II SA/Sz 1453/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Bukowiecka – Kleczaj po rozpatrzeniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. orzekającą o zatrzymaniu R.S. prawa jazdy, wobec uznania go - ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. - dłużnikiem alimentacyjnym uchylającym się od zobowiązań alimentacyjnych. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją R.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], w której jednocześnie sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca wyjaśnił, że od wielu miesięcy regularnie i konsekwentnie przekazuje kwoty na rzecz Funduszu Alimentacyjnego, zaś taki stan rzeczy nie zaistniałby gdyby skarżący nie miał uprawnień do prowadzenia pojazdu, co jest i było warunkiem koniecznym jego zatrudnienia. W jego ocenie, zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zaspokojenie interesu wszystkich zainteresowanych podmiotów, czyli skarżącego, uprawnionego do alimentów oraz Funduszu Alimentacyjnego, a nadto uczyni to zadość interesowi społecznemu. R. S. wskazał ponadto, że wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli mu utrzymać zarobkowanie, a tym samym pozwoli na wywiązywanie się m.in. ze zobowiązań alimentacyjnych oraz dalsze regulowanie zaległości na rzecz Funduszu Alimentacyjnego. Zdaniem wnioskodawcy, skutki wykonania zaskarżonej decyzji nie tylko wyrządzą szkodę w majątku skarżącego poprzez utratę dochodu, lecz również spowodują, że utraci on pracę, której przez długi czas poszukiwał. Dodatkowo R.S. zaznaczył, że skoro "zachowuje się w sposób subordynowany" odpada jedyny powód dla którego ta decyzja miałby być wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Podkreślenia wymaga, że ogólnikowe twierdzenie strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem wnioskodawca, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawił żadnych okoliczności faktycznych, mogących świadczyć o istniejącej potencjalnie możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadniając wniosek podał, że wykonanie decyzji "wyrządzi szkodę" w jego majątku, wobec utraty przez niego dochodu, a także pracy. Podkreślenia wymaga, że wnioskodawca nie powołał się nawet na ustawową przesłankę zastosowania ochrony tymczasowej, czyli "znaczną szkodę", lecz wskazał jedynie na "szkodę", która powstanie w jego majątku. Jednocześnie nie wykazał jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych danych, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej i jaki wpływ na nią będzie miało wykonanie decyzji. Podkreślić należy, że interes społeczny oraz zachowanie skarżącego "w sposób subordynowany", na które wnioskodawca powołał się jako powód, dla którego winno zostać uwzględnione jego żądanie nie stanowią ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Odnosząc się zaś do podniesionego "zaspokojenia interesu" uprawnionego do alimentacji oraz Funduszu Alimentacyjnego należy stwierdzić, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do sytuacji wnioskodawcy, a nie innych podmiotów. Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd z urzędu również nie dostrzegł żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.