II SA/Sz 147/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi ww. Spółki na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki "A" od decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków – utrzymał w całości zaskarżoną decyzję. Spółka "A", reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – r.pr. A.W., pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia niniejszej skargi. Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2012 r. sąd zobowiązał pełnomocnika spółki do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji poprzez podanie przesłanek uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Wezwanie sądu zostało doręczone pełnomocnikowi strony – r.pr. A.W. w dniu 1 marca 2012 r. Pomimo upływu wyznaczonego przez sąd terminu, Spółka nie przedstawiła żadnego uzasadnienia złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi do sądu adminystracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynnoścy jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego0aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 377 i następne). W ocenie sądu w niniejszej sprawie skarżąca spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiono żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności (w szczególności dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej, majątkowej) umożliwiających ocenę skutków wykonania decyzji z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy. Ocena taka nie może być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności. Sam fakt ewentualnej konieczności zapłacenia przez skarżącą nałożonej kary nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skutki spełnienia świadczeń pieniężnych są bowiem odwracalne. Dlatego też, w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca nie poniesie szkody, albowiem wówczas nastąpi zwrot należności (por. postanowienie NSA z dnia 24.01.2012 r., sygn. akt II GSK 3/12, dostępne w internecie). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić, jak na wstępie.