II SA/Sz 150/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2024 r., nr [...] Prezydent Miasta K. (dalej: "organ I instancji"), na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 48b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej: "u.p.b."), odmówił wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego budowy budynku garażowego na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] przy ul. [...] w K., ponieważ budowa tego budynku została zrealizowana niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z wnioskiem o wydanie zaświadczenia wystąpił G. B. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), do którego dołączył postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w K. z dnia 1 czerwca 2024 r., nakładające na niego obowiązek przedstawienia zaświadczenia w powyższym zakresie w związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym. Na wezwanie organu I instancji wniosek został uzupełniony o inwentaryzację budynku. Organ I instancji wyjaśnił, że działka nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...] w K., na której usytuowany jest budynek garażowy, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], przyjętego uchwałą Nr XXI/321/2004 Rady Miejskiej w K. z dnia 29 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Z. z 2005 r., Nr [...], [...], dalej: "m.p.z.p."), znajduje się w terenie 53 MJ, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w którym ustalono następujące zasady zabudowy i zagospodarowania terenu: a) wysokość zabudowy do 3 kondygnacji, trzecia w poddaszu, b) dachy strome, symetryczne, kąt pochylenia połaci 36°÷ 42°, dopuszcza się płaskie na fragmentach stanowiących tarasy, c) minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynna - 50 %. Ponadto według ustaleń ogólnych m.p.z.p. wskaźnik powierzchni zabudowy dla funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej nie może przekraczać 30% powierzchni działki (w § 6 pkt 2 lit. a), jeżeli na rysunku planu nie zaznaczono inaczej, to odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od linii rozgraniczającej ulicy dla garaży wynosi 5m (§ 3 ust. 3), dopuszcza się lokalizację garaży, które lokalizuje się przy ulicach dojazdowych, w odległości od linii rozgraniczającej ulicy mniejszej niż określona w ust. 3 i nie mniejszej niż 6 m od krawędzi jezdni (§ 3 ust. 5). Na podstawie przedłożonej przez wnioskodawcę inwentaryzacji organ I instancji ustalił, że działka nr [...] zabudowana jest dwoma budynkami - mieszkalnym jednorodzinnym i budynkiem niemieszkalnym - garażowym. Budynek garażowy zrealizowany został jako 1-kondygnacyjny, o wysokości nieprzekraczającej 3,5 m. Posiada dach płaski jednospadowy o kącie nachylenia połaci do 5° i spadku w kierunku działki sąsiedniej nr [...]. Powierzchnia zabudowy budynku wynosi 56 m˛. Budynek zlokalizowany jest przy granicy z sąsiednią działką nr [...]. Organ I instancji stwierdził, że budynek garażowy, będący przedmiotem złożonego wniosku, jest budynkiem pomocniczym dla istniejącego na działce budynku głównego o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Stanowi uzupełnienie tej funkcji i jest zgodny z przeznaczeniem ustalonym w planie miejscowym. Również maksymalna wysokość budynku określona w planie nie została przekroczona. Według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce nr [...] wynosi 98 m˛. Łączna powierzchnia zabudowy tego budynku wraz z przedmiotowym budynkiem garażowym wynosi 154 m˛, co stanowi 22% powierzchni działki nr [...]. Organ I instancji stwierdził zatem, że wskaźnik powierzchni zabudowy określony w planie miejscowym jest zachowany. Budynek garażowy położony jest w części działki, na której nie wprowadzono linii zabudowy. Zgodnie z § 3 ust. 3 i 5 m.p.z.p. obowiązuje go odległość minimum 6 m od krawędzi jezdni. Ulica nie jest zrealizowana w układzie docelowym, a więc lokalizacja nie jest sprzeczna z ustaleniami m.p.z.p.. Organ I instancji stwierdził jednak, że geometria dachu przedmiotowego budynku garażowego jest niezgodna z warunkami zawartymi w m.p.z.p., bowiem rzeczony budynek posiada dach płaski jednospadowy, niesymetryczny, podczas gdy m.p.z.p. ustala dachy strome, symetryczne o kącie nachylenia połaci 36°-42° i dopuszcza dachy płaskie jedynie