do Komendanta Policji, w której podtrzymał wniosek o wydanie notatek urzędowych a w szczególności wniósł o wydanie informacji o danych osobowych sprawców. Postanowieniem nr 1/2024 z dnia 26 listopada 2024 roku Komendant Komisariatu Policji I w K. na podstawie art. 219 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wydania pełnomocnikowi działającego w imieniu i na rzecz J. S. (dalej: skarżący) zaświadczenia o treści żądanej zgodnej z wnioskiem z dnia 26 września 2024 r., w zakresie udostępnienia notatki urzędowej z dnia 9 czerwca 2024 r. oraz kopii zapisów zawartych w notatniku służbowym z dnia 1 września 2024 r., dotyczących interwencji przeprowadzonych pod adresem w K. ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że po zapoznaniu się z treścią notatki urzędowej, a także zapiskami w notatniku służbowym ustalił, że wskazane dokumenty oprócz danych osoby inicjującej interwencję, zawierają dane kilku innych osób w tym małoletnich. Dane zawarte w dokumentach nie posiadają związku podmiotowego, a wnioskujący nie wskazał konkretnych danych umożliwiających identyfikację imienną osoby wobec, której planuje złożyć prywatny akt oskarżenia i tym samym w ocenie organu nie wykazał dostatecznie interesu prawnego, o którym mowa w treści art. 217 § 2 K.p.a. Jednocześnie organ poinformował, że istnieje możliwość skorzystania z uprawnień, które wynikają z treści art. 488 Kodeksu postępowania karnego. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pełnomocnik Skarżącego. W zażaleniu zarzucił naruszenie art. 217 § 1 i 2 pkt 2 K.p.a - w sytuacji gdy wnioskodawca wykazał interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów - tj. udziału w zdarzeniu określonych osób i przebiegu tego zdarzenia, a także aby na podstawie uzyskanych danych móc skierować prywatny akt oskarżenia z art. 216 § 1 K.k. Bez uzyskania żądanych danych wnioskodawca nie może uzyskać ochrony prawnej, gdyż fachowy pełnomocnik nie ma możliwości przygotowania w sposób pełny i prawidłowy prywatnego aktu oskarżenia. Jako dodatkową podstawę wskazał ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 nr 112 poz. 1198), tj. art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b w zw. z art. 6 ust. 2 i wniósł o: I. wydanie poświadczonego za zgodność z oryginałem dokumentu urzędowego w postaci notatki służbowej z czynności dokonanych w dniu 9 czerwca 2024r. oraz z dnia 1 września 2024r. Pismem z dnia 30 grudnia 2024 r. Komendant Policji poinformował pełnomocnika Skarżącego, że sprawa dotycząca żądania udostępnienia potwierdzonej kopii wskazanych dokumentów, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, podlega opłacie skarbowej i zostanie załatwiona po uiszczeniu odpowiedniej opłaty. Postanowieniem Nr 1/2025 z dnia 13 stycznia 2025 r. Komendant Miejski Policji w K. po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie nr 1/2024 z dnia 26 listopada 2024 roku Komendanta Komisariatu Policji I w K. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024, poz. 572) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 217 § 1 pkt 2 K.p.a osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia musi wykazać istnienie interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego albo wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. W postępowaniu administracyjnym interes prawny powinien być osobisty, własny, indywidualny, konkretny i aktualny, a jego źródłem nie mogą być rożnego typu zdarzenia prawne mieszczące się w sferze stosowania prawa. Ma mieć też charakter materialno-prawny, co powoduje, że żądający wydania zaświadczenia ma obowiązek do wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego wynika, że wydanie zaświadczenia oddziałuje na jego sytuację prawną. Niezbędnym jest zdaniem organu odwoławczego wykazanie przepisu prawa materialnego nakładającego na organ obowiązek wydania konkretnego dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2020 roku w sprawie IISA/Wa 767/19 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. IISA/Gd 385/19. Rozpatrując przedmiotowe zażalenie organ uznał, że wnioskodawca nie wskazał, żadnego przepisu prawa materialnego, który obligowałby organ Policji do wydania mu zaświadczenia żądanej