II SA/Sz 1443/17

Dnia 23 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w S. w dniu 19 lutego 2018 r. wyznaczyła radcę prawnego B. K.-F. pełnomocnikiem skarżącej. W dniu 21 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Do pisma dołączył pisemną zgodę skarżącej na cofnięcie skargi z dnia 14 marca 2018 r. oraz odpis pisma pełnomocnika skierowanego do skarżącej, zawierające stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec cofnięcia skargi przez skarżącą i braku podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy.