II SA/Sz 153/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a 1. wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia 2. zawiesić postępowanie sądowe w sprawie do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w przedmiocie pytania prawnego jakie zostało skierowane w sprawie o sygn. akt II OSK 568/06. Radca prawny A. T., działając z upoważnienia skarżących K. i R. G., złożył w dniu 25 stycznia 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powołane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazał, że wykonanie zaskarżonego aktu przed rozstrzygnięciem skargi wywrze nieodwracalne skutki dla skarżących, a wstrzymanie wykonania jest zgodne ze słusznym interesem stron, na co zwrócił uwagę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Jednakże sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, powinien uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione przez stronę we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, którym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane, nałożył na nich opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł dla samowolnie rozbudowanego i nadbudowanego budynku mieszkalnego położonego na terenie działki nr 63/2 przy ul. G w Z. Mając na uwadze trudną sytuację materialną skarżących spowodowaną zaciągnięciem kredytu mieszkaniowego Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, uznał, że zadośćuczynienie obowiązkowi uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł przez skarżących, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Tym samym uznał, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadniony. Ponadto, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie zaistniała potrzeba zawieszenia postępowania sądowego, bowiem kwestia wymagającą rozpoznania przez Sąd uzależniona jest od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w związku z pytaniami prawnymi, skierowanymi doń przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 568/06. Powołanym postanowieniem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawne w zakresie: 1) czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 643 ze zm.) ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz 2) czy art. 57 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie, jeżeli jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mając na uwadze fakt, że stosownie do treści przepisu art. 49 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, na podstawie którego wydano zaskarżone postanowienie w niniejszej sprawie, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 tejże ustawy, uzasadnionym jest zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi K. i R. G. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 i art. 125 § 1 pkt 1 oraz 131 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.