treści, a tym samym nie wykazał interesu prawnego w żądaniu zaświadczenia. Zdaniem organu pozyskanie danych osobowych uczestników omawianych interwencji celem sporządzenia, w nieokreślonym czasie, prywatnoskargowego aktu oskarżenia w imieniu mocodawcy, świadczy o posiadaniu interesu faktycznego i nie jest wystarczające w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Organ II instancji zauważył, że wnioskodawca w celu wykazania interesu prawnego odwołuje się do zdarzeń przyszłych, ewentualnych, a nie aktualnie występujących. Sam zamiar wykorzystania pozyskanych od Policji informacji w celu podjęcia próby ochrony praw mocodawcy w przyszłym postępowaniu przed sądem, odbiega od wymogu, aby interes prawny był skonkretyzowany, a nie ewentualny. Podkreślił dodatkowo, że niepodważalną cechą omawianego interesu prawnego jest jego realność. Nie może być on zatem jedynie przewidywalny w przyszłości, ale musi istnieć w chwili żądania wydania zaświadczenia. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści sformułowana w objętym zażaleniem postanowieniu Komendanta Komisariatu Policji I w K. nie zamyka Skarżącemu możliwości ochrony jego praw, naruszonych w jego przekonaniu, w dniach omawianych interwencji. W myśl art. 488 K.p.k, Policja na żądanie pokrzywdzonego ma obowiązek przyjąć ustną lub pisemną skargę w sprawach z oskarżenia prywatnego i w razie potrzeby zabezpieczyć dowody, po czym przesłać skargę do właściwego sądu. Na polecenia sądu dokonuje też określonych czynności, a ich wynik przekazuje sądowi. Na tej podstawie ciężar ustalenia danych osobowych uczestników omawianych interwencji spoczywał będzie na Policji i sądzie. Na powyższe postanowienie pismem z dnia 31 stycznia 2025 r. profesjonalny pełnomocnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. a) naruszenie art. 219 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) (zwanej dalej: "K.p.a"), polegającego na wydaniu postanowienia o odmowie wydanie zaświadczenia o treści żądanej we wniosku strony skarżącej, poprzez błędną (zawężającą) wykładnię wskazanej normy, a tym samym przyjęcie przez Organ, iż: 1) strona skarżąca nie wykazała istnienia interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego, w przypadku gdy strona skarżąca w sposób nie budzący wątpliwości wykazała, udział w zdarzeniu określonych osób i przebieg tego zdarzenia, nadto iż bez uzyskania wnioskowanych danych Skarżący nie może uzyskać ochrony prawnej, poprzez złożenie prywatnego aktu oskarżenia z art. 216 § 1 K.k., gdyż fachowy pełnomocnik nie ma możliwości przygotowania, w sposób pełny i prawidłowy, prywatnego aktu oskarżenia, 2) strona skarżąca nie wykazała, iż wydanie zaświadczenia oddziałuje na jego sytuację prawną, w przypadku gdy Skarżący wykazał, w sposób nie budzący wątpliwości, iż brak wydania przez Organ wnioskowanego zaświadczenia uniemożliwia Skarżącemu skuteczną ochronę swoich praw poprzez złożenie prywatnego aktu oskarżenia, 3) strona skarżąca posiada jedynie interes faktyczny w wydaniu wnioskowanego zaświadczenia, w przypadku gdy w całym toku postępowania przed Organem strona skarżąca podnosiła, iż wnioskowane zaświadczenie jest niezbędne do sporządzenia prywatnego aktu oskarżenia, a więc interes prawny strony został skonkretyzowany i był rzeczywisty. Przyjęcie przez Organ, iż sama okoliczność, iż stosowny akt oskarżenia zostanie złożony w "przyszłości", tj. po wydaniu zaświadczenia i uzyskaniu stosownych danych osobowych do jego sporządzenia, dyskwalifikuje wykazanie przez stronę skarżącą interesu prawnego, należy uznać za stanowisko całkowicie abstrahujące od realiów niniejszej sprawy. Nie jest bowiem możliwe sporządzenie stosownego, poprawnego pod względem formalnym prywatnego aktu oskarżenia, w innym czasie, niż po uzyskaniu danych osobowych sprawcy przestępstwa znieważenia zawartych w stosownym zaświadczeniu, 4) wskazanie przez Skarżącego, iż pozyskanie danych osobowych sprawców omawianych interwencji jest konieczne do złożenia prywatnego aktu oskarżenia jest niewystarczające w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., w przypadku gdy strona skarżąca w sposób nie budzący wątpliwości wykazała, iż ubiega się o wnioskowane zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów, tj. udziału w zdarzeniu określonych osób i przebiegu tego zdarzenia, a także aby na podstawie uzyskanych danych osobowych sprawcy znieważania mógł skierować poprawny pod względem formalny prywatny akt oskarżenia z art. 216 § 1 K.k., b) naruszenia art. 217 § 3 K.p.a. poprzez brak wydania wnioskowanego zaświadczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku strony skarżącej, a jedynie poprzestanie na wydaniu pisemnej odpowiedzi potwierdzającej fakt podjęcia we wskazanym przez Skarżącego okresie interwencji pod adresem K., ul. [...], dotyczących nieporozumień pomiędzy właścicielami ww. posesji, a osobami korzystającymi z pobliskiego boiska, w przypadku gdy Organ pozostawał zobowiązany do wydania zaświadczenia obejmującego wnioskowane dane, bądź do wydania postanowienia o odmowie wydania wnioskowanego zaświadczenia, w terminie określonym w przywołanej normie prawnej, c) naruszenia art. 61 Konstytucji RP poprzez odstąpienie przez Organ od wydania Skarżącemu wnioskowanych danych osobowych sprawców znieważenia zawartych w i stosownym zaświadczeniu, a tym samym naruszenie prawa Skarżącego do uzyskiwania informacji i dostępu do dokumentów odnośnie zdarzeń z dnia 9 czerwca 2024 r. i 1 września 2024 r., d) naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez pozbawienie skarżącego prawa do Sądu w zakresie skierowania prywatnego aktu oskarżenia w związku z nieprzekazaniem Skarżącemu danych osobowych uczestnika zdarzenia, w trakcie którego doszło do naruszenia praw Skarżącego, e) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na bezzasadnym zastosowaniu przywołanej normy prawnej, a w konsekwencji utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Komendanta Komisariatu I w K. w dnia 26 listopada 2024r., w przedmiocie odmowy wydana zaświadczenia o treści żądanej przez stronę Skarżącą zgodnie z wnioskami z dnia 26 października 2024r., w przypadku gdy prawidłowym w niniejszej sprawie pozostawało uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia w przedmiocie udzielenia Skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W związku z powyższym, wobec przedstawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania: 1. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., pełnomocnik wniósł o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Komendanta Komisariatu Policji I w K. z dnia 26 listopada 2024 r. 2. Na podstawie art. 145a § 1 wniósł o uwzględnienie skargi i zobowiązanie Organu do wydania postanowienia w przedmiocie wydania notatki urzędowej lub informacji z notatników policjantów interweniujących w dniu 1 września 2024r. i 9 czerwca 2024 r. w K. przy ul. [...], 3. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie w przypadku uznania przez Sąd, iż w niniejszej sprawie Organ dopuścił się bezczynności, wniósł o: 1. zobowiązanie Komendanta Policji do rozpatrzenia wniosków z dnia 26 września 2024r. i wydanie wnioskowanych zaświadczeń w terminie 7 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdzenie, że bezczynność organu — Komendanta Policji nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądzenie od Organu - Komendanta Policji na rzecz Skarżącego sumę pieniężną w wysokości 4 000 zł, zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., uwzględniając, iż przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2024 r., zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2024 r., wyniosło 8.038,41 zł, 4. zasądzenie od organu - Komendanta Policji na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wydając przedmiotowa decyzję organ naruszył art. 219 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku strony skarżącej. W ocenie Skarżącego decyzja Organu o podtrzymaniu decyzji odmawiającej wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę skarżącą była spowodowana błędną (zawężającą) wykładnią wskazanej normy prawnej. Wobec dokonania przez Organ zawężającej wykładni przywołanej normy prawnej Organ w treści skarżonego postanowienia przyjął, iż strona nie wykazała istnienia interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zdaniem pełnomocnika strona, w sposób nie budzący wątpliwości, wykazała udział w zdarzeniu określonych osób i przebieg tego zdarzenia, oraz to że bez uzyskania wnioskowanych danych nie może uzyskać ochrony prawnej poprzez złożenie prywatnego aktu oskarżenia z art. 216 § 1 K.k., zatem wydanie zaświadczenia oddziałuje na jego sytuacje prawną. