II SA/Sz 157/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. L. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odrzucić skargę W dniu 29 grudnia 2020 r. I. L. nadesłał, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę, w któryej wniósł o wydanie wyroku w sprawie dotyczącej "nałożenia grzywny przymuszającej rozbiórkę szopki narzędziowej o wymiarach: szer. – 2 m i dług. 3 m = 6 m2 powierzchni w kwocie nałożonej [...] zł". Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2021 r. (doręczonym w dniu 27 stycznia 2021 r.) Sąd zobowiązał skarżącego do wskazania jakiej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności – z jakiej daty i o jakim numerze oraz jakiego organu skarga dotyczy, w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem skargi jest postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r. nr [...]. W odpowiedzi na zarządzenie skarżący w piśmie z dnia 1 lutego 2021 r. oświadczył, że jego skarga dotyczy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r. nr [...], którego skutki skarżący odczuwa do dziś. Za niewykonanie nakazu rozbiórki szopki o pow. 6 m2 nałożono na niego grzywnę w wysokości [...] zł, która w jego ocenie jest "ogromnie za wysoka". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wyjaśniając jednocześnie, że postanowienie nr [...] zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiot sprawy objęty niniejszą skargą dotyczy postanowienia organu egzekucyjnego wydanego w pierwszej instancji. W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427) zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia (art. 17 § 1 zdanie drugie ww. ustawy). Dopiero postanowienie organu odwoławczego wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, może być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale tylko w terminie 30 dni od jego doręczenia skarżącemu, stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na to postanowienie w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia do Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. Z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący zażalenie złożył. Niemniej przedmiotem skargi uczynił postanowienie organu egzekucyjnego nakładające grzywnę w celu przymuszenia, wydane w pierwszej instancji, na które skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Podsumowując wniesiona skarga na postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji jest niedopuszczalna, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.