II SA/Sz 145/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. F. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wznowienie studiów postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] Rektor U.T. utrzymał w mocy decyzję w sprawie nie wyrażenia zgody na wznowienie przez M. F. studiów w roku akademickim [...] na roku, semestrze studiów niestacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku. Decyzja wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia została wysłana na adres strony wskazany w odwołaniu i odebrana przez matkę skarżącego. Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. M. F. (z datą wpływu do organu dnia.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Rektora U. T. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA z dnia 17 lutego 2014 r. skarżący został wezwany do złożenia oświadczenia, czy jego skarga została złożona osobiście w siedzibie organu z datą 15 stycznia 2014 r., czy też za pośrednictwem urzędu pocztowego – wówczas należy przesłać dowód nadania skargi. W odpowiedzi na zobowiązanie skarżący złożył oświadczenie, że skargę złożył w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji, zaś skarga "trafiła" 15 stycznia 2014 r. do kancelarii Głównej ZUT. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem skarga została wniesiona po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wniesienie skargi w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwaną dalej "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym datą wniesienia skargi do sądu jest data złożenia jej bezpośrednio w organie, bądź nadania w urzędzie pocztowym do właściwego organu. Jak wynika z akt sprawy decyzja Rektora ZUT z dnia [...] została doręczona skarżącemu w dniu [..] pod wskazany adres. Odbiór decyzji pokwitowała matka skarżącego. Zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Skoro doręczenie decyzji zostało prawidłowo dokonane to data 12 grudnia 2013 r. jest dniem doręczenia decyzji skarżącemu w rozumieniu przepisów prawa. Kwestia faktycznego (fizycznego) otrzymania decyzji przez skarżącego od osoby, która odebrała korespondencje w jego imieniu, na tym etapie postępowania sądowego pozostaje poza analizą Sądu. Tak więc zgodnie z procedurą sądowoadministracyjną, skargę na przedmiotową decyzję należało wnieść (nadać, złożyć) do Sądu za pośrednictwem organu, który ją wydał w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, czyli w tym przypadku kiedy ostatni dzień do wniesienia skargi przypadał na sobotę (dzień wolny od pracy) to skargę należało złożyć najpóźniej w dniu 13 stycznia 2014 r. (poniedziałek). Natomiast z dokumentów sprawy wynika, że skarżący wniósł skargę do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 15 stycznia 2014 r. Na oryginale skargi znajduje się prezentata Kancelarii Głównej ZUT z datą wpływu pisma do organu - 15 stycznia 2014 r. Poza tym skarżący, pomimo zobowiązania Sądu, nie przedstawił dowodu nadania pocztą przedmiotowej skargi, ani też nie oświadczył jednoznacznie, czy składał skargę osobiście w siedzibie organu, czy też przesłał pismo za pośrednictwem urzędu pocztowego z zachowaniem właściwego terminu. Nadto należy podkreślić, że z pisma zawierającego skargę M. F. wynika, ze zostało ono sporządzone w dniu 15 stycznia 2014 r. W świetle zaistniałych okoliczności Sąd stwierdził, że skarga M. F. została wniesiona do WSA z uchybieniem ustawowego terminu, a skoro termin ten nie został przywrócony skarżącemu (na jego wniosek) to skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.