II SA/Sz 1451/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie : Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, po rozpatrzeniu odwołania Z. G. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] orzekającej o przywróceniu do stanu poprzedniego przez Z. G. pasa drogowego (działka nr [...]) poprzez usunięcie tymczasowego obiektu budowlanego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją Z. G. w dniu [...] r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 21 lutego 2017 r. skarżąca działająca przez pełnomocnika uzupełniła ww. wniosek i wskazała, że w nawiązaniu do wezwania Sądu dotyczącego przedstawienia argumentów za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, informuje, iż wykonanie przedmiotowej decyzji przed rozpoznaniem skargi może wywołać skutki materialne i finansowe trudne do przewidzenia. Obecnie nie jest w stanie samodzielnie się poruszać z uwagi na wiek (emerytura) oraz przebyte schorzenia (po 2 wylewach). W obecnej sytuacji wykonanie decyzji w okresie zimowym, deszczowym oraz na podmokłym terenie, na który mogłaby usunąć obiekt jest fizycznie niemożliwe, a koszty usunięcia obiektu z pasa drogowego bardzo wysokie. Obiekt ten wymaga odpowiedniego zabezpieczenia przed zniszczeniem przy transporcie, który jest przystosowany do takich celów (specjalny z dźwigiem) oraz musi zostać odłączony od urządzeń energetycznych. Obiekt ten bardzo długo stoi w miejscu (od r.) i trudno było przewidzieć, że dojdzie do sytuacji przymusowego wykonania decyzji po poprzednim właścicielu. Ponadto stało się to w momencie, gdy uległa chorobie i potrzebuje wsparcia i pomocy rodziny. Koszty związane z usunięciem są bardzo wysokie i wymagają wielu przygotowań, nie mniej obiekt ten może również ulec znacznej dewastacji, gdyby został on przemieszczony przez przypadkowy transport i przeniesiony na inne miejsce, które spowoduje obciążenie dodatkowymi kosztami. Obecnie usytuowanie obiektu nie koliduje z interesem stron oraz bezpieczeństwem, a po zakończeniu sporu chce dobrowolnie wykonać decyzję bez środków przymusu i zachować majątek w stanie nadającym się w przyszłości do wykorzystania lub sprzedaży. Z uwagi na sytuację materialną, niepełnosprawność, przymusowe wykonanie decyzji w okolicznościach wyżej wskazanych może wyrządzić jej niepowetowane straty trudne do oszacowania oraz wyrządzić jej znaczną szkodę i uszczerbek w majątku (straty finansowe i materialne). Mając na uwadze wskazane w przepisie art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanki wstrzymania, prosi o pozytywne rozpatrzenie wniosku i wstrzymanie do czasu zakończenia sądowego sporu, jak również deklaruje chęć dobrowolnego jej wykonania po zakończeniu spotu oraz przy sprzyjającej aurze i zgromadzeniu środków finansowych. Skarżąca dołączyła do pisma odpis dotyczący stanu zdrowia – orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zdaniem Sądu, skarżąca wskazała na okoliczności, które należy łączyć z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu ww. przepisu. Obiekt - kiosk, w związku z którym wydano nakaz przywrócenia do stanu poprzedniego, jest obiektem o znacznych gabarytach, co do którego koszty przeniesienia w inne miejsce mogą być znaczne gdyż wymaga odpowiedniego zabezpieczenia przed zniszczeniem przy transporcie, który musi być przystosowany do takich celów (specjalny z dźwigiem) oraz musi zostać odłączony od urządzeń energetycznych. Ponadto skarżąca podała, ze stan jej zdrowia aktualnie nie pozwala jej na właściwe zajęcie się tym obowiązkiem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, które można odnieść do niniejszej sprawy, że rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy. W razie uwzględnienia skargi skutki nieuzasadnionej rozbiórki dotkną właściciela obiektu, a ewentualnie udzielona mu ochrona okaże się iluzoryczna (por. orzeczenia NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II OZ 828/10, LEX nr 743922, z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1047/09, LEX nr 587385). Należy mieć na względzie argument skarżącej, że w trakcie przenoszenia obiektu w inne miejsce może ulec on zniszczeniu. Jak wynika z akt nie jest to nowy obiekt, lecz w tym miejscu posadowiony jest od [...] r. Tym samym należy uznać, że w przedmiotowej sprawie zachodzą wskazane wyżej przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.