II SA/Sz 1481/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego i uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie warunków zabudowy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego i uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie warunków zabudowy, gdyż skarżący w przypisanym ustawowo terminie nie uiścił wpisu sądowego oraz nie uzupełnił braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie siedmiu odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Postanowienie sądu wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu w dniu [...]. W dniu [...] J.K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego i uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie poinformowało go o fakcie przekazania skargi do sądu. Nie otrzymał w tej sprawie żadnego pisma, co uniemożliwiło mu branie udziału w przeprowadzonym postępowaniu. Nadto podniósł, że nie zapoznano go z projektem decyzji i nie poinformowano, iż termin rozpatrzenia sprawy uległ wydłużeniu. W tych okolicznościach nie mógł podjąć decyzji, czy dalej "walczyć o swoje". Dopiero po licznych prośbach o udostępnienie odpowiedzi na skargę, otrzymał to pismo w dniu [...], jednakże argumentacja organu nie przekonała go o słuszności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że organ doręczył mu odpowiedź na skargę w dniu 18 marca 2016 r., a zatem ten dzień należało potraktować jako datę ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w dniu 24 marca 2016 r., a zatem z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Spełniona została również przesłanka wynikająca z art. 87 § 4 P.p.s.a., skoro do wniosku załączono siedem odpisów skargi, a nadto skarżący uiścił należny wpis sądowy od skargi. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania wniosku wskazać należy, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych, nie mogła dokonać czynności w terminie. Przy ocenie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza się np.: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 499/14, opubl. w Lex nr 1530525). Oceniając wniosek skarżącego według powyższych kryteriów, sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi, nastąpiło bez jego winy. Zdaniem Sądu, okoliczność, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie poinformowało strony o fakcie przekazania skargi do sądu, zaś odpowiedź na skargę doręczyło po interwencji skarżącego, nie może być uznana za obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą opłacenie skargi, jak i uzupełnienie braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie stosownych odpisów. Ustawodawca nie nałożył na organ obowiązku zawiadamiania strony o przekazaniu jej skargi do sądu oraz doręczenia odpowiedzi na skargę, ani nie uzależnił prawidłowego przebiegu postępowania sądowadministracyjnego od dokonania przez organ ww. czynności. Jak wynika z akt sprawy, sąd po wpłynięciu skargi, zarządzeniem z dnia [...] wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego i nadesłania odpisów skargi. Przy czym wezwanie to było jasne i niepozostawiające wątpliwości co do konsekwencji jego niewykonania. Nadto sąd w piśmie z dnia [...] poinformował skarżącego, że dopiero uzupełnienie braków formalnych skargi oraz uiszczenie wpisu sądowego powoduje uznanie, że skarga została prawidłowo wniesiona do sądu, a prawidłowe wniesienie skargi daje z kolei sądowi podstawę do dalszych czynności, w tym do doręczania skarżącemu odpowiedzi organu na skargę. W świetle powyższego stwierdzić należy, że stronie umożliwiono udział w postępowaniu przed sądem, a uchybienie terminu z tej przyczyny, że strona oczekiwała na doręczenie przez organ informacji o przekazaniu skargi do sądu oraz odpowiedzi na skargę, nie stanowi okoliczności uzasadniającej jego przywrócenie. Również argumentacja skarżącego wskazująca, że na skutek zaniechań organu, nie mógł podjąć decyzji co do działań obejmujących obronę swoich praw, nie usprawiedliwia niedochowania terminu. Reasumując stwierdzić należy, że skoro skarżący nie wykazał, aby do uchybienia terminu doszło z przyczyn niezależnych od niego, brak jest podstaw do uwzględnienia zawartego we wniosku żądania. Z tych względów, sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.