II SA/Sz 1425/16

Dnia 2 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji K. M., reprezentowany przez adwokata, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że brak ochrony tymczasowej rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ wymierzona kara pieniężna jest wysoka, a wobec skarżącego toczy się obecnie kilkadziesiąt postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Ponadto, skarżący wniósł około 100 skarg do sądów administracyjnych na decyzje dotyczące kar i toczą się wobec niego postępowania egzekucyjne na kwotę [...] zł łącznie. tej sytuacji brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji powiększy sumę zadłużenia i poważnie zagrozi wypłacalności skarżącego, może wręcz doprowadzić do jego upadłości. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki spełnienia tego świadczenia są odwracalne, jednak w połączeniu z ilością spraw w których wnioskodawca jest stroną może wpłynąć na utratę przez niego płynności finansowej, co rażąco godzi w interes skarżącego, a późniejsze uwzględnienie skargi bez zastosowania ochrony tymczasowej spowoduje, że powrót do stanu poprzedniego będzie utrudniony lub niemożliwy. Wykonanie zaskarżonej decyzji może bowiem doprowadzić do zakończenia prowadzonej działalności i utraty jedynego źródła utrzymania dla skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zasadą jest, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, zaś wstrzymanie jej wykonania możliwe jest na wniosek skarżącego, umotywowany okolicznościami świadczącymi o zachodzeniu jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje udzielenie stronie skarżącej, na czas postępowania sądowego, ochrony tymczasowej w razie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie jednej ze wskazanych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd musi bazować na aktualnym materiale dowodowym. W przypadku - będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie - decyzji o nałożeniu kary pieniężnej konieczne jest odniesienie kwoty tejże kary do stanu materialnego skarżącego. Niezbędne są więc w tym celu aktualne i pełne dane o stanie majątkowym wnioskodawcy. Tymczasem wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że kwota nałożonej kary jest wysoka i może zagrozić jego płynności finansowej, zwłaszcza że toczą się z jego udziałem liczne postępowania administracyjne, sądowe i egzekucyjne. Nie przedłożył jednak żadnych dokumentów na potwierdzenie powyższych okoliczności jak również nie przedłożył dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację majątkową. Informacje przedstawione we wniosku świadczą o kłopotach finansowych wnioskodawcy, ale nie są wystarczające do oceny jego stanu materialnego czy kondycji finansowej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych pozwalających na taką ocenę. Nie uprawdopodobnił więc tezy, że zapłata kary w wysokości [...] zł grozi utratą płynności finansowej czy koniecznością zaprzestania wykonywanej działalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest orzeczeniem o prawach konkretnego podmiotu, dotyczy też konkretnej należności, dlatego też informacje, na podstawie których sąd decyduje w tym zakresie, muszą dotyczyć konkretnego podmiotu. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2014, sygn. akt II FZ 1419/14, LEX nr 1530225). W uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie podano danych dotyczących kondycji majątkowej wnioskodawcy, a informacje dotyczące toczących się postępowań nie były wystarczające do uwzględnienia wniosku. Z wniosku, wbrew twierdzeniom strony, nie wynika realna możliwość wystąpienia jednego z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., w razie wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi. Sąd nie dysponował szczegółowymi danymi, które mogłyby rzutować na ocenę w tym zakresie. Należy podkreślić, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia określonej należności pieniężnej pociąga za sobą pewne konsekwencje w zakresie finansów zobowiązanego. Okoliczność ta sama z siebie nie uzasadnia więc zastosowania wyjątkowej instytucji prawnej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanego w skardze aktu administracyjnego. Z powyższych względów, orzeczono o odmowie wstrzymania wykonania wymienionej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.