na fragmentach dachów stanowiących tarasy. Jak wynika z inwentaryzacji budynku, jego dach nie stanowi tarasu i w myśl przywołanych wyżej ustaleń planu winien być wykonany jako stromy, symetryczny o kącie nachylenia połaci w przedziale 36°-42°. Ponadto budynek jest usytuowany przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, a m.p.z.p. nie przewiduje takiej możliwości, co jest wymagane § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). W związku z powyższym, organ I instancji stwierdził, że mimo zgodności w zakresie przeznaczenia budynku, wysokości, wskaźnika powierzchni zabudowy i linii zabudowy, wnioskowana budowa budynku garażowego na działce nr [...] jest sprzeczna z ustaleniami m.p.z.p. i należało odmówić wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Na powyższe postanowienie organu I instancji wnioskodawca złożył zażalenie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie (dalej: "Kolegium") postanowieniem z dnia 5 lutego 2025 r., nr [...], utrzymało w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się szczególną, uproszczoną procedurą. Ten szczególny charakter ujawnia się zwłaszcza w tym, że w ramach tego postępowania obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący postępowanie, jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu i poświadczenie faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w jego dyspozycji lub wydanie postanowienia o odmowie np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia strona powinna uzyskać zaświadczenie o żądanej treści albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Kolegium wskazało, że organ właściwy do wydania zaświadczenia na podstawie k.p.a. w zw. z art. 48b ust. 2 pkt 1 u.p.b. przed wydaniem zaświadczenia albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., w celu ustalenia - istotnych z uwagi na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Kolegium wskazało, że w tej sprawie kluczowym było przeprowadzenie oceny zgodności budowy budynku garażowego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium taką ocenę w sposób wyczerpujący przeprowadził organ I instancji. Wynikało z niej, że przedmiotowa budowa budynku garażowego nie jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. Ocena ta zdaniem Kolegium jest trafna. Z treści m.p.z.p. jednoznacznie bowiem wynika, że na terenie 53 MJ dla zabudowy ustalono m.in. dachy strome, symetryczne, kąt pochylenia połaci 36°÷42°, z dopuszczeniem płaskich na fragmentach stanowiących tarasy. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że dach wybudowanego garażu jest płaski, jednak nie stanowi on tarasu. Ustawa Prawo budowlane i rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy nie zawierają definicji tarasu. Również m.p.z.p. takiej definicji nie wprowadza. Taras w języku potocznym opisywany jest jako: odkryta, płaska część budynku, otoczona balustradą, umieszczona na parterze (częstą połączona schodami z ogrodem), piętrze lub płaskim dachu (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, t. III., s. 480, PWN Warszawa 1979); rodzaj dużego balkonu, umieszczonego na parterze, na piętrze lub na płaskim dachu, względnie również określone ukształtowanie terenu (zob. Słownik PWN, http://sjp.pwn.pl). Takie rozumienie tego pojęcia występuje również w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdzie § 12 stanowi w ust. 6 pkt 1, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1) 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Taras stanowi całość funkcjonalno-użytkową z budynkiem mieszkalnym, zapewniając jego obsługę. Jego istnienie rzutuje na podniesienie walorów użytkowych samego budynku, który zyskuje element mogący stanowić miejsce wypoczynku oraz dodatkową możliwość bezpośredniej komunikacji z ogrodem. Kolegium wskazało, że z dokumentacji fotograficznej nie wynika, że dach płaski na garażu może pełnić funkcję tarasu, skoro jednocześnie powierzchnia dachu nie jest skomunikowana z istniejącym przy garażu budynkiem mieszkalnym. Według Kolegium wybudowanie budynku o takich parametrach konstrukcji dachowej (dach płaski nie stanowiący jednocześnie tarasu), nie jest zgodne z ustaleniami m.p.z.p. Organ I instancji nie miał zatem podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaświadczenia o zgodności budowy budynku o takich parametrach z ustaleniami m.p.z.p. Kolegium podało przy tym, że nie mają znaczenia wywody wnioskodawcy o stopniu uciążliwości budowy budynku dla osób trzecich, ponieważ w postępowaniu o wydanie zaświadczenia rolą organu administracji jest porównanie stanu faktycznego zaistniałego w terenie z dotyczącymi tego terenu regulacjami prawnymi. Nie jest on zobowiązany do badania na ile i w jakim stopniu dana budowa komuś przeszkadza czy też nie. Istotne jest czy jest ona zgodna z ustaleniami planu miejscowego, czy też taka zgodność nie zachodzi. Nie ma też znaczenia ile elementów budynku i jego cech jest zgodnych z ustaleniami planu, istotne jest, żeby dana budowa spełniała wszystkie warunki zabudowy, o których wspomina m.p.z.p. Nie jest też rolą organu w tej sprawie przewidywanie, jakiego rodzaju rozstrzygnięcie zapadnie w postępowaniu legalizacyjnym i jakie będzie stanowisko organu prowadzącego to postępowanie co do legalności zrealizowanej inwestycji budowlanej. Kolegium podkreślając, że postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., stwierdziło, że nie można uznać wprost zasadności zarzutów zażalenia dotyczących naruszenia przepisów art. 7 i 77 k.p.a., ponieważ przepisy te stanowią normy postępowania mogące mieć zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym jedynie pomocniczo. Niemniej jednak zdaniem Kolegium organ I instancji zebrał niezbędny do wydania postanowienia materiał dowodowy, z uwzględnieniem treści obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów prawa miejscowego. Zgromadzono niezbędną dokumentację kartograficzną i inwentaryzacyjną, a także fotograficzną przedstawiającą sposób zrealizowania budynku - garażu na przedmiotowej działce. Nie było podstaw faktycznych i prawnych do kontynuowania postępowania dowodowego w tej sprawie. Kolegium nie dostrzegło również podstaw do stwierdzenia, że uzasadnienie postanowienia organu I instancji zostało sporządzone w sposób nienależyty i niezgodny z art. 107 § 3 k.p.a. Z treści uzasadnienia postanowienia organu I instancji wynika, że podstawą odmowy wydania zaświadczenia było stwierdzenie niezgodności budowy z ustaleniami planu zagospodarowania terenu z uwagi na nieprawidłową geometrię dachu, przy jednoczesnym braku funkcjonowania tarasu na tego rodzaju dachu. Uzasadnienie postanowienia organu I instancji zostało zatem sporządzone w sposób pozwalający na kontrolę motywów rozstrzygnięcia. Skargę na postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył G. B., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając mu: 1. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji zaniechanie zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co skutkowało zupełnie dowolnym przyjęciem, że dach budynku garażowego, którego dotyczy niniejsze postępowanie, nie może spełniać funkcji tarasu, jak również, że budynek ten nie jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego - i to pomimo tego, że budynek ten i geometria jego dachu nie powoduje jakiegokolwiek uszczerbku dla praw innych podmiotów, ani warunków miejscowych; 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy wniesione przez wnioskodawcę zażalenie winno było zostać uwzględnione. W oparciu o tak postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zarówno organ I instancji jak i Kolegium nie podjęły wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy - nawet jeżeli przepisy art. 7 i 77 k.p.a. miałyby mieć - jak twierdzi Kolegium - do postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia jedynie pomocnicze zastosowanie. Ustalenia, jakoby dach na garażu budynku, którego dotyczy postępowanie, nie mógł pełnić funkcji tarasu, należy bowiem uznać za poczynione całkowicie dowolnie. Poza tym, na co skarżący zwracał uwagę już w zażaleniu, geometria należącego do niego budynku garażowego w żaden sposób nie wpływa na warunki sąsiednich nieruchomości. Tym samym posadowienie budynku na działce nr [...] nie zagraża ani poruszaniu się pojazdów, ani też nie wywołuje zalań lub immisji pośrednich w postaci cienia, które szkodziłoby nasadzeniom. Skarżący stoi więc na stanowisku, że budowa budynku, którego dotyczy postępowanie, jest zgodna z warunkami m.p.z.p. Skarżący