II SA/Sz 15/17

Dnia 12 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. I. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza G. z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi E. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a oddalić wniosek Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z dnia [...] r. odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...]r. nr [...] przyznającą świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz F. I. i D. I. W dniu 8 grudnia 2016 r. E. I. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na to postanowienie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza z dnia [...] r. przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie [...] zł miesięcznie dla każdego uprawnionego, w okresie od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. Uzasadniając wniosek skarżący wyjaśnił, że wykonanie decyzji z dnia [...] r. przed rozpoznaniem skargi spowoduje trudne do odwrócenia skutki ponieważ należności przypadające od dłużnika alimentacyjnego z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego podlegają ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej, na podstawie przepisów o egzekucji świadczeń alimentacyjnych. Jeżeli jest prowadzone postępowanie egzekucyjne w celu zaspokojenia roszczeń osoby uprawnionej z tytułu alimentów, organ właściwy wierzyciela, który wypłacił świadczenia z funduszu alimentacyjnego, będący wierzycielem należności, przyłącza się do tego postępowania. Organ który przyłącza się do postępowania egzekucyjnego ma te same prawa co wierzyciel uprawniony. Zatem organ egzekucyjny może ściągnąć od dłużnika alimentacyjnego należności budżetu państwa z tytułu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń. Zdaniem skarżącego brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji objętej wnioskiem spowoduje niekorzystne dla niego konsekwencje polegające na nieuprawnionej egzekucji komorniczej, na podstawie decyzji której nigdy mu nie doręczono i której nie miał możliwości zakwestionować. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Wykonanie postanowienia dotyczącego należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia aktu którego wniosek dotyczy skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej – post. NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 (Lex Polonica nr 402376). Uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie odnosi się do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego. Wnioskodawca nie przedstawił argumentów, z których wynikałoby, że zwrot przez niego świadczeń alimentacyjnych wypłaconych osobom uprawnionym przed rozpoznaniem skargi, rodzi niebezpieczeństwo skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia wniosku wynika jedynie, że kwoty te mogą być od skarżącego wyegzekwowane. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności objętych wnioskiem. Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji objętej wnioskiem powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu tego przepisu. W razie gdyby skarga okazała się uzasadniona, właściwy organ wznowi postępowanie zakończone decyzją której wniosek dotyczy, a następnie przeprowadzi postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnie co do istoty sprawy. W razie wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego kwoty nienależnie wyegzekwowane od skarżącego będą mogły zostać mu zwrócone. Na marginesie zauważyć należy, że decyzja objęta wnioskiem nie nakłada na skarżącego bezpośrednio żadnych obowiązków. Okoliczność, że skarżący jako dłużnik alimentacyjny jest obowiązany do zwrotu organowi należności w wysokości wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń, nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Zwrot należności jest bowiem realizowany nie w postępowaniu administracyjnym ale w postępowaniu egzekucyjnym, w którym skarżący ma możliwość obrony swoich praw. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej ma w istocie na celu zablokowanie postepowania egzekucyjnego wobec skarżącego, co wykracza poza granicę sprawy administracyjnej w której zostało wydane zaskarżone postanowienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.