II SA/Sz 1486/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego wykonanych robót budowlanych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia B. J. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego wykonanych robót budowlanych. Wraz ze skargą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, tj. ewentualne przeprowadzenie określonych ekspertyz na koszt skarżącej może doprowadzić do powstania niepowetowanej szkody w jej majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia ww. przesłanek. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi w sposób przekonywujący wskazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a., czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, tj. ewentualne przeprowadzenie określonych ekspertyz na koszt skarżącej może doprowadzić do powstania niepowetowanej szkody w jej majątku, nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową (np. stanu pozostających do jej dyspozycji zasobów pieniężnych). Nie powiązała zatem potencjalnych skutków wykonania postanowienia ze zmianami w jej obszarze finansowym i majątkowym. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem przez organ II instancji zaskarżonego postanowienia. Niezbędne jest bowiem wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie objętego wnioskiem aktu jest zasadne. Należy także zaznaczyć, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania aktu kompetencji sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania objętego wnioskiem aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10). Jedynie w gestii strony leży sprecyzowanie w tym wniosku okoliczności wskazujących na wypełnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a oraz przedstawienie dowodów na ich poparcie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.