wskazał również, że dąży do zalegalizowania budynku, którego sam nie wybudował, lecz zastał na kupionej przez siebie działce. Zaświadczenie, o które wnosi nie jest mu potrzebne do utrzymania niezgodnego z prawem stanu, ale wręcz przeciwnie - wystąpił po nie po to, aby spełnić oczekiwania Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, który według skarżącego nie widzi przeszkód dla dalszego istnienia budowli, której dotyczy niniejsza sprawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2) Z art. 218 § 1 k.p.a. wynika, że w przypadku wydania zaświadczenia ze względu na interes prawny osoby żądającej wydania zaświadczenia organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wedle zaś art. 218 § 2 k.p.a., w każdym przypadku wydawania zaświadczenia organ administracji może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W niniejszej sprawie chodziło o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 48b ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.b. w przypadku złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Do dokumentów tych należy m.in. zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej. Powołany przepis prawa wymaga zatem urzędowego potwierdzenia określonego stanu prawnego, mianowicie potwierdzenia, że określony obiekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo organy obu instancji uznały, że budynek garażowy objęty postępowaniem legalizacyjnym i wnioskiem skarżącego o wydanie zaświadczenia jest niezgodny z ustaleniami m.p.z.p. Jednym z tych ustaleń, określonym w § 9 ust. 53 pkt 2 lit b m.p.z.p., jest aby dachy budynków były strome, symetryczne, o kącie nachylenia połaci 39°÷42°, dopuszczono dachy płaskie jednak jedynie na fragmentach stanowiących tarasy. Rzeczony budynek garażowy posiada dach płaski, jednospadowy, niesymetryczny i nie stanowi tarasu. Ponadto stosownie do § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych sytuowanie budynku bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki, dopuszczalne jest wyłącznie jeżeli plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką możliwość. Rzeczony budynek usytuowany jest przy granicy działki, zaś m.p.z.p. takiej możliwości nie przewiduje. Powyższe okoliczności faktyczne wynikają z dokumentacji inwentaryzacyjnej, fotograficznej i kartograficznej. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia przez organy. Skarżący stawiając zarzut dowolnego przyjęcia przez organy, że dach budynku garażowego nie może spełniać funkcji tarasu oraz niewystarczającego zebrania i rozważenia materiału dowodowego nie wyjaśnia na czym ta dowolność i braki dowodowe miałyby polegać. Organ I instancji wskazał, że z przedstawionej przez skarżącego inwentaryzacji wynika, że dach budynku nie stanowi tarasu, a zatem zgodnie z przywołanymi ustaleniami m.p.z.p. powinien być wykonany jako stromy, symetryczny o kącie nachylenia połaci w przedziale 36°÷42° (zgodnie z m.p.z.p. powinno być 39°÷42° - przyp. Sądu). Zgadzając się z tą oceną Kolegium dodatkowo wyjaśniło, że m.p.z.p. czy też przepisy u.p.b. nie zawierają definicji tarasu, zatem należy odwołać się do powszechnego rozumienia tego pojęcia, z dokumentacji zaś nie wynika, aby dach płaski na garażu mógł pełnić funkcję tarasu, skoro jednocześnie powierzchnia dachu nie jest skomunikowana z istniejącym przy garażu budynkiem mieszkalnym. Kolegium jednoznacznie stwierdziło, że wybudowanie budynku o takich parametrach konstrukcji dachowej (dach płaski nie stanowiący jednocześnie tarasu) nie jest zgodne z m.p.z.p. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje argumentacja skarżącego, że geometria dachu budynku garażowego w żaden sposób nie wpływa na warunki sąsiednich nieruchomości, budynek nie zagraża ani poruszaniu się pojazdów, ani nie wywołuje zalań lub immisji w postaci cienia. Istotą i zadaniem organów w niniejszej sprawie była ocena czy funkcja i parametry rzeczonego budynku są zgodne z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Organy obu instancji oceny tej dokonały. Ponadto okoliczność, że skarżący chce zalegalizować samowolnie wzniesiony budynek nie oznacza, że niejako automatycznie, organ wyda mu zaświadczenie o jego zgodności z m.p.z.p. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.