II SA/Sz 153/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokali użytkowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017r. poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia J. T., złożonego w dniu 11 sierpnia 2017 r. dotyczącego zmiany sposobu użytkowania trzech lokali użytkowych - biurowych, oznaczonych nr [...], nr [...], nr [...], na lokale mieszkalne, zlokalizowanych w budynku przy ulicy [...] w K., Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw do zgłoszonej zmiany sposobu użytkowania, bowiem zgłaszająca nie uzupełniła zgłoszenia o dokumenty określone w postanowieniu z dnia [...] r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania. Podał, że w dniu 11 sierpnia 2017r. J. T. dokonała zgłoszenia określonej wyżej zmiany sposobu użytkowania. Wobec stwierdzenia, że zgłoszenie nie spełniało wymagań określonych w art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...]. organ nałożył na zgłaszającą obowiązek jego uzupełnienia o dokumenty wymagane zgodnie z ww. przepisem: 1. Opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2. Zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń; 3. Zaświadczenie Prezydenta Miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4. Ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, wykazującą możliwość zmiany sposobu użytkowania lokali biurowych na lokale mieszkalne; 5. Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działek, na których położony jest budynek przy ul. [...]; 6. Uzgodnienie pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej lub danych wykazujących, iż uzgodnienie takie nie jest wymagane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. 2015 poz.2117). Obowiązek uzupełnienia zgłoszenia należało, stosownie do pouczenia zawartego w treści decyzji, wykonać w terminie 21 dni, od dnia otrzymania postanowienia. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, postanowienie zostało doręczone skarżącej w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 28 sierpnia 2017 r. Dnia 14 września 2017r. zgłaszająca przedłożyła w organie: - rysunek rzutu I kondygnacji - parteru budynku, z oznaczeniem lokali nr [...], nr [...], nr [...]; - ekspertyzę techniczno-budowlaną sporządzoną przez inż. H. A., z września 2017r. - kserokopię uprawnień budowlanych nr ew. [...] do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nadanych H. A.; - opis techniczny budynku przy ul. [...], sporządzony przez inż. H. A.; - kserokopię z kopii mapy zasadniczej, z wykonanego pomiaru geodezyjnego budynków oraz kanalizacji lokalnej; - kserokopię decyzji Prezydenta miasta K. Nr [...] z dnia [...]. o dokonaniu aktualizacji danych ewidencyjnych dotyczących nieruchomości położonej na działce nr [...] w obr.[...] m.K.; - kserokopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. znak [...] - kserokopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. znak [...]; - kserokopię wypisu aktu notarialnego Repertorium "A" Numer [...] - umowa sprzedaży lokalu niemieszkalnego nr [...], położonego w budynku przy ul. [...] w K., zawarta w dniu [...].; - upoważnienie z 14.07.2017r. udzielone przez G. i R. S. dla J. T., "do podejmowania działań administracyjnych przed Wydziałem Architektury Urzędu Miejskiego w K., w celu uzyskania zaświadczenia zmieniającego funkcję lokalu użytkowego - biurowego na lokal mieszkalny zgodnie z zapisem § 3 aktu notarialnego Rep. A numer [...] z dnia [...] r." W wyniku analizy załączonego do zgłoszenia materiału organ stwierdził, że spośród żądanych dokumentów określonych w postanowieniu z dnia [...] r., dostarczono jedynie wymienione w punktach 1, 2, i 4. Przy czym do rysunku, o którym mowa w punkcie 1. nie dołączono opisu ani nie oznaczono części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania. W opisie technicznym, o którym mowa w punkcie 2. nie podano danych techniczno-użytkowych lokali ani funkcji pomieszczeń. Ekspertyza techniczna, o której mowa w punkcie 4. została wykonana przez inż. H. A., który nie posiada odpowiednich uprawnień do jej sporządzenia. Organ pierwszej instancji podkreślił, że nadal nie zostały spełnione wymagania określone w punkcie 3, 5, i 6 postanowienia. J. T. nie przedłożyła bowiem zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania zgłoszonej części obiektu budowlanego, z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w punkcie 3. postanowienia. W piśmie przedłożonym dnia 14 września 2017r. zgłaszająca podniosła, iż zaświadczenie nie jest potrzebne, bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie legalizacyjne w sprawie samowolnej przebudowy i zmiany sposobu użytkowania części budynku magazynowo-biurowego przy ul. [...] na budynek mieszkalny, na podstawie planów miejscowych obowiązujących przed rokiem 2010. Odnosząc się do powyższego Prezydent Miasta K. stwierdził w oparciu o akta Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, będące