II SA/Sz 16/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia 25 marca 2016 r. E. I. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adw. A.W., zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] dotyczącą przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla uprawnionych – F. I. oraz D. I. na okres od [...] r. W uzasadnieniu wnioskodawca oświadczył, że o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero z pisma z dnia 28 października 2013 r., w którym poinformowano go o obowiązku zwrotu należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Wskazał, że brak zawiadomienia o przyznaniu świadczeń alimentacyjnych stanowił pogwałcenie zasady wyrażonej w art. 27 ust. 7 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 169), w myśl którego organ właściwy wierzyciela przekazuje dłużnikowi alimentacyjnemu niezbędne informacje. Jako podstawę prawną wznowienia Skarżący podał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej przywoływana jako: "K.p.a."), gdyż brak doręczenia decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego dłużnikowi alimentacyjnemu przyczynił się do faktu, że wnioskodawca bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego. 2. Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy działając na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 150 § 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla F. I. oraz D. I. na okres świadczeniowy [...]. W uzasadnieniu postanowienia Organ po przytoczeniu treści art. 2 pkt 2 i 11, art. 15 ust. 1, art. 27 ust. 7 i 8 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wskazał, że ustawa ta w sposób jasny określa obowiązek organu wierzyciela w zakresie przekazywania decyzji administracyjnych w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego bądź informacji określonych w art. 27 ww. ustawy. Zdaniem Organu, w prowadzonym postępowaniu o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego dłużnik alimentacyjny nie jest stroną postępowania. Organ stwierdził, iż art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dotyczy strony, a w postępowaniu w sprawach przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podmiotu strony nie można przyznać wnioskodawcy, gdyż nawet nie wysyła się do niego decyzji administracyjnej w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, jak również nie ma on interesu prawnego w tej sprawie. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i wznowienie postępowania na jego wniosek. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 28 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, że nie jest stroną postępowania administracyjnego w postępowaniu o przyznanie osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a tym samym przyjęcie, że nie zachodzi przesłanka braku udziału strony w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 7 i 8 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ właściwy wierzyciela w zakresie informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie przekazuje dłużnikowi decyzji przyznającej prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a przekazuje taką decyzję jedynie komornikowi oraz uprawnionym. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 1 i § 2 oraz art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji zaś, gdy okolicznością, która stanowić ma podstawę do wznowienia postępowania jest fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Organ II instancji wskazał, że – jak wynika z akt sprawy - Skarżący dowiedział się o fakcie wydania decyzji przyznającej F. l. i D. I. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy [...] w dniu doręczenia mu zawiadomienia z dnia [...]r. Mimo, że w aktach sprawy brakuje dowodu doręczenia tego zawiadomienia, to Organ ustalił, że Skarżący już w dniu 2 stycznia 2014 r. dysponował tą informacją, gdyż w piśmie z tego dnia, skierowanym do Organu I instancji, jego pełnomocnik A.W. powołała się na otrzymanie przez Skarżącego tego zawiadomienia. Ponadto Organ wskazał, że Skarżący znał datę rzeczonej decyzji Organu I instancji oraz sygnaturę pod którą została wydana, w dniu [...] r., gdyż w tym dniu jego pełnomocnik nadała na poczcie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] r. Kolegium stwierdziło, że nawet gdyby przyjąć, że Skarżący dowiedział się o decyzji z dnia [...] r. w dniu [...] r., to uznać należy, że wniosek o wznowienie postępowania (z dnia [...] r.) zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza z dnia [...] r. został złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 K.p.a. Odnosząc się do argumentu Organu I instancji, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia, Organ II instancji stwierdził, że kwestia czy dłużnika alimentacyjnego należy uznać za stronę postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla jego dzieci, nie jest jednoznacznie rozstrzygnięta. Podniósł istniejące wątpliwości interpretacyjne odnośnie statusu dłużnika w takim postępowaniu co znajduje odzwierciedlenie w treści orzeczeń sądów administracyjnych. Z tego względu, przyczyną odmowy wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie nie mogła być okoliczność, na którą powołał się Organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu. 5. