II SA/Sz 165/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak - Siuda po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na pismo Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przeniesienie na inne stanowisko służbowe postanawia odrzucić skargę R.O. pismem z dnia [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na pismo Komendanta Miejskiego Policji w [...], stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego o przeniesienie go z tzw. dyspozycji na stanowisko naczelnika Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w [...]. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] wpłynęło do Komendy Miejskiej Policji w [...] pismo R.O. (z dnia [...]), w treści którego poinformował, że dowiedział się o wolnym stanowisku naczelnika Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz że wyraża swoją gotowość do objęcia ww. stanowiska. Odpowiadając Komendant Miejski Policji w [...] w piśmie z dnia [...], Nr [...] poinformował R.O., iż obecne rozwiązanie kadrowo – organizacyjne w Wydziale Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w [...] nie przewiduje w najbliższym czasie obsady stanowiska naczelnika wydziału. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się R.O. i w dniu [...] złożył w Komendzie Miejskiej Policji w [...] kolejne pismo zatytułowane "wezwanie do zaniechania bezczynności". Skarżący podniósł, że jego pismo z dnia [...] stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zbadania zasadności przeniesienia go na stanowisko naczelnika Wydziału Techniki Kryminalistycznej KMP w [...], a odpowiedź Komendanta z dnia [...], jego zdaniem, nie zmienia faktu pozostawania organu w bezczynności. Pismem z dnia [...], Nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] poinformował R.O. między innymi, że mianowanie na wyższe stanowisko służbowe jest decyzją uznaniową, a Komendantowi przysługuje prawo wyboru stosownych rozwiązań w zakresie kształtowania polityki kadrowej i nie ciąży na nim obowiązek realizacji wniosku policjanta wychodzącego z inicjatywą awansu zawodowego. W opinii Komendanta za takim stanowiskiem przemawia użycie w § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 19.06.2007r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe zwrotu "policjant może być mianowany na wyższe stanowisko służbowe, jeżeli spełnia łącznie wymagane warunki". Komendant podkreślił, że o swoim stanowisku w powyższej sprawie poinformował R.O. pismem z dnia [...] Nr [...] i tym samym bezzasadne są twierdzenia skarżącego o bezczynności w sprawie. W złożonej do Sądu skardze "na niezgodne z prawem działanie organu Komendanta Miejskiego Policji w [...]" R.O. wskazał między innymi, że organ w przedmiotowej sprawie powinien był wydać decyzję administracyjną (choćby negatywną), zaskarżalną do organu II instancji. Ponadto zarzucił, że skierowane do niego pismo Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] nie zawiera jakiegokolwiek pouczenia o przysługującym mu środku zaskarżenia, nie zawiera również uzasadnienia prawnego, ani faktycznego, a także nie wyznacza jakiegokolwiek terminu do złożenia odwołania. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie. W ocenie organu skarga R.O. jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach o odmowie mianowania na stanowisko. Komendant podkreślił, że skoro udzielił odpowiedzi w prawnie przewidzianej formie, tj. pisma zawierającego informacje o bieżących rozwiązaniach kadrowo –organizacyjnych, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ nie wydając decyzji, bądź postanowienia pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Skarga R.O. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie natomiast z § 3 powyższego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że przedmiot skargi R.O., a mianowicie pismo Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. W piśmie tym udzielono skarżącemu wyjaśnień odnośnie braku możliwości przeniesienia go na stanowisko naczelnika Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w [...] z uwagi na przyjęte rozwiązania kadrowo-organizacyjne w ww. wydziale, które nie przewidują obsady stanowiska naczelnika wydziału. Pismo to nie może być więc zostać uznane z decyzję administracyjną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), bowiem nie rozstrzyga merytorycznie indywidualnej sprawy skarżącego (art. 104 § 1 i § 2 Kpa.). Z akt sprawy wynika, że R.O. pismem z dnia [...] zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o przeniesienie go z tzw. dyspozycji na stanowisko naczelnika w wyżej wskazanym wydziale. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277) do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 2). Natomiast stosownie do treści art. 36 ust. 1 policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę (ust. 2). Natomiast stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 5 sprawy osobowe policjantów dotyczą przenoszenia lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, a zaś zgodnie z ust. 3 sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Z treści powyższych przepisów wynika, iż sprawy dotyczące między innymi przenoszenia lub delegowania policjanta do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości załatwia się w formie rozkazu personalnego. Podkreślić należy, że przedmiotem skargi R.O. jest stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w [...] w sprawie wniosku skarżącego o przeniesienie na inne (wyższe) stanowisko służbowe. Zasadnie zatem organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w formie pisma. Zdaniem Sądu rozpatrzenie prośby policjanta o przeniesienie na inne (wyższe) stanowisko służbowe jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, nie jest natomiast decyzją administracyjną, rozstrzygającą w sposób zewnętrzny i władczy o prawach lub obowiązkach skarżącego. Powyższe znajduje także potwierdzenie w treści § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2.09.2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261), który stanowi, iż nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2 § 18). Na gruncie wyżej powołanych aktów prawnych brak jest regulacji, które dawałyby organowi podstawę do wydania aktu administracyjnego w niniejszej sprawie. Skoro brak jest stosownej regulacji w sferze prawa publicznego dającej podstawę do działania organu w formie władczej, zasadnie zatem organ rozpatrzył wniosek R.O. i udzielił odpowiedzi w formie pisma, na które nie przysługuje środek zaskarżenia do sądu administracyjnego. W tych okolicznościach skargę R.O. należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.