w posiadaniu organu, iż lokale nr [...], nr [...] i nr [...] w budynku przy ul. [...], objęte niniejszym zgłoszeniem, posiadają dotychczasową funkcję - biurową. W tej sytuacji, do zgłoszenia z dnia 11 sierpnia 2017r. w sprawie zmiany sposobu użytkowania tych lokali, zastosowanie mają aktualnie obowiązujące przepisy, w tym konieczność dołączenia do zgłoszenia zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ ustalił, że nie przedłożono oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w punkcie 5. postanowienia. Jak również stwierdził brak uzgodnienia pod względem wymagań ochrony pożarowej lub danych wykazujących, iż uzgodnienie takie nie jest wymagane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w punkcie 6. postanowienia. Jednocześnie Prezydent Miasta K. zwrócił uwagę, że w "opisie technicznym" H. A. powołał się na opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z lipca 2010 r. oraz opinię Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w K. skierowaną do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., lecz opinii tych nie dołączono. W podsumowaniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że skoro nie uzupełniono zgłoszenia zgodnie z postanowieniem jak wyżej, zobowiązany był wnieść sprzeciw do zamierzonej zmiany sposobu użytkowania części obiektu, objętej przedmiotowym wnioskiem. Kwestionując wskazaną decyzję J. T. złożyła od niej odwołanie, w którym zarzuciła brak skuteczności prawnej wydanej decyzji z powodu przekroczenia ustawowego 30-dniowego terminu do doręczenia decyzji. Zdaniem odwołującej, Prezydent Miasta K. miał ostateczny termin dostarczenia jej decyzji maksymalnie do 13 października 2017 r., który był 30. dniem od złożonego przez nią dnia 14 września 2017 r. uzupełnienia wniosku. Zdaniem odwołującej, z decyzji wynika, że mogła być napisana [...] r., zaś stempel poczty jest z 12 października 2017 r. odwołująca przesyłkę odebrała dnia 17 października 2017 r., zatem decyzja została jej dostarczona 4 dni, po upływie ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu. W dalszej części odwołania, J. T. opisała dotychczasowe postępowania przeprowadzone przez Prezydenta Miasta K. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dotyczące budynku przy ul. [...] w K.. Rozpoznając złożone odwołanie decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2017r. poz.1257), zwanej dalej: "k.p.a", Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył przepisy prawa stanowiące jego podstawę prawną. Zdaniem Wojewody, wbrew twierdzeniom wnoszącej odwołanie z akt sprawy nie wynika, aby decyzja organu I instancji została wydana po upływie 30-dniowego terminu określonego w art. 71 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zgłoszenie wpłynęło w dniu 11 sierpnia 2017 r. W związku z faktem, że przedmiotowe zgłoszenie nie spełniało wymogów określonych w art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zatem organ I instancji zasadnie przed upływem 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu postanowieniem z dnia [...]. wydanym na podst. art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie 21 dni od daty doręczenia postanowienia. W tej sytuacji, wydanie ww. postanowienia przerwało 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. zostało doręczone stronie w dniu 28 sierpnia 2017 r. Wskazany w postanowieniu 21-dniowy termin na uzupełnienie zgłoszenia upłynął w dniu 18 września 2017 r. Dodatkowe dokumenty zostały złożone dnia 14 września 2017 r. Zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta K. wnosząca sprzeciw do zgłoszenia została wydana w dniu [...] r. i nadana w placówce pocztowej w dniu 12 października 2017 r. (dowód: stempel pocztowy - datownik placówki nadawczej na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma). Powyższe wskazuje, że została nadana 28 dnia, licząc od dnia uzupełnienia zgłoszenia i 24 dnia od upływu terminu na uzupełnienie zgłoszenia wskazanego w postanowieniu z dnia [...] r. Zdaniem Wojewody, powołane okoliczności potwierdzają zachowanie 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu określonego w art. 71 ust. 4 ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 71 ust. 4b do sprzeciwu, o którym mowa w ust. 4, stosuje się przepis art. 30 ust. 6a, który stanowi, że za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948). Niezależnie od powyższego, po dokonaniu ponownej analizy dokumentów dołączonych do sprawy Wojewoda uznał, że złożony wniosek nadal jest niekompletny. Skoro na terenie objętym zgłoszeniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Rokosowo Południe-Dzierżęcin przyjęty uchwałą nr LY/660/2010 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 29 czerwca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2010r. nr 73 poz. 1343), zatem stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane J. T. składając