II SA/Sz 151/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. i A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę A. S. Uzasadnienie : Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Starosty z dnia [...] r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego przez dwie elektrownie wiatrowe zlokalizowane na terenie nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...], ob. G. , gm. S. , uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 25 stycznia 2016 r. D. S. (właściciel działki nr [...], na której zlokalizowane są wiatraki) oraz A. S. (współwłaścicielka działki sąsiedniej nr [...]), reprezentowani przez adwokata, zaskarżyli ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W skardze podniesiono, że w przeprowadzonym postępowaniu pominięto A. S. i nie przyznano jej przymiotu strony, pomimo że jej nieruchomość znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, zaś elektrownie wiatrowe działają na potrzeby jej gospodarstwa domowego (dz. nr [...] ). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi A. S. i oddalenie skargi D. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność złożonej skargi. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z powołanego przepisu wynika wprost, że poza podmiotami, które działają w interesie innych osób lub interesie publicznym (prokurator, rzecznicy, organizacja społeczna) jak i upoważnionymi z mocy prawa, każdy inny podmiot występujący ze skargą do sądu musi mieć w złożeniu skargi interes prawny. Przy czym pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że A. S., nie przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na postanowienie Kolegium z dnia [...] r., gdyż nie posiada interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu. Przedmiotem sprawy stanowi postanowienie organu odwoławczego, mocą którego, po rozpoznaniu zażalenia K. Ś., uchylono postanowienie Starosty o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego przez dwie elektrownie wiatrowe zlokalizowane na terenie nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...], ob. G., gm. S. Z kolei postanowienie organu I instancji stanowiło konsekwencję przekazania przez Wójta Gminy do ww. organu kopii wniosków D. S. -Ś. , K. Ś. , J. D. D. P. i J. M. z powołaniem na art. 115a i art. 378 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Stronami wstępnego postępowania organy uczyniły ww. wnioskodawców jak i D. S. jako właściciela działki nr [...] będącej przedmiotem wniosków. Zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały doręczone wyłącznie tymże podmiotom. A. S. nie była stroną w sprawie, jak i też nie składała żądania wszczęcia postępowania. Skargę wnosi się we własnej sprawie, a tymczasem brak jest przepisu prawa z którego skarżąca mogłaby wywodzić własny interes prawny w kwestionowaniu rozstrzygnięcia, które odnosiło się wyłącznie do badania kwestii formalnych, warunkujących podstawę wszczęcia postępowania z wniosku innych podmiotów. Przy czym podkreślenia wymaga, że odmowa wszczęcia postępowania nie konkretyzowała w żaden sposób uprawnień skarżącej, jak i nie dotyczyła jej sytuacji prawnej. Okoliczność, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie działki [...], na której zlokalizowane są elektrownie wiatrowe dostarczające energię na potrzeby jej gospodarstwa domowego, nie przesądza o uprawnieniu do wniesienia skargi. Co prawda w orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (tj. prowadzonym na podstawie art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska) przymiot strony posiadać mogą podmioty położone w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu, z działalnością którego wiąże się emisja hałasu, tym nie mniej przedmiot niniejszej sprawy dotyczy odmowy wszczęcia takiego postępowania. Zgodnie z art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Należy zatem odróżnić postępowanie wstępne polegające na badaniu dopuszczalności wszczęcia postępowania, które kończy się wszczęciem postępowania lub odmową jego wszczęcia, od postępowania właściwego (głównego), które kończy się rozstrzygnięciem sprawy co do istoty poprzez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze okoliczność, że A. S. nie posiada uprawnienia do kwestionowania rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy, zatem jej skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., o czym sąd orzekł jak w sentencji.