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w K. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia sporządzonego w oparciu o notatki służbowe lub informację z notatników policjantów interweniujących w dniach 9 czerwca 2024 r. oraz 1 września 2024 r., z którego miały wynikać dane osobowe sprawcy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 pkt 1 i 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: - urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Zgodnie z art. 218 K.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). Co do zasady w postępowaniu tym mają wprawdzie zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego, niemniej jednak z uwagi na jego cel, ale przede wszystkim kształtujące je uregulowania, przyjmuje się powszechnie, że postępowanie to jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Nie znajdują w nim zatem zastosowania reguły obowiązujące w postępowaniu w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący w odpowiedzi na wnioski z dnia 26 września 2024 r. otrzymał zaświadczenie o miejscu i datach interwencji policji oraz o ich przyczynie. Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę, że dane osób uczestniczących w interwencji udostępni na żądanie Sądu lub innych uprawnionych organów. W realiach niniejszej sprawy, przytoczone przepisy regulujące procedurę wydawania zaświadczeń wskazują, że zaświadczenie służy urzędowemu potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ administracji publicznej ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, jeżeli określona osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Tak więc osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia powinna wykazać swój interes prawny lub powołać przepis prawny, dający podstawę tych starań. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji tego pojęcia. Tym niemniej tak w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych, słusznie przyjmuje się, że istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot może wywodzić swoje uprawnienia i obowiązki. Oznacza to, że o istnieniu interesu prawnego nie decyduje jedynie wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu. Nie chodzi tu bowiem wyłącznie o interes faktyczny niepoparty żadnymi przepisami mogącymi stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia przez organ administracji stosownych czynności w konkretnej sprawie. Interes prawny musi być indywidualny i konkretny. Jego cechą jest także realność (aktualność). Nie może być on zatem udowodniony zamiarem i okolicznościami, które mogą dopiero wystąpić w przyszłości (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1038/07, z wyrok NSA 11 grudnia 2020 r. sygn.. akt I OSK 2411/18). Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżący a w zasadzie działający w jego imieniu pełnomocnik dopiero rozważał wszczęcie postępowania prywatnoskargowego. W ocenie Sądu zamiar zainicjowania przed sądem powszechnym sporu, nawet w niedalekiej przyszłości, nie może stanowić o wystąpieniu interesu prawnego w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., skoro postępowanie to nie zostało jeszcze wszczęte. Oznacza to ewidentnie, że na moment rozstrzygania sprawy przez organy Policji skarżący nie legitymował się interesem prawnym, a jedynie interesem faktycznym, co skutkowało tym, iż organy nie były władne wydać wnioskowanego zaświadczenia w żądanym zakresie. Organ poinformował pełnomocnika w jaki sposób może zainicjować postępowanie skargowe w trybie art. 488 K.p.k. lub ramach wyodrębnionego postępowania o udostępnienie informacji publicznej uzyskać potwierdzone kopie wskazanych dokumentów (k. 21 akt administracyjnych). Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem postępowania są zaskarżone postanowienia organu I i II instancji, zatem zgłoszenie w skardze żądania ewentualnego, co do bezczynności organu nie może być odrębnym przedmiotem niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.