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia, Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia Organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie przez Organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia postępowania w postaci braku udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego bez własnej winy z dniem rzekomego otrzymania zawiadomienia z dnia [...] r., a najpóźniej w dniu [...] r., podczas gdy Skarżący uzyskał taką informację dopiero z dniem 14 marca 2016 r., to jest z dniem doręczenia decyzji SKO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postępowania o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, - art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę budowania zaufania obywatela do organów władzy państwowej poprzez dokonanie oceny prawnej w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w innej sprawie administracyjnej, - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak powołania w zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych, na podstawie których organ ustalił, że o fakcie wydania decyzji przyznającej osobom uprawnionym świadczenia z funduszu alimentacyjnego Skarżący dowiedział się w dniu 2 stycznia 2014 r., a najpóźniej w dniu 23 lipca 2015 r., - art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. poprzez uznanie, że Skarżący przekroczył jednomiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienia postępowania z uwagi na brak czynnego udziału w postępowaniu o przyznanie świadczeń alimentacyjnych bez własnej winy, podczas gdy skarżący uzyskał wiedzę na temat przesłanki do wznowienia postępowania dopiero w dniu 14 marca 2016 r., a wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu 25 marca 2016 r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego przytoczył argumentację zawartą w zażaleniu. Ponadto wskazał, że Skarżący nie jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu prawnego i informacja wyłącznie w przedmiocie przyznania określonych świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie pozwala na przyjęcie, że uzyskał on informację o decyzji administracyjnej, w której posiada uprawnienia jako strona. Złożenie przez pełnomocnika wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie może świadczyć, w jej ocenie, o uzyskaniu przez stronę informacji o wydanej decyzji. Pełnomocnik Skarżącego, powołując się na wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r. (sygn. akt I OSK 99/09) podniósł, że cyt.: "miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. nie należy liczyć od dnia, kiedy o podstawie wznowienia dowiedział się pełnomocnik skarżącego w związku z prowadzeniem innej sprawy, jeśli nie dowiedział się o niej skarżący. Nie można przyjąć, że obowiązki profesjonalnego pełnomocnika rozciągają się aż tak szeroko, że w ich ramach musi on przewidywać, iż skarżący będzie chciał wznowić postępowanie administracyjne". Następnie wskazał, że ani Strona ani pełnomocnik w dniu 23 lipca 2015 r. nadal nie posiadali wiedzy o wydaniu decyzji w postępowaniu, w którym strona bez własnej winy nie brała udziału, albowiem uzasadnieniem wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania nie jest brak udziału strony w postępowaniu, natomiast brak przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik zaznaczył także, że Organ dokonał ustaleń stanu faktycznego w sprawie o wznowienie postępowania, posiłkując się informacjami podnoszonymi przez skarżącego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, ujętymi przez organ w uzasadnieniu faktycznym decyzji, jako stwierdzenie cyt: " ", wskazując, iż w sprawie administracyjnej organ obowiązany jest wszechstronnie rozpoznać sprawę na podstawie zebranego materiału dowodowego. Budzi zasadniczą wątpliwość skarżącego w jaki sposób organ pozyskał informację na temat treści i okoliczności podnoszonej przez skarżącego w sprawie o stwierdzenie nieważności postępowania, skoro sprawa niniejsza dotyczy wznowienia postępowania. Przedmiotem badania organu nie powinna być inna sprawa. Takie zachowanie Organu stanowi przejaw naruszenia zasady budowania zaufania obywatela do organów władzy państwowej. Nie może stanowić uzasadnienia faktycznego jedynie stwierdzenie "na podstawie akt sprawy". Powołując się na przesłankę wyrażoną w art. 148 § 2 K.p.a. pełnomocnik wskazuje, że pierwszą urzędową informację w przedmiocie istnienia podstawy do wznowienia postępowania zarówno Skarżący, jak i jej pełnomocnik uzyskali dopiero z dniem 13 marca 2016 roku, to jest z dniem doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] roku wydanych w sprawach o sygnaturach: [...]. Dopiero w rozpoznaniu powyższych spraw Organ potwierdził w sposób kategoryczny i niekwestionowany, że "dłużnikowi alimentacyjnemu Panu E. l. nie została doręczona decyzja o przyznaniu osobie uprawnionej - (...) alimentów z funduszu alimentacyjnego w kwocie (...) miesięcznie za okres (...). A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do sytuacji, gdy strona bez swojej winy nie brała udziału w toczącym się postępowaniu". Tym samym Skarżący, uzyskując w dniu 13 marca 2016 roku informację o przesłance do wznowienia postępowania w postaci braku udziału Skarżącego w postępowaniu o przyznaniu osobie uprawnionej alimentów z funduszu alimentacyjnego oraz braku doręczenia stosownej decyzji Skarżącemu, w dniu 24 marca 2016 roku skierował w terminie określonym w art. 148 § 1 K.p.a., mieszcząc się w ustawowym miesiącu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Wskazując na istnienie przesłanki braku udziału strony w postępowaniu o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego bez swojej winy za wnioskiem o wznowienie postępowania Skarżący nadmienia, że na zasadzie art. 28 K.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z tą zasadą dłużnik alimentacyjny jest stroną postępowania o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, gdyż niniejsza decyzja zarówno dotyczy jego interesu prawnego, jak też rodzi po jego stronie określone prawnie obowiązki. Stanowisko takie potwierdzone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2011 r. (sygn. akt I OSK 800/11). Zgodnie z jego treścią "Interes dłużnika alimentacyjnego wymaga ochrony już w postępowaniu; o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Dłużnik alimentacyjny jest zatem stroną postępowania o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego i może kwestionować w drodze odwołania zasadę i rozmiar swego przyszłego zobowiązania kreowanego z mocy prawa przez art. 27 u.al. Przepisy art. 25 u.al. w zw. z art. 28 K.p.a. wymagają doręczenia dłużnikowi alimentacyjnemu decyzji o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego". 6. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. 7. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienia w sprawie zostały wydane prawidłowo. 8. Na wstępie wywodu należy zakreślić ramy prawne sprawy. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. Należy do nich m.in. wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to przesłanka, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie na żądanie strony (art. 147 K.p.a.). Zgodnie z art. 148 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), z tym że w przypadku, gdy żądanie oparte jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Wniesienie przez stronę podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. Stosownie bowiem do art. 149 § 1 K.p.a., o wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga bowiem w drodze postanowienia, którego wydanie, w myśl art. 149 § 2 K.p.a., stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ciężar dowodu spoczywa na stronie, która musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Precyzja we wskazaniu daty jest o tyle istotna, że w oparciu o nią ustala się, czy podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r. (sygn. akt I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki NSA z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3115/13; z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2828/12). Podkreślić należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1663/16). 9. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadą prawną. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania można wyróżnić: fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania; postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia; a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania takich jak np. zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia. 10. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy wskazać trzeba, iż Organ słusznie odmówił wznowienia postępowania stwierdzając, że podanie Skarżącego o wznowienie postępowania z dnia 25 marca 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 2 K.p.a. We wniosku tym, inicjującym wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r., Skarżący oświadczył, że o wydaniu decyzji został powiadomiony pismem z dnia 28 października 2013 r., w którym jednocześnie poinformowano go o obowiązku zwrotu Organowi należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Stanowisko to skarżący podtrzymał w zażaleniu na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy odmawiające wznowienia postępowania w omawianej sprawie. Natomiast w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]r. Skarżący oświadczył, że informację o przesłance do wznowienia postępowania, w postaci braku jego udziału w postępowaniu o przyznanie osobie uprawnionej alimentów z funduszu alimentacyjnego, uzyskał w dniu 14 marca 2016 r., tj. z dniem doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [..]. Treść zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że prawidłowe są ustalenia organów co do faktu, że Skarżący o istnieniu decyzji z dnia [...] i jej treści dowiedział się najpóźniej w dniu 27 lipca 2015 r. W tym dniu bowiem, w związku z niesatysfakcjonującą treścią tej decyzji Skarżący złożył wniosek do organu o stwierdzenie jej nieważności. Twierdzenia Skarżącego zawarte w skardze, że o decyzji z dnia [...] r. dowiedział się dopiero w dniu 14 marca 2016 r. są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a zwłaszcza twierdzeniami prezentowanymi przez samego Skarżącego. 11. Należy zauważyć, że w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo E. I. dla adwokat A. W., udzielone w [..] r., do występowania w jego imieniu w sprawie o zwrot należności z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych F. i D. I.ch przed wszystkimi właściwymi w sprawie sądami i organami. Pełnomocnictwo to zostało udzielone po tym, jak Burmistrz Miasta i Gminy zawiadomieniem z dnia [..] r. powiadomił E. I. o jego zobowiązaniach jako dłużnika alimentacyjnego. Kwalifikacja prawna wzruszenia ww. decyzji z dnia [...] r., zawarta we wniosku z dnia 27 lipca 2015 r. o stwierdzenie nieważności tej decyzji, nie ma znaczenia dla okoliczności, że wymieniając tę decyzję we wskazanym wniosku, Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika miał wiedzę o treści tej decyzji. Kwestia wyboru sformułowania żądania wzruszenia przedmiotowej decyzji należała do mającego wiedzę prawną pełnomocnika. Orzeczenie NSA (sygn. akt I OSK 99/09), powołane w skardze, nie może być uwzględnione przez Sąd, gdyż wydane zostało w innym stanie faktycznym i prawnym. W niniejszej sprawie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, od 20 grudnia 2013 r. działał przed organami administracji w jednej rodzajowo administracyjnej sprawie - dotyczącej zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz uprawnionych F. i D. I.ch. 12. Należy też przypomnieć, że zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast w myśl art. 77 § 4 K.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Fakty znane z urzędu to fakty znane organowi prowadzącemu postępowanie z racji wykonywanych funkcji lub zajmowanego stanowiska (por. B. A., J. B., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck 2016 r. s. 412). W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodnie z przytoczonymi wyżej regułami K.p.a., ustaliło stan faktyczny w zakresie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, słusznie powołując się na wniosek Skarżącego z dnia [..] r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [..] r., który wpłynął do tego Organu celem jego rozpatrzenia. 13. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Kolegium zgodnie z prawem i zasadami logiki uznało, że złożenie przez Skarżącego wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego wydaniem wyżej wskazanej decyzji ostatecznej z dnia [...] r., nastąpiło z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. zatem utrzymanie przez Organ II instancji postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania nie narusza przepisów prawa. 14. Wbrew zarzutom skargi, Organ nie naruszył określonych w art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. zasad regulujących postępowanie administracyjne, ponieważ dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy. Dokonana przez Organ ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. 15. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.