II SA/Sz 1426/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie : D. R, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego o wymierzeniu ww. kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadnił okolicznościami podanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktyką organu w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz wątpliwościami co do waloru dowodowego opinii biegłego i brakiem jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badające. Wskazał na podobieństwo niniejszej sprawy do prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który w latach 2012-2013 w jedenastu sprawach uwzględnił jej skargi. Skarżący stwierdził nadto, że ziściły się wszelkie przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości, dodatkowo nadmieniając, że w tożsamych przedmiotowo sprawach sądy administracyjne w Poznaniu, Gorzowie Wlkp., Białymstoku, Lublinie i Krakowie wstrzymują wykonanie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają sąd do zasadności wniosku. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie żądania, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania decyzji. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wykonanie decyzji będącej przedmiotem wniosku mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności żądania jak i nie przedłożono dokumentów z których wynikałoby, w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na stabilność finansową prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwróceniach skutkach. Natomiast powołanie się we wniosku na rozstrzygnięcia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu, Gorzowie Wielkopolskim, Białymstoku i Lublinie orzekające o wstrzymaniu wykonania decyzji w przedmiotowo tożsamych sprawach nie sposób uznać za właściwe uzasadnienie zgłoszonego żądania udzielenia ochrony tymczasowej, skoro sprawy te dotyczyły innych podmiotów. Okoliczności warunkujące wstrzymanie powinny odnosić się do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy, gdyż z uwagi na przedmiot postępowania nie obowiązuje ogólna zasada wstrzymywania takich decyzji. Oznacza to, że okoliczności będące podstawą orzeczeń sądowych wydanych w innych sprawach pozostają bez znaczenia dla oceny przedmiotowego wniosku. Również subiektywne przekonanie skarżącego o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a jest niewystarczające, skoro należy podać konkretne okoliczności za tym przemawiające. Poza tym przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, albowiem przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Stwierdzić zatem należy, że skarżący oparł swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenie, pozbawione szerszego uzasadnienia, co uniemożliwia przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.