II SA/Sz 1421/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie : W dniu 20 listopada 2017 r. G. K. i K. K. złożyli skargę na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] zezwalającą Spółce A. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb ewidencyjny T., gmina W. stanowiącej własność K. K.. Pismem z dnia 11 stycznia 2018 r. Skarżący zwrócili się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] udzielającej przedmiotowego zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w Ich mieniu. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że inwestor działając w zamiarze realizacji przebudowy linii energetycznej uprzedził pisemnie, że wejdzie na Ich grunt i przystąpi do realizacji przebudowy tejże linii. Tymczasem prace budowlane zaskutkują zniszczeniem dokonanych zasiewów ozimych i trwale zdegradują i zniszczą strukturę gruntu rolnego. Tym samym zasadne jest złożenie wniosku w celu zapobieżeniu nieodwracalnym zniszczeniom i szkodom ekonomicznym. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. Sąd odrzucił skargę G. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że z uwagi na odrzuceniu przez Sąd skargi G. K. rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wyłącznie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony przez K. K.. Nadto wyjaśnienia wymaga, że wniosek skarżącego, pomimo wyraźnego wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia Wojewody Z.. Powyższe jest konsekwencją okoliczności, że decyzja organu odwoławczego utrzymuje w mocy decyzję Starosty [...] i jako akt ostateczny podlega wykonaniu. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana została w oparciu m.in. o przepis art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), co wyłącza ją z zakresu działania art. 9 tej ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Oznacza to, że wniesiona skarga do sądu administracyjnego na decyzje wydane na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami powoduje wstrzymanie ich wykonanie z urzędu. Komentowany przepis nie dotyczy jednak decyzji w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, wydawanego przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej podmiotowi, który będzie realizował cel publiczny (art. 124 ust. 1a u.g.n.). Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może w niniejszej sprawie mieć miejsce wyłącznie w oparciu o zasady ogólne zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie w którym to dodatkowo podkreśla się, że wyłączenie przewidziane w art. 9 u.g.n. są w pełni zrozumiałe, gdyż decyzje w tych sprawach są wydawane pod presją okoliczności, po to by uniknąć zbędnej zwłoki, a nadto są wyrazem uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 cyt. ustawy, niż celu, jakim służy generalnie regulacja art. 9, czy ochrony własności (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt I OZ 1516/17, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 1292/17). W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie zatem wniosku powinno odnosić się do konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania, popartych stosownymi dowodami. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż uzasadnienie wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że w tym konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że z zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty wynika, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości działki nr [...] obręb ewidencyjny T. , gmina W. nalężącej do Skarżącego celem założenia i przeprowadzenia przewodów służących do dystrybucji energii elektrycznej (napowietrznej linii 110 kV relacji R.-G.) dotyczy tylko części tej nieruchomości o powierzchni [...] m2 w wyznaczonym pasie technologicznym o szerokości 15 m (2x7,5 m), gdy cała działka ma powierzchnię [...] ha. W tej sytuacji argumentację wniosku wskazującą na zniszczenie upraw i struktury gruntu rolnego jako konsekwencję wykonania decyzji, nie sposób uznać za wystarczającą. Skarżący bowiem nie wykazał, aby zajęcie nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia przez działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej spowodowało zniszczenia skutkujące znaczną szkodą majątkową. W szczególności nie podał żadnych konkretnych okoliczności, ani danych, które pozwoliłyby na ocenę rozmiarów ewentualnie wyrządzonej szkody, zaś samo powołanie się na szkodę ekonomiczną w kontekście art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że zaistniały przesłanki warunkujące udzielenie ochrony tymczasowej. Również twierdzenie Skarżącego o nieodwracalności zniszczeń nie mogło odnieść zamierzonego wnioskiem skutku, skoro na inwestorze ciąży ustawowy obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 ust. 4 zd. 1 u.g.n.), a z kolei w sytuacji w której przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, skarżącym przysługiwać będzie stosowne odszkodowanie (art. 124 ust. 4 zd. 2 u.g.n.). Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem przesłanek wynikających z treści przepisu art. 61 § 3 ustawy. Również Sąd z urzędu nie dostrzegł żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.