II SA/Sz 1447/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. i J. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania A. i J. P., utrzymał w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującą A. i J. P., właścicielom lokalu mieszkalnego demontaż drzwi wejściowych do ich lokalu mieszkalnego, zamontowanych na klatce schodowej, których użytkowanie powoduje zagrożenie życia lub zdrowia ludzi – w terminie do [...] dni, od dnia uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że skarżący osadzili na wysokości drugiego stopnia schodów prowadzących do użytkowanego przez nich lokalu drzwi wejściowe o szerokości (w odległości od drzwi wejściowych do mieszkania sąsiadów – A. i A. B.), otwierane na zewnątrz, kolizyjnie z drzwiami sąsiadów, ograniczając tym samym jedyną drogę ewakuacyjną z budynku i z lokalu mieszkalnego A. i A. B. A. i J. P. pismem z dnia 16 listopada 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazali, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków, polegających na braku drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa oraz egzystencji skarżących i ich rodziny, szczególnie w okresie zimowym. Wojewódzki Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por.: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 1 P.p.s.a. nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatysznego skutku suspensywności i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądqmi administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i następne). W ocenie Sądu skarżący nie wykazali, że zachodzą określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – nie przedstawiono żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności umożliwiających ocenę wykonania decyzji z punktu widzenia powyższego przepisu. Należy przy tym zauważyć, że ocena, czy demontaż drzwi uzasadniony jest z punktu widzenia przepisów techniczno-budowlanych, nie może nastąpić na etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, a dopiero w momencie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia co do przedmiotu objętego skargą. Dokonanie takiej oceny na obecnym etapie postępowania byłoby bowiem przedwczesne. Jedynymi przesłankami, jakie Sąd na tym etapie postępowania ocenia, to istnienie ewentualnego niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Reasumując, ogólnikowe twierdzenia skarżących, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie są wystarczające do uznania, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, ujęte w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie.