II SA/Sz 152/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Szkoły [...] na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., znak: [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych w części dotyczącej wykonania zewnętrznej instalacji oświetlenia terenu oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, zlokalizowanych na działce [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w S., wskazując, że roboty objęte zgłoszeniem, w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, mogą być rozpoczęte dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołała się Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. [...] - inwestor, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji w sprawie przedmiotowego zgłoszenia. W treści odwołania oraz w piśmie uzupełniającym odwołanie z dnia [...] r. inwestor wyjaśnił m.in., że planowane roboty budowlane, w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 27 ustawy Prawo budowlane, nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ponadto Starosta nie powinien przywoływać w decyzji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym inwestor zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów zarówno Prawa budowlanego, jak i przepisów art. 7, 77 i 80 oraz zasad wynikających z zapisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., numer [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. [...], orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017r., poz. 1332 ze zm.) przeprowadzenie robót budowlanych, co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej w formie decyzji administracyjnej. Wyjątki od powyższego obowiązku określono w art. 29-31 ww. ustawy. Art. 29 ust. 1 pkt 27 ustawy Prawo budowlane stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, klimatyzacyjnych i telekomunikacyjnych wewnątrz użytkowanego budynku. Stosownie natomiast do treści art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy ustalił, że w dniu 4 października 2017 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynęło, wniesione przez inwestora zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu części działki budowlanej wraz z wykonaniem zewnętrznej instalacji oświetlenia terenu oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, przy ul. [...] w S. - na terenie działki nr [...] w obrębie [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane, oraz projekt budowlany. Zgodnie z załączonym opracowaniem, zamiarem inwestora jest realizacja inwestycji, polegającej na wykonaniu utwardzeń w sąsiedztwie budynku istniejącej Szkoły Muzycznej, wraz z wykonaniem odwodnienia utwardzonego terenu do sieci kanalizacji deszczowej, a także budowa instalacji kablowej oświetlenia oraz zasilającej przewidziany do zamontowania szlaban. Projektowane obwody instalacji elektrycznej zasilane będą z istniejącej rozdzielnicy elektrycznej "TP" zlokalizowanej w piwnicy budynku szkoły. Zdaniem organu, należy zauważyć, że zamierzenia inwestora nie stanowią budowy instalacji wewnątrz użytkowanego budynku, gdyż obejmują realizację: • zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej z uwzględnieniem studni rewizyjnych oraz odwodnienia liniowego, odprowadzających wody deszczowe z utwardzonego terenu do miejskiej sieci deszczowej DN400 ułożonej w ul. [...], • zewnętrznej kablowej instalacji oświetlenia utwardzonego terenu z montażem 6 słupów oświetleniowych aluminiowych o wysokości 5m oraz zasilanie projektowanego automatycznego szlabanu wjazdowego na teren Szkoły Muzycznej. Nie można zatem rozpatrywać powyższej inwestycji w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 pkt 27 ustawy Prawo budowlane, zwalniający z konieczności ubiegania się o pozwolenie na budowę, gdyż inwestycja nie będzie prowadzona wewnątrz użytkowanego budynku Szkoły. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika inwestora przewidziany do wykonania szlaban, w ocenie organu odwoławczego, nie stanowi odrębnego elementu zgłoszenia, lecz jak wynika z projektu budowlanego jest to element całości zamierzenia budowlanego realizowanego w ramach kablowej instalacji oświetleniowej oraz zasilającej ten szlaban, zatem jego montaż nie może być rozpatrywany w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane (ogrodzenia). Organ wyjaśnił także, że w związku z wniesieniem sprzeciwu, bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w S. uchwalonego uchwałą Nr XXXII/343/09 Rady Miasta Szczecinek z dnia 27 kwietnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 52, poz. 1381). Organ stwierdził także, że Starosta [...] właściwie poinformował w decyzji, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane utwardzenie powierzchni gruntu nie wymaga zgłoszenia. Przy czym należy mieć na uwadze fakt, że zmiana sposobu użytkowania tego terenu może wymagać zgłoszenia lub pozwolenia, stosownie do przepisów ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw nie uchybiając przepisom art. 7, 77 i 80 K.p.a., a decyzja została wydana w oparciu o właściwie przywołaną podstawę prawną. Ponadto zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, zasadnym jest więc utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Szkołę Muzyczną I i II stopnia im. [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a, 20 i 27 ustawy - Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych regulacji polegające na błędnym przyjęciu, że zgłoszone przez inwestora roboty budowlane nie są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca zauważyła, że już we wniosku inwestor wskazał, iż zgodnie z obecnie obowiązującym stanem prawnym, pozwolenia na budowę, nie wymaga prowadzenie robót polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych, co wynika z treści art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. W takiej sytuacji nie jest konieczne nawet dokonanie zgłoszenia planowanych robót. Jednocześnie, pozwolenia na budowę, nie wymaga również budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, telekomunikacyjnych (art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy, przy czym niezbędne jest dokonanie zgłoszenia), a także przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych (art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, konieczne jest dokonanie zgłoszenia) oraz budowa instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, klimatyzacyjnych i telekomunikacyjnych wewnątrz użytkowanego budynku (art. 29 ust. 1 pkt 27 ww. ustawy, roboty te nie wymagają dokonania zgłoszenia). Skarżąca odwołała się do stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zamieszczonego na stronie internetowej www.gunb.gov.pl, zgodnie z którym inwestor jest zwolniony z obowiązku wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę lub dokonania zgłoszenia instalacji wewnątrz budynku (z wyjątkiem instalacji gazowych), a ponadto biorąc pod uwagę fakt, że celem nowych regulacji prawnych jest uproszczenie i skrócenie procedur budowlanych, należy uznać, że części instalacji, które wykraczają poza obręb budynku do miejsca połączenia się z przyłączem, będą stanowić część instalacji, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 27 ustawy Prawo budowlane. Tym samym z uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę są zwolnione całe wewnętrzne instalacje elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne oraz telekomunikacyjne. Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji przyjęły, że objęta zgłoszeniem inwestycja w zakresie wykonania zewnętrznej instalacji oświetlenia terenu oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej nie mieści się w zwolnieniu przewidzianym w art. 29 ust. 1 pkt 27 ww. ustawy, ponieważ znajduje się poza użytkowanym budynkiem, nie wewnątrz budynku, lecz na zewnątrz. Zdaniem skarżącej, wykładnia dokonana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej jest błędna. Nieprzypadkowo ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególne części sieci i instalacji, tworzących pewną całość. Analiza regulacji Prawa budowlanego jednoznacznie wskazuje na fakt, że celem ustawodawcy było zwolnienie inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę sieci i instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych oraz telekomunikacyjnych, na każdym odcinku tych obiektów. Każda sieć bowiem składa się z trzech zasadniczych części, a mianowicie: sieci w ujęciu właściwym, instalacji wewnętrznej oraz przyłącza łączącego instalację wewnętrzną z siecią. Skarżąca podniosła, że w okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem zgłoszenia jest utwardzenie części działki budowlanej wraz z wykonaniem zewnętrznej instalacji oświetlenia terenu oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej. Zakresem robót budowlanych nie jest objęty budynek, zaś ich zasadniczy element stanowi utwardzenie terenu. Instalacja oświetlenia, jak i instalacja kanalizacji deszczowej mają służyć utwardzeniu terenu. Pierwsza ma oświetlać utwardzony teren, zaś druga ma odprowadzać z tego terenu wody opadowe. Samo utwardzenie terenu najczęściej kwalifikowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych jako urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, będące urządzeniem służącym innemu obiektowi budowlanemu, zwłaszcza budynkowi. Nie można jednak wykluczyć, że utwardzenie terenu będzie samodzielnym obiektem, być może nawet obiektem budowlanym, na przykład wówczas, gdy na działce budowlanej nie ma innych obiektów budowlanych. W stanie faktycznym objętym niniejszym postępowaniem utwardzenie terenu jest podstawowym, głównym zamierzeniem budowlanym, zwolnionym z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 5). Gdyby utwardzenie terenu zostało zakwalifikowane jako obiekt budowlany w postaci budowli, to instalacja oświetlenia terenu oraz instalacja kanalizacji deszczowej, mu siałyby zostać uznane jako instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zatem wraz z utwardzeniem terenu byłyby zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Gdyby nawet uznać, że utwardzenie terenu nie jest obiektem budowlanym lecz jedynie urządzeniem w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, to wówczas w odniesieniu do instalacji służebnych wobec utwardzenia terenu (instalacji oświetlenia terenu oraz kanalizacji deszczowej) należałoby w drodze analogii stosować definicję obiektu budowlanego zawartą w art. 3 pkt 1 pr. bud. W konsekwencji pozostawałoby uznać, że instalacje te wraz z utwardzeniem terenu byłyby zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy. Organ II instancji, podobnie jak organ I instancji, w ogóle nie wzięły pod uwagę okoliczności, iż objęte zgłoszeniem instalacje mają zapewniać możliwość użytkowania utwardzenia terenu zgodnie z jego przeznaczeniem. Dokonując analizy prawnej zgłoszonego zamierzenia budowlanego wyodrębniły poszczególne elementy robót budowlanych, kwalifikując instalację oświetlenia terenu oraz kanalizacji deszczowej jako instalacje zewnętrzne, wykraczające poza zakres art. 29 ust. 1 pkt 27, art. 29 ust. 1 pkt 19a i art. 29 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy. Podejście organów jest błędne, ponieważ nie uwzględniają one specyfiki robót budowlanych objętych zgłoszeniem obejmujących utwardzenie terenu. Oczywistym jest wobec tego, że wewnątrz utwardzenia terenu nie jest możliwe wykonanie żadnej instalacji, jak wewnątrz każdego kubaturowego obiektu budowlanego. Zdaniem skarżącej, uwzględniając zatem specyfikę utwardzenia terenu możliwa jest wyłącznie taka interpretacja, że wewnętrzną instalacją utwardzenia terenu w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 27 ustawy, będzie wyłącznie wewnętrzna instalacja zewnętrzna, jako część przedstawionego wyżej modelu sieci i instalacji. W takiej sytuacji wykonanie instalacji oświetlenia terenu oraz instalacji kanalizacji deszczowej byłoby zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 27 ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżącej, zarówno Wojewoda, jak i Starosta [...], błędnie przyjęli, że zachodzą podstawy do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu części działki budowlanej wraz z wykonaniem zewnętrznej instalacji oświetlenia terenu oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, ponieważ wykonanie tych robót budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia budowę. Na marginesie inwestor podkreślił, że jeśli jednym zamierzeniem budowlanym objęte są obiekty budowlane lub urządzenia, z których każdy odrębnie wymagałby jedynie zgłoszenia, to nie ma podstaw domagania się uzyskania pozwolenia na budowę dla całej inwestycji tylko z tego powodu, że całe zamierzenie objęte zostało jednym zgłoszeniem. Szlaban ze swej istoty jest najczęściej częścią ogrodzenia, którego jest elementem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodał, że wskazanie przez skarżącego inwestora wyjaśnień zamieszczonych 26 lipca 2017 r. na stronie internetowej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego dotyczących zagadnienia – czy przez instalacje wewnątrz budynku, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 27 ustawy - Prawo budowlane, należy rozumieć całą instalację wewnętrzną, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazuje ono bowiem, że części instalacji, które wykraczają poza obręb budynku do miejsca połączenia się z przyłączem, będą stanowić część instalacji, o których mowa w powyższym przepisie, tym samym z uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę będą zwolnione całe wewnętrzne instalacje elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, klimatyzacyjne i telekomunikacyjne. Przedmiotowa inwestycja nie obejmuje swym zakresem realizacji instalacji wykraczającej poza obręb budynku do miejsca połączenia się z przyłączem, która mogłaby być traktowana w oparciu o powyższe wyjaśnienia jako instalacja wewnętrzna. Ponadto elementy planowanej inwestycji nie mieszczą się w zakresie definicji sieci zawartych w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2017 r., poz.328 ze zm.), ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r., poz.220 