II SA/Sz 164/13

Dnia 13 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na czynność Starosty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. B. O. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na czynność Starosty z dnia [...] r., Nr kom. [...] , odmawiającą zwrotu nadpłaconej kwoty [...] zł, uiszczonej za wydanie karty pojazdu marki [...], której zwrot skarżący domagał od organu w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., U 6/04 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt III CZP 24/12. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Szczecinie z dnia 11 lutego 2013 r. skarżący B. O. został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem tej skargi do sądu administracyjnego, wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do Starosty wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a także do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 lutego 2013 r. (k.[...] akt sądowych). Odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący B. O. udzielił w piśmie z dnia [...] r., nadanym listem poleconym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie (k. [...] akt sądowych ). W piśmie tym skarżący oświadczył, że nie rozumie o jaki środek zaskarżenia skierowany do organu chodzi. Skarżący podał, że "złożone wnioski wraz ze skargą" złożył do Sądu za pośrednictwem organu i innych dokumentów nie posiada. Wyjaśnił ponadto, że do skargi dołączył ksero pisma Starosty dnia [...] r., w którym został pouczony, że od tego pisma przysługuje mu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co też uczynił z pośrednictwem ww. organu. Skarżący stwierdził, że nikt nie poinformował go o możliwości złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższą skargę, Starosta wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwaną dalej: "P.p.s.a.", przedmiot postępowania przed sądami administracyjnymi obejmuje m. in. kontrolę innych niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Niesporna jest kwestia właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawach dotyczących żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), co też było przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. Zatem kwestionowane skargą pismo Starosty z dnia [...] r., którą organ odmówił skarżącemu B. O. zwrotu żądanej kwoty [...] zł, stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podlegającą zaskarżeniu sądu administracyjnego. Należy zauważyć, że konieczną przesłanką dopuszczalności złożenia skargi do sądu administracyjnego jest wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W przypadku aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., przyjmuje się, że skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na czynność odmowy zwrotu kwoty stanowiącej nadpłatę za wydanie karty pojazdu, było konieczne uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z dokonanej czynności mającej charakter publicznoprawny. Z akt przedmiotowej sprawy, nie wynikała podniesiona wyżej okoliczność złożenia przez skarżącego, wymaganego ustawowo, wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Z tego też względu, w wykonaniu zarządzenia z dnia 11 lutego 2013 r. Przewodniczącego Wydziału II WSA w Szczecinie, pismem z dnia 12 lutego 2013 r. skarżący został wezwany do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed jej wniesieniem, skierował do Starosty pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego czynnością tego organu z dnia [...] r. Powyższe wezwanie sądowe zostało doręczone B. O. w dniu [...] r. Natomiast odpowiedzi na nie skarżący udzielił pismem, nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., a zatem już po upływie 7-dniowego terminu zakreślonego w ww. zobowiązaniu sądowym. W piśmie swym skarżący poinformował Sąd, że nie został pouczony o konieczności skierowania przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji, uznać należy, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Sąd pragnie zauważyć, iż skarżący udzielił ww. odpowiedzi z przekroczeniem terminu zakreślonego w wezwaniu sądowym, a ponadto w spóźnionej odpowiedzi skarżący nie wykazał, że dopełnił wymogowi skutecznego wniesienia skargi, polegającej na skierowaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wywołanego kwestionowaną czynnością Starosty Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn, do których to przypadków zalicza się między innymi niewyczerpanie środków zaskarżenia. Podkreślić jednocześnie trzeba, że fakt wniesienia skargi przez Z. O. do Sądu z pominięciem trybu przewidzianego w art. 52 ust. 3 P.p.s.a, spowodowany został błędnym pouczeniem skarżącego przez Starostę. Organ pouczył skarżącego, o tym, iż przysługuje mu prawo wniesienia skargi w terminie 30 dni od dnia otrzymania czynności organu z dnia [...] r., pomijając przy tym konieczność uprzedniego skutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną czynnością. Nie otwiera to jednak drogi do wnoszenia skargi w każdym czasie. Jak stanowi art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego błędne pouczenie w rozstrzygnięciu, co do prawa wniesienia odwołania lub powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Nie pouczenie strony o terminie i sposobie wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie wpływa na bieg terminu wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. W takiej sytuacji, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, służy stronie prawo do złożenia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa z jednoczesnym wnioskiem (na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. W dalszej kolejności, zgodnie z treścią art. 53 § 2 P.p.s.a., skarżący może wnieść skargę do sądu administracyjnego, bowiem fakt odrzucenia skargi z powodu niezachowania terminu do dokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie organ uzna, że uchybienie czternastodniowego terminu nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez stronę. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.