II SA/Sz 1422/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. F. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu rejestracyjnego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r., wniesionym za pośrednictwem organu w dniu [...] r., P. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie odmowy wydania zatrzymanego przez Policję dowodu rejestracyjnego wydanego dla pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]- zgodnie z jego wnioskiem z dnia 11 stycznia 2013 r. Odpowiedź organu z dnia 26 września 2013 r., w treści której odmówił on skarżącemu zwrotu dowodu rejestracyjnego, została doręczona P. F. w dniu 30 września 2013 r. W dniu 18 października 2013 r. P. F. wystosował do Prezydenta Miasta wezwanie z dnia 17 października 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 24 października 2013 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 28 października 2013 r.) organ udzielił skarżącemu negatywnej odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga P. F. jest niedopuszczalna. Wskazać należy, że pismo Prezydenta Miasta z dnia 26 września 2013 r., w którym organ odmówił skarżącemu wydania zatrzymanego prawa jazdy, stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 52 § 1 i § 2 i § 3 oraz art. 53 § 2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wywiązanie się przez skarżącego z obowiązku wyczerpania przysługujących mu środków zaskarżenia. W odniesieniu do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Skargę wnosi się zaś w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że P. F. choć przed wniesieniem niniejszej skargi do Sądu wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną czynnością, to w sposób oczywisty uczynił to z naruszeniem terminu 14 dni, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczona została skarżącemu w dniu 30 września 2013 r. Tym samym 14 – dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął skarżącemu w dniu 14 października 2013 r. P. F. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniósł do organu w dniu 18 października 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje wówczas, gdy niewyczerpane zostały środki zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego. Dopiero po prawidłowym wyczerpaniu trybu, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. i dochowaniu terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a. - możliwe jest skuteczne wniesienie skargi do Sądu. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 orzekł, jak na wstępie.