ze zm.) oraz przyłącza określonego w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. nr 93, poz. 623 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżone decyzje organy prawa nie naruszyły, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane", organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Zarówno rozpoczęcie, jak i prowadzenie robót budowlanych jest co do zasady możliwe jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obowiązek ten wynika z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Od zasady tej istnieją jednak wyjątki, bowiem niektóre z nich nie wymagają żadnych działań inwestora i organu, do innych robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę istnieje wymóg dokonania, przed przystąpieniem do realizacji inwestycji, zgłoszenia właściwemu organowi. Obowiązek zgłoszenia określa art. 30 ust.1 Prawa budowlanego. Zgłoszenie z dnia 4 października 2017 r. o zamiarze przystąpienia do wykonywania robót budowlanych na terenie działki nr [...] w obrębie [...] m. K., dokonane przez Szkołę Muzyczną I i II stopnia im. [...] dotyczyło robót budowlanych polegających na: - utwardzeniu części działki budowlanej; - wykonaniu zewnętrznej instalacji oświetlenia terenu; - wykonaniu zewnętrznej instalacji deszczowej. Organ pierwszej instancji w swojej decyzji z dnia [...] r. w sposób jednoznaczny określił zakres sprzeciwu do robót budowlanych polegających na wykonaniu zewnętrznej instalacji oświetlenia terenu oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej. W ostatnim zdaniu uzasadnienia decyzji natomiast organ wskazał: "że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zmianami/ utwardzenie powierzchni gruntu na działce budowlanej nr [...] w obrębie [...] nie wymaga zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w S.." Taką też decyzję utrzymał w mocy organ odwoławczy, a to oznacza, że sprzeciw nie dotyczy "utwardzenia części działki". Jeżeli bowiem inwestor dokonał zgłoszenia, którym objął kilka różnych robót budowlanych, a wśród nich tylko niektóre wymagają pozwolenia na budowę, objęte sprzeciwem mogą być tylko te wymagające pozwolenia na budowę. W świetle powyższego zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego jest nieuzasadniony, a to, że objęte zgłoszeniem instalacje mają zapewnić możliwość użytkowania utwardzonego terenu, a więc ich wykonanie musi poprzedzać utwardzenie terenu, faktu tego nie zmienia. W zgłoszeniu inwestor sam określił wymienione instalacje jako zewnętrzne. W ocenie sądu, należy zgodzić się z organami, że instalacja elektroenergetyczna (oświetlenia terenu wraz z automatycznym szlabanem wjazdowym) oraz instalacja kanalizacji deszczowej są instalacjami zewnętrznymi, na które wymagane jest pozwolenie na budowę. Z ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 328 ze zm.) o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wynika, że: - sieć to przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego; - przyłącze wodociągowe to odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym. Jakkolwiek brak jest regulacji prawnej zawierającej definicję instalacji kanalizacji deszczowej to ww. definicję można zastosować odpowiednio do takiej instalacji na działce inwestora, a tym samym nie jest to sieć ani przyłącze, które nie wymagają pozwolenia na budowę bądź wymagają tylko zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 19a i 20 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Ponadto z pewnością jest to instalacja zewnętrzna, a tym samym nie obejmuje jej zwolnienie z uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. pkt 27 Prawa budowlanego). Podobne definicje dotyczą instalacji oświetleniowej (co wskazał organ w odpowiedzi na skargę), przy czym, w ocenie sądu, zamierzone prace obejmują instalację zewnętrzną obejmującą doprowadzenie energii elektrycznej do 6. słupów oraz do automatycznego szlabanu wjazdowego. Nie jest to sieć ani przyłącze, ani też instalacja wewnętrzna. Jest to instalacja zewnętrzna rozprowadzona po terenie działki [...], obręb [...] m. K.. Instalacja wewnętrzna bowiem rozprowadzona jest wewnątrz użytkowanego budynku wraz doprowadzeniem do przyłącza, natomiast w niniejszym przypadku mamy do czynienia z instalacją zewnętrzną podłączoną przed wodomierzem głównym. Organ odwoławczy dopiero w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę odniósł się bardziej szczegółowo do tych kwestii, jednak pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie. Zdaniem sądu, zarzuty skargi okazały się niezasadne, a ujawnione w sprawie okoliczności faktyczne wyczerpały hipotezę przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.