II SA/Sz 160/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za samowolne zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. G. pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [..] w przedmiocie nałożenia kary za samowolne zajęcie pasa drogowego. Jednocześnie w skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu "prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej skargi". Pismem z dnia 8 maja 2008 r. Sąd wezwał A. G. do uzupełnienia powyższego wniosku poprzez podanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji – stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto Sąd pouczył skarżącego o treści powołanego wyżej przepisu. Uzupełniając złożony wniosek (pismem z dnia 9 maja 2008 r. oraz z dnia 16 maja 2008 r.) skarżący poniósł, że kara za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenie nałożona przez Zarząd Dróg Miejskich w K. jest dla niego zbyt wysoka. A. G. podkreślił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a "rosnące koszty odsetkowe i egzekucyjne" doprowadzą do znacznej szkody finansowej, z której skarżący nie będzie w stanie się wywiązać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powyższego przepisu wynika zatem, że Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a obowiązek wskazania powyższych przesłanek ciąży na stronie skarżącej. Skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał na wysokość kary (tj. 4.478,50 zł) oraz "rosnące koszty odsetkowe i egzekucyjne", które doprowadzą do znacznej szkody finansowej. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że A. G. nie wykazał, iż uiszczenie nałożonej kary pieniężnej może wyrządzić wnioskodawcy znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie udokumentował bowiem swojej aktualnej sytuacji finansowej oraz dochodów, jakie przynosi prowadzona przez niego działalność gospodarcza. Powołanie się we wniosku jedynie na samą wysokość kary pieniężnej bez możliwości oceny skutków, jakie ona wywoła w świetle sytuacji finansowej strony, zdaniem Sądu nie uprawdopodabnia, że uiszczenie przez skarżącego wskazanej wyżej kwoty spowoduje skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podobnie obawy skarżącego dotyczące wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Fakt wyegzekwowania kary pieniężnej nałożonej na stronę na podstawie ostatecznej decyzji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić bowiem trzeba, że w postępowaniu egzekucyjnym (art. 8 i nast. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz.1954 ze zm.) obowiązuje zasada poszanowania minimum egzystencji, zgodnie z którą prowadzenie egzekucji dopuszczalne jest tylko w zakresie, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i pozostających na jego utrzymaniu członków rodziny. Ponadto Sąd z urzędu nie dostrzegł okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.