wniosek w sprawie zmiany sposobu użytkowania zobowiązana jest do dołączenia do zgłoszenia zaświadczenia Prezydenta Miasta K. o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania części budynku przy ul. [...] w K. z ustaleniami ww. planu. Tymczasem wnioskodawczyni nie przedłożyła wymaganego zaświadczenia. Dodatkowo Wojewoda podniósł, że J. T. nie przedłożyła oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, potwierdzającego jej prawo do dysponowania lokalami, o których zmianę sposobu użytkowania wnioskuje. Zobowiązanie do złożenia przedmiotowego oświadczenia wynika z art. 71 ust. 2 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane i nie może być zastąpione żadnym innym dokumentem. Konkludując organ II instancji podniósł, że skoro J. T. nie złożyła dokumentów wymaganych zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane, do dostarczenia których została zobowiązana postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. znak: [...] (odpowiednio pkt 5 i pkt 3) organ administracji architektoniczno- budowlanej zobowiązany był do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 71 ust. 3 ww. ustawy. W tej sytuacji za zasadne uznał utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy za uzasadniony uznał zgłoszony w odwołaniu zarzut dotyczący podważenia przez organ I instancji uprawnień osoby sporządzającej ekspertyzę techniczną, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt. 5 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego ekspertyza techniczna powinna być wykonana przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Stosownie do art. 14 ustawy Prawo budowlane uprawnienia budowlane mogą być udzielone zarówno do projektowania jak i do kierowania robotami budowlanymi. Złożona przez inwestora ekspertyza techniczna została sporządzona przez inż. H. A. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno- budowlanej. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego powyższe potwierdza, że H. A. posiada odpowiednie uprawnienia do sporządzenia ekspertyzy technicznej wymaganej art. 71 ust. 2 pkt. 5. J. T. kwestionując powołaną decyzję złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jednocześnie zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie załatwienia sprawy pomimo istnienia przesłanek do wydania decyzji o charakterze merytorycznym. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca odwołując się do stanowiska judykatury podniosła, że 30 – dniowy termin wskazany w art. 71 ustawy Prawo budowlane, określający dopuszczalność zgłoszenia sprzeciwu decyzją, ma charakter materialnoprawny. O zachowaniu przez organ terminu do złożenia sprzeciwu decydujący wpływ ma chwila doręczenia decyzji (o sprzeciwie) stronie. Wskazała, że nie można przyjąć, aby nadanie decyzji przed upływem terminu w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego stanowiło uzewnętrznienie woli organu, które może nastąpić tylko przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, którym jest wyłącznie doręczenie decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 j.t.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest decyzja Wojewody z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., wydaną w oparciu o art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 zez m.), zwanej dalej: "ustawą", wnoszącą sprzeciw do zgłoszonej przez J. T. zmiany sposobu użytkowania trzech lokali użytkowych – biurowych, oznaczonych nr [...], nr [...] oraz nr [...], na lokale mieszkalne, w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w K.. Kwestię zmiany sposobu użytkowania w powołanej wyżej ustawie reguluje art. 71 ust. 1, który stanowi, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części powinna być poprzedzona zgłoszeniem takiej zmiany, jak wynika z art. 71 ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy w zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego; 4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5) w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności; 6) w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia dotyczącego zmiany sposobu użytkowania obiektu, właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 71 ust. 3 ustawy). Po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym w postanowieniu terminie lub po upływie terminu uzupełnienia braków zgłoszenia organ ma 30 dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia (art. 71 ust. 4 ustawy). Z dokumentów zawartych w aktach rozpatrywanej sprawy wynika, że 11 sierpnia 2017 r. (data wpływu wniosku do organu) skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania trzech lokali użytkowych – biurowych na lokale mieszkalne. Stwierdzając niekompletność wniosku, postanowieniem z dnia [...] r., organ I instancji nałożył na wnioskodawczynię obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Z uwagi na niezłożenie przez skarżącą wszystkich wymaganych dokumentów, czyli oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego (art. 71 ust. 2 pkt 3) oraz zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 71 ust. 2 pkt 4) – decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania. Odnosząc się do stanowiska skarżącej uzależniającego skuteczność wniesienia sprzeciwu przez organ od daty doręczenia wnioskodawcy decyzji zawierającej sprzeciw zwrócić należy uwagę na przepis art. 71 ust. 4b ustawy zgodnie z którym do sprzeciwu, o którym mowa w ust. 4, stosuje się przepis art. 30 ust. 6a. Z kolei w myśl ostatnio powołanego przepisu za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, za dzień wniesienia sprzeciwu przyjąć należy dzień nadania decyzji przez organ w placówce pocztowej ww. operatora. W tym miejscu na uwzględnienie zasługuje wyrażony w doktrynie pogląd, zgodnie z którym termin wynoszący 30 dni, o którym mowa w przepisie art. 71 ust. 4, jest terminem prawa materialnego, którego przekroczenie skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu. Regulacja prawna trybu wniesienia sprzeciwu do zgłoszonej zmiany sposobu użytkowania jest analogiczna do regulacji zawartej w art. 30 ust. 5, 5c, 5d i 6 ustawy, dotyczącej sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub robót budowlanych (por. A. Kosicki, Komentarz Lex do ustawy Prawo budowlane, 2018 r.). Za istotne dla rozpoznania przedmiotowej sprawy należy uznać regulacje określone w art. 30 ust. 5d ustawy, w myśl którego nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c (odnoszącego się do uzupełnienia zgłoszenia budowy lub robót budowlanych poprzez przedłożenie określonych dokumentów) przerywa bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 (regulującym kwestię wniesienia sprzeciwu przez organ, w związku ze zgłoszeniem budowy lub robót budowlanych). Inaczej rzecz ujmując, przedkładając powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przyjąć należy, że w przypadku wydania postanowienia w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia dotyczącego zmiany sposobu użytkowania obiektu, termin do złożenia sprzeciwu ulega przerwaniu i ponownie biegnie od daty uzupełnienia zgłoszenia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy nałożenie na skarżącą obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie 21 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia nastąpiło postanowieniem z dnia [...] r., które zostało doręczone skarżącej (w trybie art. 43 k.p.a.) dnia 28 sierpnia 2017 r., a zatem termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 18 września 2017 r. W odpowiedzi na zobowiązanie skarżąca dnia 14 września 2017 r. przedłożyła część dokumentów, lecz nie wykonała zobowiązania w zakresie pkt 3 i pkt 5 postanowienia z dnia [...] r. Z kolei decyzja organu I instancji zgłaszająca sprzeciw została wydana dnia 11 października 2017 r. i nadana w placówce pocztowej dnia 12 października 2017 r., jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k.14 akt adm.). Wyjaśnienia wymaga, że wobec nie wykonania przez skarżącą całości zobowiązania nałożonego postanowieniem z dnia [...] r., za początek biegu terminu do złożenia sprzeciwu należało przyjąć dzień 18 września 2017 r., w którym upłynął skarżącej termin do uzupełnienia braków zgłoszenia. W tej sytuacji, wbrew stanowisku skarżącej, decyzję o sprzeciwie należy ocenić jako wniesioną w terminie określonym w art. 71 ust. 4 ustawy, bowiem została nadana 24 dnia od upływu terminu do uzupełnienia zgłoszenia. Podkreślenia wymaga, że powołany art. 71 ust. 4b został dodany na podstawie art. 1 pkt 33 lit. b ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r., poz. 443) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 28 czerwca 2015 r., zatem nie zasługują na uwzględnienie argumenty skargi odnoszące się do stanowiska wyrażonego w judykaturze na tle uprzednio obowiązującego stanu prawnego. Zdaniem Sądu, skoro skarżąca nie uzupełniła zgłoszenia o dokumenty określone w postanowieniu z dnia [...] r., zatem dyspozycja przepisu art. 71 ust. 3 ustawy determinowała organ pierwszej instancji do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji. Powyższe wynika z obligatoryjnego charakteru tego przepisu, który nie daje organowi administracji architektoniczno - budowlanej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia w przypadku nieuzupełnienia braków, a kategorycznie przesądza o wniesieniu sprzeciwu. Za prawidłowe należy uznać ustalenia organów obu instancji dokonane w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, w tym nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77, art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ nadzoru argumentacja jest wyczerpująca. Z kolei fakt, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organów architektoniczno - budowlanych, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.